III AUa 779/12

<p>Sygn. akt III AUa 779/12</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 20 listopada 2012 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny we Wrocławiu Wydział III</p> <p>Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="219"/> <col width="439"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSA Irena Różańska-Dorosz (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SSA Janina Cieślikowska</p> <p>SSA Barbara Pauter</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant:</p> </td> <td> <p>Karolina Sycz</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2012 r. we Wrocławiu</p> <p>sprawy z wniosku <span class="anon-block">J. C.</span> </p> <p>przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział we <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przy udziale zainteresowanego <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą we</p> <p> <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>o ustalenie okresów ubezpieczenia</p> <p>na skutek apelacji <span class="anon-block">J. C.</span> </p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu</p> <p>z dnia 22 marca 2012 r. sygn. akt IX U 595/11</p> <p>I.  <strong> <!-- --> <em> <!-- -->oddala apelację, </em> </strong> </p> <p>II.  <strong> <!-- --> <em> <!-- -->zasądza od wnioskodawcy na rzecz strony pozwanej kwotę 120 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym. </em> </strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem z dnia 22 marca 2012 r. Sąd Okręgowy we Wrocławiu IX Wydział Ubezpieczeń Społecznych w punkcie I oddalił odwołanie <span class="anon-block">J. C.</span> od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału we <span class="anon-block">W.</span> z dnia 22 kwietnia 2011 r., stwierdzającej, że wnioskodawca w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 30 czerwca 2002 r. podlegał ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym i wypadkowemu jako wykonujący pracę na rzecz <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> we <span class="anon-block">W.</span>, a w punkcie II zasądził od wnioskodawcy na rzecz ZUS Oddział we <span class="anon-block">W.</span> kwotę 60 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego.</p> <p>Powyższe rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji wydał w oparciu o następująco ustalony stan faktyczny:</p> <p>Wnioskodawca w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 30 czerwca 2002 r. został zgłoszony do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych przez płatnika składek <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> Płatnik składek złożył imienne raporty miesięczne za miesiące: I-XII 1999 r.; I-XII 2000 r.; XII 2001 r. oraz za I-V 2002 r., VI 2002 r.</p> <p>W dniu 10 listopada 2010 r. wnioskodawca złożył wniosek o zaliczenie okresu od 5 stycznia 2003 do 31 grudnia 2004 r. do stażu pracy.</p> <p>Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieście we Wrocławiu wyrokiem z dnia 3 listopada 2006 r. uznał <span class="anon-block">J. H.</span> - prezesa <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span>, za winnego tego, że w okresie od listopada 1999 r. do kwietnia 2006 r. uporczywie naruszał prawa zatrudnionych w <span class="anon-block"> spółce (...)</span> pracowników w ten sposób, że nie przekazywał do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych we <span class="anon-block">W.</span> pieniędzy obciążających go jako płatnika składek na ubezpieczenia społeczne i zdrowotne, czym działał na szkodę ZUS we <span class="anon-block">W.</span> oraz zatrudnionych w spółce pracowników, w tym na szkodę <span class="anon-block">J. C.</span>.</p> <p>Przy tak poczynionych ustaleniach faktycznych Sąd Okręgowy uznał, że odwołanie wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do uznania, że w okresie od 5 stycznia 2003 r. do 31 lipca 2003 r. <span class="anon-block">J. C.</span> wykonywał pracę w <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> we <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p>Powyższy wyrok zaskarżył w całości apelacją <span class="anon-block">J. C.</span>, zarzucając, że Sąd Okręgowy niewłaściwie ocenił zeznania świadków przedstawionych przez wnioskodawcę oraz nie przesłuchał głównego płatnika składek, który miał wykazać, że nie musiał płacić składek za wnioskodawcę w spornym okresie.</p> <p>Wskazując na powyższe apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i zaliczenie mu do stażu pracy spornego okresu, lub uchylenie przedmiotowego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- --> <em> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył:</em> </strong> </p> <p>Apelacja wnioskodawcy nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Wbrew zarzutom podniesionym przez apelującego Sąd Okręgowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych i na ich podstawie przeprowadził wszechstronną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wykraczając poza granice swobodnej oceny dowodów, wynikające z treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> </p> <p>Poza sporem w sprawie było, że <span class="anon-block">J. C.</span> był zatrudniony w <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> we <span class="anon-block">W.</span> w okresie od 1 stycznia 1999 r. do 30 czerwca 2002 r. i z tego tytułu był zgłoszony do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych. Spór natomiast dotyczył ustalenia czy w okresie od 5 stycznia 2003 r. do 31 lipca 2003 r. wnioskodawca dalej świadczył pracę na rzecz ww. Spółki.</p> <p>Wobec tego, że wnioskodawca nie przedstawił żadnych dowodów świadczących o tym, że w wymienionym okresie był zatrudniony w <span class="anon-block"> (...)</span>, Sąd Okręgowy, dążąc do wyjaśnienia spornej kwestii, przeprowadził dowód z zeznań świadków, tj. <span class="anon-block">W. O.</span> oraz <span class="anon-block">E. C.</span>, którzy zdaniem wnioskodawcy mieli potwierdzić fakt świadczenia przez niego pracy na rzecz <span class="anon-block"> (...)</span> w kwestionowanym okresie.</p> <p>Sąd Apelacyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji, że zeznania ww. świadków nie mogą zostać uznane za miarodajne dla rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności z tego względu, że są nader ogólnikowe i lakoniczne w zakresie dotyczącym zatrudnienia wnioskodawcy w Spółce. Co więcej, świadek <span class="anon-block">E. C.</span> w sposób wyraźny stwierdziła, że o pracy wnioskodawcy trudno jej cokolwiek powiedzieć. Jak to trafnie wskazał Sąd Okręgowy, również z treści wyroku wydanego w sprawie VK 1204/06 przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu nie wynika, w jakim dokładnie okresie <span class="anon-block">J. C.</span> był zatrudniony w <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> we <span class="anon-block">W.</span>.</p> <p>Wnioskodawca nie dysponował żadnym dokumentem, który potwierdzałby jego pracę w kwestionowanym okresie, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do przyjęcia, że pracował w <span class="anon-block"> (...)</span> jedynie do końca czerwca 2002 r.</p> <p>W tym miejscu podkreślenia wymaga, że skoro wnioskodawca twierdził, że w spornym okresie zatrudniony był w ww. Spółce, to winien był tę okoliczność udowodnić, czego jednak nie uczynił. Stosownie bowiem do reguł decydujących o rozkładzie ciężaru dowodu w polskim procesie cywilnym, wyrażonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a>, ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutek prawny (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a>), a ponadto strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a>).</p> <p>Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a>, w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385 pkt. 1)">punkcie I</a> orzekł o oddaleniu apelacji jako bezzasadnej.</p> <p>Orzeczenie o kosztach wydane zostało w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> z uwzględnieniem przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności prawne radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, o czym orzeczono w pkt II sentencji wyroku.</p> <p>R.S.</p> </div>