IV Ka 572/12

<p>Sygn. akt. IV Ka 572/12</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 29 listopada 2012 r.</p> <p>Sąd Okręgowy w Legnicy - IV Wydział Karny Odwoławczy w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="169"/> <col width="388"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>SSO Lech Mużyło</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant</p> </td> <td> <p>stażysta Antonina Kubiena</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2012 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. K.</span> </strong> </p> <p>obwinionej o wykroczenia z art. 66 § 1 k.w.</p> <p>na skutek apelacji wniesionej przez obwinioną</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Głogowie</p> <p>z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt. II W 1331/11</p> <p>I.  zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że uniewinnia obwinioną <span class="anon-block">M. K.</span> od popełnienia przypisanych jej czynów,</p> <p>II.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">K. P.</span> 516,60 złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej obwinionej <br/>z urzędu przed sądem odwoławczym,</p> <p>III.  koszty procesu w sprawie zalicza na rachunek Skarbu Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt IV Ka 572/12</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Obwiniona <span class="anon-block">M. K.</span> stanęła pod zarzutem tego, że:</p> <p>1.  w dniu 30 maja 2011 r., ze swawoli, chcąc wywołać niepotrzebną czynność fałszywą interwencją wprowadziła w błąd KPP <span class="anon-block">P.</span> <br/>o uszkodzeniu mienia co skutkowało skierowaniem do niej w dniu 31.05.2011 o godz. 13.30 patrolu z Rewiru Dzielnicowych <br/>w <span class="anon-block">G.</span> na zgłoszenie, które okazało się całkowicie bezzasadne <br/>i spowodowało niepotrzebną czynność,</p> <p>2.  w dniu 06 czerwca 2011 o godz. 11:55 wezwała telefonicznie Policję na interwencję domową pod adresem <span class="anon-block">G.</span>, <span class="anon-block">ul. (...)</span>, która po podjęciu przez funkcjonariuszy z Rewiru Dzielnicowych <br/>w <span class="anon-block">G.</span> okazała się zupełnie bezpodstawna wynikająca ze swawoli obwinionej co spowodowało niepotrzebną czynność,</p> <p>3.  w dniu 11 czerwca 2011 o godz. 00:05 wezwała telefonicznie Policję na interwencję domową pod adresem <span class="anon-block">G.</span>, <span class="anon-block">ul. (...)</span>, która po podjęciu przez funkcjonariuszy z Rewiru Dzielnicowych <br/>w <span class="anon-block">G.</span> okazała się zupełnie bezpodstawna wynikająca ze swawoli obwinionej co spowodowało niepotrzebną czynność</p> <p> <strong> <!-- -->tj. za wykroczenie z art. 66 § 1 k.w.</strong> </p> <p>Sąd Rejonowy w Głogowie wyrokiem z dnia 11 maja 2012 roku uznał <span class="anon-block">M. K.</span> za winną tego, że w dniu 30 maja 2011 roku ze swawoli, chcąc wywołać niepotrzebną czynność fałszywą informacją wprowadziła w błąd KPP <span class="anon-block">P.</span> o uszkodzeniu mienia co skutkowało skierowaniem do niej <br/>w dniu 31.05.2011 roku o godz. 13:30 patrolu z Rewiru Dzielnicowych <br/>w <span class="anon-block">G.</span> na zgłoszenie, które okazało się całkowicie bezzasadne <br/>i spowodowało niepotrzebną czynność to jest popełnienia czynu z art. 66 § 1 k.w. oraz tego, że w dniu 06 czerwca 2013 roku o godz. 11:55 wezwała telefonicznie Policję na interwencję domową pod adresem <span class="anon-block">G.</span>, <span class="anon-block">ul. (...)</span>, która po podjęciu przez funkcjonariuszy z Rewiru Dzielnicowych w <span class="anon-block">G.</span> okazała się zupełnie bezpodstawna wynikająca ze swawoli obwinionej co spowodowało niepotrzebną czynność to jest popełnienia czynu z art. 66 § 1 k.w. i za to na podstawie art. 66 § 1 k.w. w zw. <br/>z art. 9 § 2 k.w. w zw. z art. 24 § 1 k.w. wymierzył jej karę grzywny w kwocie 100 (sto) złotych.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 119)">art. 119 k.p.w.