II Ka 311/12

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II Ka 311/12</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 29 listopada 2012 r.</strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Ostrołęce II Wydział Karny</p> <p>w składzie:</p> <p>Przewodniczący SSO. Anna Łaszczych – spr.</p> <p>Sędziowie SSO. Magdalena Dąbrowska</p> <p>SSO. Ryszard Warda</p> <p>Protokolant Dorota Dziczek</p> <p>przy udziale Prokuratora <span class="anon-block">O.</span>. Andrzeja Ołdakowskiego</p> <p>oskarżycieli posiłkowych <span class="anon-block">D. W.</span> i <span class="anon-block">B. K.</span> </p> <p>po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2012 r.</p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">S. E.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177§2 kk</a> </p> <p>na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego w Ostrołęce</p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 11 maja 2012 r. sygn. akt. II K 1528/10</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->o r z e k a :</strong> </p> <p>- utrzymuje zaskarżony wyrok w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną</p> <p>- zasądza od oskarżonego <span class="anon-block">S. E.</span> na rzecz Skarbu Państwa kwotę 320 złotych tytułem kosztów procesu za postępowanie odwoławcze, w tym kwotę 300 złotych tytułem opłaty</p> <p>- zasądza od oskarżonego <span class="anon-block">S. E.</span> na rzecz oskarżyciela posiłkowego <span class="anon-block">B. K.</span> kwotę 516,60 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za postępowanie odwoławcze,</p> <p>Sygn. akt II Ka 311/12</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <span class="anon-block">S. E.</span> został oskarżony o to, że:</p> <p>W dniu 18 września 2010 roku w miejscowości <span class="anon-block">Z.</span>, gm. <span class="anon-block">M.</span>, kierując samochodem marki <span class="anon-block">R. (...)</span> <span class="anon-block">nr rej (...)</span> nieumyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym określone w art. 16 ust. 1 oraz 3 ust. 1 w ten sposób, że bez uzasadnionego powodu przekroczył os jezdni, poruszając się lewym pasem ruchu, przeznaczonym dla pojazdów jadących w przeciwnym kierunku, w wyniku czego najechał na wykonującego prace porządkowe przy wjeździe do swojej posesji <span class="anon-block">C. S.</span>, który w następstwie potrącenia doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia mózgu, krwiaka śródmózgowego, złamania wyrostka poprzecznego i wyrostków stawowych kręgu C7, złamania żeber VI, VII, IX po stronie lewej, które spowodowały stan realnie zagrażający życiu w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 156;art. 156 § 1;art. 156 § 1 pkt. 2)">art. 156 § 1 pkt 2 kk</a> oraz trwający do chwili obecnej stan śpiączki</p> <p> <strong> <!-- -->tj. o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 kk</a> </strong> </p> <p>Sąd Rejonowy w Ostrołęce wyrokiem z dnia 11 maja 2012 roku w sprawie II K 1528/10 :</p> <p>- <span class="anon-block">S. E.</span> uznał za winnego tego, że nie posiadając uprawnień do kierowania pojazdami samochodowymi określonej kategorii, ani uprawnień do kierowania innymi pojazdami mechanicznymi w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970980602" title="Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - Dz. U. z 1997 r. Nr 98, poz. 602 ()">ustawy prawo o ruchu drogowym</a>, w dniu 18 września 2010 r. w miejscowości <span class="anon-block">Z.</span>, gm. <span class="anon-block">M.</span>, kierując samochodem marki <span class="anon-block">R. (...)</span> o <span class="anon-block">nr rej. (...)</span> umyślne naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym określone w art. 16 ust. 1 oraz 3 ust. 1 w ten sposób, że bez uzasadnionego powodu przekroczył oś jezdni, poruszając się lewym pasem ruchu, przeznaczonym dla pojazdów jadących w przeciwnym kierunku, w wyniku czego uderzył pojazdem w znajdującego się na tym pasie ruchu i wykonującego prace porządkowe przy wjeździe do swojej posesji <span class="anon-block">C. S.