II AKa 453/12

<p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sygn. akt: II AKa 453/12</span> </strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 29 listopada 2012 roku</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie:</strong> </p> <table> <colgroup> <col width="172"/> <col width="539"/> </colgroup> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->SSA Witold Mazur</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie</strong> </p> </td> <td> <p> <strong> <!-- -->SSA Michał Marzec (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->SSA Wiesław Kosowski</strong> </p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant</p> </td> <td> <p>Magdalena Baryła</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale <strong> <!-- -->Prokuratora Prok. Apel. Dariusza Wiory </strong> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2012 roku sprawy</p> <p> <strong> <!-- -->wnioskodawcy <span class="anon-block">A. U.</span> </strong> s. <span class="anon-block">J.</span> i <span class="anon-block">M.</span> </p> <p>w przedmiocie odszkodowania i zadośćuczynienia za represjonowanie w związku <br/>z tymczasowym aresztowaniem</p> <p>na skutek apelacji pełnomocnika wnioskodawcy</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Katowicach</p> <p>z dnia 16 lipca 2012 roku, sygn. akt XXI Ko 27/11</p> <p>1.  utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok, uznając apelację pełnomocnika wnioskodawcy za oczywiście bezzasadną;</p> <p>2.  wydatkami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa.</p> <p>Sygn. akt II AKa 453/12</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Wyrokiem Sądu Okręgowego w Katowicach z dnia 16 lipca 2012 roku zasądzono od Skarbu Państwa na rzecz <span class="anon-block">A. U.</span>kwotę 30 000 złotych zadośćuczynienia za niesłuszne tymczasowe aresztowanie w sprawie Śląskiego Sądu Wojskowego we Wrocławiu sygn. akt SoW 331/82 w okresie od 06.01.1982 roku do dnia 12.05.1982 roku oraz decyzją nr 468/V-2 o internowaniu, z oddaleniem wniosku w pozostałej części.</p> <p>Apelację od tego wyroku wniósł pełnomocnik wnioskodawcy. Zarzucił obrazę przepisów postępowania, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 7;art. 440;art. 558)">art. 4, 7, 440 i art. 558 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 322)">art. 322 kpc</a> skutkujące nieprawidłową wysokością zasądzonych świadczeń, obrazę przepisów prawa materialnego art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 23 lutego 1991 roku poprzez oddalenie wniosku o odszkodowanie, błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu, iż za pobyt <br/>w areszcie i internowaniu nie należy się odszkodowanie za utracone zarobki i premie oraz nie przeprowadzenie wnioskowanych dowodów. Wniósł o zmianę wyroku <br/>i zasądzenie odszkodowania w żądanych wysokościach oraz zadośćuczynienia.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja okazała się oczywiście bezzasadna.</p> <p>Na wstępie należy podnieść, iż w niniejszej sprawie zostało sporządzone pisemne uzasadnienie zaskarżonego wyroku z tego rodzaju starannością, wszechstronnością i wnikliwością, że rola sądu odwoławczego, który w całości akceptuje ustalenia, oceny i wnioski wyprowadzone przez sąd I instancji, może sprowadzić się do odesłania apelującego do tego dokumentu. Dodatkowym argumentem przesądzającym o takiej możliwości jest fakt, iż apelacja poprzestając <br/>na powtórzeniu, w rozbudowanej formie, treści wynikających z wyjaśnień wnioskodawcy, właściwie do argumentacji tego uzasadnienia merytorycznie się <br/>nie odnosi. Z tych powodów apelację należało uznać za oczywiście bezzasadną.</p> <p>Szczególnie widoczne jest to w zakresie zarzutów dotyczących nie zasądzenia odszkodowania na rzecz wnioskodawcy. Sprowadzając obszerne rozważania sądu <br/>I instancji do najprostszej postaci należy wskazać, iż przyczyną takiej decyzji był fakt, iż w momencie zatrzymania przez milicję w autobusie w dniu 6 stycznia 1982 roku wnioskodawca nie był już pracownikiem <span class="anon-block"> KWK (...)