II AKa 265/12

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 265/12</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> Dnia 6 grudnia 2012 r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Lublinie w II Wydziale Karnym w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="250"/> <col width="446"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący - Sędzia</p> </td> <td> <p>SA Mariusz Młoczkowski</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie:</p> </td> <td> <p>SA Barbara du Château (sprawozdawca)</p> <p>SA Jacek Michalski</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant</p> </td> <td> <p>Agnieszka Grzywna</p> </td> </tr> </table> <p>przy udziale Anny Utnik – Wójtowicz prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w Lublinie</p> <p>po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2012 r.</p> <p>sprawy <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. P.</span> </strong> </p> <p>oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 59;art. 59 ust. 2)">art. 59 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii</a> (Dz. U. 05.179.1485 – ze zmianami) i innych</p> <p>z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego</p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego w Zamościu</p> <p>z dnia 25 czerwca 2012 r., sygn. akt II K 15/12</p> <p>I.  zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną;</p> <p>II.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">M. S.</span> – Kancelaria Adwokacka w <span class="anon-block">Z.</span> kwotę 738 (siedemset trzydzieści osiem) złotych tytułem wynagrodzenia za obronę oskarżonego z urzędu wykonaną w postępowaniu odwoławczym;</p> <p>III.  zwalnia oskarżonego od kosztów sądowych za II instancję i ustala, że wchodzące w ich skład wydatki ponosi Skarb Państwa.</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">D. P.</span> </strong> został oskarżony o to, że:</p> <p>I.  daty dokładnej nieustalonej w okresie od 2007 r. do 2008 r.<br/>w <span class="anon-block">Z.</span>, województwa <span class="anon-block"> (...)</span>, działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, w krótkich odstępach czasu<br/>i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru co najmniej dziesięciokrotnie udzielił małoletniemu <span class="anon-block">D. Ś. (1)</span> środka odurzającego w postaci marihuany w ten sposób, że sprzedał mu ten środek odurzający w łącznej ilości co najmniej 20 gram za łączną kwotę 600 złotych – to jest o czyn<br/>z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 59;art. 59 ust. 2)">art. 59 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a>;</p> <p>II.  daty bliżej nieustalonej w okresie od 2007 r. do 2008 r.<br/>w <span class="anon-block">Z.</span>, województwa <span class="anon-block"> (...)</span> działając w krótkich odstępach czasu i w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, wbrew przepisom ustawy, co najmniej dziesięciokrotnie udzielił małoletniemu <span class="anon-block">D. Ś. (1)</span> środka odurzającego<br/>w postaci marihuany – to jest o czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 58;art. 58 ust. 2)">art. 58 ust. 2</a> ustawy<br/>z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii w zw.<br/>z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a>.</p> <p>Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2012 r. w sprawie IIK 15/12 Sąd Okręgowy w Radomiu <span class="anon-block">D. P.</span> uznał za winnego tego, że<br/>w okresie od miesiąca maja 2005 r. do 16 lipca 2007r. w <span class="anon-block">Z.</span>,<br/>w krótkich odstępach czasu, z góry powziętym zamiarem, wbrew przepisom regulującym obrót narkotykami i nie będąc do tego upoważnionym, wielokrotnie udzielał odpłatnie i nieodpłatnie <span class="anon-block">urodzonemu w dniu (...)</span> małoletniemu konsumentowi <span class="anon-block">D. Ś. (1)</span> środka odurzającego w postaci ziela konopi (marihuany) w ten sposób, że: odpłatnie, w celu osiągnięcia korzyści majątkowej udzielił co najmniej dziesięciokrotnie wyżej wymienionego środka w porcjach wielkości do 2 gramów – łącznie nie więcej niż 20 gramów, za łączną kwotę nie mniejszą niż 400 złotych, nieodpłatnie udzielił co najmniej dziesięciokrotnie wyżej wymienionego środka w niewielkich - wagowo bliżej nieokreślonych porcjach, przeznaczonych do jednorazowego użycia (wypalenia), znając właściwości udzielanego środka odurzającego oraz wiedząc<br/>o tym, że wyżej wymieniony konsument nie ukończył 18 lat życia – to jest czynu wyczerpującego dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 58;art. 58 ust. 2)">art. 58 ust 2</a> w zbiegu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 59;art. 59 ust. 2)">art. 59 ust 2 ustawy z 29 lipca 2005r.