</span>, który w następstwie potrącenia doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia mózgu, krwiaka śródmózgowego, złamania wyrostka poprzecznego i wyrostków stawowych kręgu C7, złamania żeber VI, VIII, IX po stronie lewej, które spowodowały stan realnie zagrażający życiu a w dniu 30.12. 2010 roku skutkowały zgonem <span class="anon-block">C. S.</span>, to jest czynu wypełniającego dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 177;art. 177 § 2)">art. 177 § 2 kk</a> i za tak przypisany czyn na podstawie tego przepisu skazał go na karę 2 ( dwóch ) lat pozbawienia wolności;</p> <p>- na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 42;art. 42 § 1)">art. 42 § 1 kk</a> orzekł wobec oskarżonego <span class="anon-block">S. E.</span> środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 (pięciu) lat</p> <p>- zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe, w tym kwotę 300 ( trzysta) złotych tytułem opłaty</p> <p>Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca oskarżonego. Obrońca zaskarżył powyższy wyrok w całości na korzyść oskarżonego.</p> <p>Na zasadzie art. 427 § 2 i art. 438 pkt 3 wyrokowi zarzucił :</p> <p>- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść a polegający na stwierdzeniu, że oskarżony umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym określone w art. 16 ust 1 oraz 3 ust 1, w ten sposób, że bez uzasadnionego powodu przekroczył oś jezdni, poruszając się lewym pasem ruchu, przeznaczonym dla pojazdów jadących w przeciwnym kierunku, w wyniku czego uderzył pojazdem w znajdującego się na tym pasie ruchu <span class="anon-block">C. S.</span>, nieuwzględniając faktu przyczynienia się pokrzywdzonego do zaistnienia wypadku, poprzez nieuzasadnione przebywanie pokrzywdzonego na jezdni</p> <p>- naruszenie prawa procesowego a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 410;art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 4, art. 410 i art. 424 § 1 pkt 1 kpk</a>, która miała wpływ na treść wyroku, a wynika z oparcia orzeczenia o winie oskarżonego tylko na dowodach obciążających i pominięcie dowodów korzystnych dla oskarżonego, bez należytego uzasadnienia takiego stanowiska, zwłaszcza wyjaśnień oskarżonego, z których wynika, że pokrzywdzony wszedł na jezdnię nagle, oskarżony próbował uniknąć uderzenia w pieszego, jednak z uwagi na jego zachowanie nie było to możliwe.</p> <p>Wskazując na powyższe obrońca wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania ewentualnie z daleko posuniętej ostrożności zmianę wyroku i znaczne złagodzenie kary pozbawienia wolności i warunkowe zawieszenie jej wykonania.</p> <p> <strong> <!-- --> <span class="underline"> <!-- -->Sąd Okręgowy zważył, co następuje:</span> </strong> </p> <p>Apelacja obrońcy oskarżonego <span class="anon-block">S. E.</span> jest oczywiście bezzasadna i nie została uwzględniona.</p> <p>Nietrafny jest podnoszony w apelacji przez obrońcę oskarżonego zarzut naruszenia prawa procesowego, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 410;art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 4, art. 410 i art. 424 § 1 pkt 1 kpk</a>, która miała wpływ na treść wyroku. Podkreślić należy, że Sąd Rejonowy bardzo dokładnie przeprowadził postępowanie dowodowe w sprawie i wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności zostały należycie wyjaśnione. Sąd Rejonowy badał oraz uwzględniał okoliczności przemawiające zarówno na korzyść, jak i na niekorzyść oskarżonego <span class="anon-block">S. E.</span>, a zatem nie naruszył zasady obiektywizmu określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a>. Podstawę wyroku, który zapadł w sprawie stanowi całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. Chybiony jest podnoszony w apelacji zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a>. Obrońca oskarżonego podnosząc w apelacji zarzut obrazy przepisów prawa procesowego nie wskazuje w zasadzie na czym obraza ta miałaby polegać. Obrońca ogranicza się w apelacji do odmiennej oceny dowodów, a w szczególności wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">S. E.