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> oraz w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 17)">art. 17 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych</a> (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r. Nr 49, poz. 223 z późniejszymi zmianami) zwolnił obwinioną od obowiązku uiszczenia na rzecz Skarbu Państwa zryczałtowanych wydatków postępowania i nie wymierzył jej opłaty w sprawie.</p> <p>Wyrok ten zaskarżyła osobistą apelacją obwiniona.</p> <p>Zarzuciła cyt. dosłownie „błędy w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, iż jako obwiniona dopuściłam się do zarzucanych mi wykroczeń, <br/>o czyn z art. 66 § 1 k.w.”.</p> <p>Przy tak sformułowanym zarzucie wniosła o uniewinnienie od zarzucanych jej czynów.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja osobista obwinionej zasługiwała na uwzględnienie.</p> <p>Treść apelacji wprawdzie nie precyzuje zarzutów, jednakże jej wymowa sprowadza się do wskazania, że obwiniona miała poczucie popełnienia przeciwko niej czynów, które wymagały interwencji policji.</p> <p>Apelacja zatem stanowi niejako powielenie wyjaśnień <span class="anon-block">M. K.</span>, gdzie utrzymywała, że osoby obce celowo uszkodziły antenę telekomunikacyjną, zaś były mąż uniemożliwia jej zabranie rzeczy <br/>z zajmowanego przez siebie pokoju. Wyjaśnienia te (pośrednio potwierdzone dowodami z zeznań świadka <span class="anon-block">A. P.</span> (k – 42) i <span class="anon-block">K. K.</span> (k – 43)) – prowadzą do wniosku, że u podstaw wezwania policji leżało przekonanie popełnienia czynów naruszających prawo, a zatem, że interwencja była obiektywnie konieczna.</p> <p>Sąd Rejonowy dokonując oceny zebranego materiału dowodowego skoncentrował się na zeznaniach funkcjonariuszy policji, wg których wezwanie ich przez obwinioną było bezpodstawne.</p> <p>Pomijając już kwestię na ile dowody z tych zeznań są miarodajne trzeba podkreślić, iż uwadze Sądu Rejonowego uszła kwestia strony podmiotowej wymaganej dla wykroczenia z art. 66 k.w.</p> <p>Treść tego wykroczenia, a szczególnie użyte tam określenie <span class="underline"> <!-- -->„chcąc”</span> wskazuje, że czyn wyczerpujący jego znamiona można popełnić tylko przez działanie umyślne i to w zamiarze bezpośrednim.</p> <p>Wymagane jest stwierdzenie złośliwości lub swawoli przy wprowadzeniu w błąd oraz chęci wywołania niepotrzebnej czynności. Przy czym wprowadzenie w błąd jest akcją celową, a więc odpowiedzialność ograniczona jest do działań <em> <!-- -->cum dolo directo</em> (tak między innymi SN wyrok z 22.09.2005 r. KZS 2006, nr 6 poz. 69).</p> <p>Zachowanie się sprawcy tego wykroczenia polega więc na świadomym wprowadzeniu w błąd instytucji lub organów wskazanych w dyspozycji tego przepisu.</p> <p>Odnosząc to wszystko na grunt niniejszej sprawy trudno przyjąć, że obwiniona wzywała policję, w sposób umyślny wg własnej woli kierując się chęcią wywołania niepotrzebnych działań funkcjonariuszy.</p> <p>Wręcz przeciwnie wymowa przedstawionych wyżej dowodów prowadzi do wniosku, iż prosząc o interwencję obwiniona była subiektywnie przekonana, że interwencja ta jest konieczna i potrzebna albowiem osoby trzecie podjęły działania, które w jej rozumieniu stanowiły naruszenie przepisów prawa.</p> <p> <span class="underline"> <!-- -->Właściwe zatem określenie strony podmiotowej – nastawienia psychicznego sprawcy winno być przedmiotem zasadniczej oceny przy rozpoznawaniu spraw o wykroczenie z art. 66 k.w. Ta sfera bowiem decyduje, czy sprawcy można przypisać winę w zakresie tego wykroczenia nawet jeśli zasadność podjętych przez wskazane organy czynności z obiektywnego punktu widzenia jest wątpliwa.</span> </p> <p>Taka sytuacja wystąpiła w niniejszej sprawie. Wprawdzie istnieją wątpliwości co do potrzeby interwencji policji jednakże trudno w świetle całokształtu zebranego materiału dowodowego wykazać, że obwiniona interwencję tę spowodowała kierując się jedynie chęcią wywołania niepotrzebnej czynności.</p> <p>Mając więc to wszystko na uwadze należało uznać zasadność apelacji obwinionej, w konsekwencji zmienić zaskarżony wyrok poprzez uniewinnienie jej od przypisanych czynów.</p> <p>O kosztach orzeczono w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820300210" title="Ustawa z dnia 16 września 1982 r. - Prawo spółdzielcze - Dz. U. z 1982 r. Nr 30, poz. 210 (art. 118;art. 118 § 1 k)">art. 118 § 1 k.p.s.</a>w.</p> </div>