</span> w <span class="anon-block">T.</span>, gdyż wcześniej tego dnia, przy wejściu na teren zakładu pracy, wręczono mu dyscyplinarne zwolnienie za udział w strajku. Abstrahując od oceny dotyczącej niesprawiedliwości <br/>i nie prawności postępowania ówczesnych władz Kopalni, należy wskazać, iż ustawa <br/>z dnia 23 lutego 1991 roku nie ma na celu naprawienie wszystkich niesprawiedliwości i dolegliwości doznanych przez osoby represjonowane przez organa władzy komunistycznej, w tym związane ze stanem wojennym. Art. 8 ust. 1 cyt. wyraźnie ogranicza prawo do dochodzenia odszkodowanie za poniesioną szkodę <br/>i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę tylko do konsekwencji wynikłych <br/>z wykonania orzeczenia o tymczasowym aresztowaniu albo decyzji o internowaniu. Skoro w chwili zatrzymania wnioskodawca nie był pracownikiem <span class="anon-block"> KWK (...)</span>, to roszczenia w kwestiach związanych ze stosunkiem pracy w tym zakładzie nie mogą być dochodzone w niniejszym procesie. Na marginesie tylko można wspomnieć, iż kwestie te były przedmiotem sprawy toczącej się przez sądem pracy przez wnioskodawcę. Z kolei w kwestii odszkodowania za konsekwencje związane z urazem kolana, to wyraźnie sąd I instancji wskazał, że mimo podjętych prób ustalenia związku tego urazu z późniejszym stanem zdrowia wnioskodawcy, to bezczynność <span class="anon-block">A. U.</span> skutkowała niemożnością stanowczych ustaleń w tym zakresie. Próżno <br/>w apelacji szukać prób odniesienia się do tych kwestii i merytorycznego wyłożenia racji, które miałyby na celu podważenia ustaleń sądu I instancji.</p> <p>W kwestii zasądzonego na rzecz wnioskodawcy zadośćuczynienia nie można mówić o jego nieprawidłowej, gdyż zbyt niskiej, wysokości. Ukształtowana orzecznictwem praktyka sądowa traktuje zadośćuczynienie za niewątpliwie niesłuszne tymczasowe aresztowanie i internowanie jako rekompensatę za doznane cierpienia fizyczne i krzywdy moralne, która nie może mieć ani charakteru symbolicznego, ani nie może być nadmierna, gdyż jej wysokość nie może służyć bezpodstawnemu wzbogaceniu tymczasowo aresztowanego. Kwota zadośćuczynienia musi być utrzymana w rozsądnych granicach, gdyż musi odpowiadać również aktualnym warunkom życia i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa. Jest oczywiste, iż określanie wysokości zadośćuczynienia ma w takim ujęciu charakter ocenny. Oczywiście ustalając wysokość zadośćuczynienia sąd meriti ma obowiązek każdorazowo wskazać jakie to okoliczności i czynniki konkretnej sprawy miały <br/>na to wpływ. Sąd Okręgowy ten obowiązek wypełnił prawidłowo, wskazał przesłanki, które miały wpływ na wysokość kwoty zadośćuczynienia, uzasadnił dlaczego orzekł <br/>je w takiej wysokości jak w wyroku. Apelacja do tych przesłanek się właściwie <br/>nie odnosi powtarzając jedynie swoje stanowisko zawarte we wniosku i prezentowane w toku postępowania. Przyznanego wnioskodawcy zadośćuczynienia w wysokości <br/>30 000 złotych nie sposób uznać za zbyt niskie, jeżeli weźmie się pod uwagę okoliczności, które z reguły są uwzględniane w tego typu sprawach, a mianowicie: długość okresu pozbawienia wolności, sposób wykonywania tymczasowego aresztowania i internowanie, który nie odbiegał od ówczesnej „normy” oraz "zobiektyzowaną" krzywdę, której doznał wnioskodawca. Wszystkie te aspekty sąd bardzo szczegółowo omówił w zaskarżonym wyroku. Wywody sądu I instancji Sąd Apelacyjny uznał za przekonujące.</p> <p>Z tych powodów Sąd Apelacyjny zaskarżony wyrok utrzymał w mocy, uznając apelację za oczywiści bezzasadną i orzekając o kosztach postępowania odwoławczego zgodnie z dyspozycją <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 554;art. 554 § 2)">art. 554 § 2 kpk</a>.</p> </div>