</span>, które jego zdaniem są wiarygodne i eksponuje w uzasadnieniu apelacji te fragmenty wyjaśnień, które są korzystne dla oskarżonego. Wyjaśnienia oskarżonego są jednym z dowodów, ale nie jedynym i jak każdy dowód w sprawie podlegają analizie i ocenie Sądu. Sąd Rejonowy dokonał wnikliwej analizy wyjaśnień oskarżonego <span class="anon-block">S. E.</span> i należycie uzasadnił w jakiej części te wyjaśnienia uznał za wiarygodne, a w jakiej odmówił im wiary. Obrońca oskarżonego w uzasadnieniu apelacji podważa wiarygodność zeznań świadka pasażera samochodu, którym kierował oskarżony w chwili wypadku, podnosząc jego stan nietrzeźwości. Istotnie świadek <span class="anon-block">P. E.</span> znajdował się w stanie nietrzeźwości, co wynika jednoznacznie z protokołu użycia urządzenia kontrolno – pomiarowego . O godz. 15.01 świadek miał stwierdzone 0,31 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu ( k. 2), a o godz. 16.20 -0,12 mg/l i o godz. 16.39 – 0,09 mg/l ( k. 3) . Nie był to zatem taki stan nietrzeźwości, który miałby istotny wpływ na możliwość postrzegania, a następnie odtwarzania przez świadka przebiegu wypadku, jak trafnie stwierdził Sąd Rejonowy. Sąd Okręgowy podzielił w pełni stanowisko Sądu I instancji co do wiarygodności zeznań świadka <span class="anon-block">P. E.</span>.</p> <p>Za całkowicie chybiony uznać należy zarzut obrazy przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1;art. 424 § 1 pkt. 1)">art. 424 § 1 pkt 1 kpk</a>. Uzasadnienie wyroku Sądu I instancji w pełni odpowiada wymogom określonym w tym przepisie. W uzasadnieniu Sąd wskazał, jakie fakty uznał za udowodnione lub nie udowodnione, na jakich oparł się dowodach i dlaczego nie uznał dowodów przeciwnych. Sąd Okręgowy nie podziela stanowiska obrońcy, że w sprawie zachodzi konieczność weryfikacji wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadka zdarzenia przez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu ruchu drogowego, który dokonałby rekonstrukcji tego wypadku. Materiał dowodowy zebrany w sprawie pozwala bez żadnych wątpliwości ustalić przebieg wypadku, a także kto ponosi winę za jego spowodowanie i nie ma potrzeby powoływania biegłego z zakresu ruchu drogowego. Podnieść należy, że obrońca oskarżonego dopiero w apelacji podniósł kwestię tego dowodu, a występował w postępowaniu przed Sądem I instancji od początku procesu.</p> <p>Bezzasadny jest podnoszony w apelacji przez obrońcę oskarżonego <span class="anon-block">S. E.</span> zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych przez Sąd za podstawę wyroku, mający wpływ na jego treść. Sąd Rejonowy poczynił w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, które znajdują pełne potwierdzenie w przeprowadzonych dowodach. Z dowodów zebranych w sprawie wynika, że oskarżony <span class="anon-block">S. E.</span> nie posiada w ogóle uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi jakiegokolwiek rodzaju, ale jest właścicielem samochodu osobowego marki <span class="anon-block">R. (...)</span> <span class="anon-block">nr rej. (...)</span>. W dniu 18 września 2010 roku około godz. 14.00 oskarżony pojechał swoim samochodem do sklepu spożywczego w miejscowości <span class="anon-block">Z.</span> wraz z bratem <span class="anon-block">P.</span> jako pasażerem. W drodze powrotnej jadąc drogą <span class="anon-block">Z.</span> – <span class="anon-block">C.</span>, która była remontowana, oskarżony początkowo jechał prawidłowo prawym pasem, właściwym dla kierunku jazdy. Po pewnym czasie zjechał na lewy pas ruchu, na którym wylano nową, asfaltową nawierzchnię. Przed łukiem drogi oskarżony zobaczył znajdującego się na drodze <span class="anon-block">C. S.</span>, który z łopatą wykonywał prace porządkowe w pobliżu osi jezdni i był odwrócony tyłem do nadjeżdżającego samochodu. Oskarżony jechał z prędkością 40-50 km/godz. Kiedy samochód znajdował się w bliskiej odległości od <span class="anon-block">C. S.</span>, ten zaczął schodzić z nowo wylanej warstwy asfaltu na pobocze. Oskarżony <span class="anon-block">S. E.</span> nie potrafił zdecydować się jaki manewr wykonać, w odległości 10 – 15 metrów od pieszego zaczął gwałtowanie hamować, jednak samochód nie wyhamował i przodem centralno – lewą stroną uderzył w pieszego. <span class="anon-block">C. S.</span> po uderzeniu w maskę i przednią szybę samochodu spadł na drogę ( zeznania świadka <span class="anon-block">P. E.</span>, protokół oględzin pojazdu i miejsca wypadku, szkic miejsca wypadku, materiał poglądowy). W wyniku wypadku doznał on ciężkich obrażeń ciała m.in. stłuczenia mózgu, krwiaka śródmózgowego i w stanie ciężkim przewieziony został do szpitala. <span class="anon-block">C. S.</span> przebywał w szpitalu w <span class="anon-block">O.</span>, w <span class="anon-block"> Szpitalu (...)</span> w <span class="anon-block">W.</span> i w <span class="anon-block"> Zakładzie (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span>, gdzie zmarł w dniu 30 grudnia 2010 roku. Z opinii Zakładu Medycyny Sądowej <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">B.</span> wynika jednoznacznie, że pierwotną przyczyną zgonu <span class="anon-block">C. S.</span> był poważny uraz czaszkowo – mózgowy powstały w następstwie wypadku drogowego dnia 18 września 2010 roku. Biegli nie stwierdzili jakichkolwiek nieprawidłowości w leczeniu <span class="anon-block">C. S.</span>, a występujące w leczeniu powikłania były typowe ( k. 207 – 214).</p> <p>W świetle powyższych ustaleń wina oskarżonego <span class="anon-block">S. E.</span> nie budzi żadnych wątpliwości. Słusznie Sąd Rejonowy uznał, że oskarżony naruszył umyślnie zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Winę za wypadek ponosi wyłącznie oskarżony <span class="anon-block">S. E.</span>. Wbrew temu, co twierdzi obrońca w apelacji, pokrzywdzony nie przyczynił się do zaistnienia wypadku. Do wypadku nie doszłoby gdyby oskarżony poruszał się prawidłowo prawym pasem jezdni. W Polsce kierującego pojazdem obowiązuje ruch prawostronny. Oskarżony poruszał się lewym pasem ruchu, przeznaczonym dla pojazdów jadących w przeciwka. Oskarżony widział pieszego ze znacznej odległości i praktycznie nie podjął żadnych manewrów obronnych. Oskarżony kierował samochodem pomimo tego, że nie posiada uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi jakiegokolwiek rodzaju. Zakup samochodu i korzystanie z niego przez oskarżonego świadczy o wyjątkowym braku rozwagi ze strony oskarżonego. Naruszenie przez oskarżonego <span class="anon-block">S. E.</span> podstawowych zasad bezpieczeństwa w ruchu drogowym było świadome i rażące, a jego skutki wyjątkowo tragiczne.</p> <p>Sąd Okręgowy w całości podzielił także stanowisko Sądu I instancji w zakresie wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonego. Sąd Rejonowy bardzo dokładnie uzasadnił swoje stanowisko i miał na uwadze wszystkie okoliczności przedmiotowe i podmiotowe sprawy, w przeciwieństwie do obrońcy, który w apelacji podnosi jedynie niektóre z okoliczności podmiotowych, a pomija zupełnie pozostałe kwestie mające istotny wpływ na wymiar kary, o których była mowa wyżej. Oskarżony absolutnie nie zasługuje na warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności.</p> <p>Z tych względów z mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 1)">art. 437 § 1 kpk</a> Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.</p> <p>O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze i opłatach orzeczono na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1)">art. 636 § 1 kpk</a> i art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1997 r o opłatach w sprawach karnych z późniejszymi zmianami.</p> </div>