</a> o przeciwdziałaniu narkomanii<br/>w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 kk</a> i w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 12)">art. 12 kk</a> i za to na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051791485" title="Ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii - Dz. U. z 2005 r. Nr 179, poz. 1485 (art. 59;art. 59 ust. 2)">art. 59 ust 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005r.<br/>o przeciwdziałaniu narkomanii</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 kk</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 60;art. 60 § 1;art. 60 § 6;art. 60 § 6 pkt. 2)">art. 60 § 1 i § 6 pkt 2 kk</a> przy zastosowaniu nadzwyczajnego złagodzenia kary wymierzył mu 1 (jeden) rok i 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności;</p> <p>na zasadzie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45;art. 45 § 1)">art. 45 § 1 kk</a> orzekł wobec oskarżonego <span class="anon-block">D. P.</span> przepadek równowartości uzyskanej korzyści majątkowej w wysokości 400 (czterysta ) złotych;</p> <p>zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. <span class="anon-block">M. S.</span> kwotę 960 (dziewięćset sześćdziesiąt) złotych tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą obronę z urzędu oraz kwotę 220,80 (dwieście dwadzieścia złotych osiemdziesiąt groszy) podatku VAT;</p> <p>zwolnił oskarżonego <span class="anon-block">D. P.</span> od ponoszenia kosztów sądowych i ustalił, że wyłożone w jego sprawie wydatki poniesie Skarb Państwa.</p> <p>Od opisanego wyżej wyroku apelację wywiodła obrońca oskarżonego, zaskarżając go w całości zarzucając:</p> <p>1.  obrazę przepisów prawa procesowego mogącą mieć wpływ na treść wyroku, a to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 7;art. 410;art. 424;art. 424 § 1)">art. 4, 7, 410 i 424 § 1 kpk</a> przez nie rozważenie wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie, w konsekwencji czego poczynienie ustaleń na podstawie fragmentów materiału dowodowego, wyłącznie niekorzystnych dla oskarżonego, bez należytego uzasadnienia stanowiska w tym zakresie, bez przeprowadzenia wnikliwej, wszechstronnej oceny dowodów, zestawienia treści poszczególnych dowodów z całokształtem materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie – co doprowadziło do rażąco niesłusznego wniosku, że oskarżony popełnił przypisane jemu przestępstwo, podczas gdy prawidłowa ocena dowodów zgromadzonych w sprawie w szczególności wyjaśnienia oskarżonego, zeznania świadków (za wyjątkiem <span class="anon-block">D. Ś. (1)</span>) prowadzą do wniosku, że oskarżony <span class="anon-block">D. P.</span> nie udzielał małoletniemu <span class="anon-block">D. Ś. (1)</span> środka odurzającego w postaci ziela konopi (marihuany);</p> <p>2.  błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógłby mieć wpływ na treść orzeczenia<br/>a polegający na przyjęciu, że oskarżony dopuścił się zarzucanego mu czynu, podczas gdy z materiału dowodowego wynika, iż oskarżony nie udzielał małoletniemu <span class="anon-block">D. Ś. (1)</span> środka odurzającego w postaci ziela konopi (marihuany).</p> <p>Stawiając powyższe zarzuty wniosła o:</p> <p>zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu,</p> <p>ewentualnie o</p> <p>uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu II Wydziałowi <span class="anon-block">K.</span> <span class="anon-block">Z.</span>.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Lublinie zważył co następuje :</strong> wniesiona apelacja, jako oczywiście bezzasadna, nie podlegała uwzględnieniu.</p> <p>Zarzut obrazy przepisów postępowania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4;art. 7;art. 410;art. 424;art. 424 § 1)">art. 4, 7, 410, 424 § 1 kpk</a>), ujęty w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4 pkt. 1)">pkt I</a> apelacji, którego efektem, zdaniem skarżącej, było wydanie przez sąd I instancji wadliwego, bo stwierdzającego winę <span class="anon-block">D. P.</span>, wyroku, jest chybiony. Lektura apelacji dowodzi, że jej autorka upatruje powyższego przede wszystkim <br/>w dowolnej, jej zdaniem, ocenie zebranych w sprawie dowodów,<br/>w tym zwłaszcza zeznań świadka <span class="anon-block">D. Ś. (1)</span>. Tymczasem przedstawione na tę okoliczność racje, tak w postaci skonstruowanych zarzutów, jak i argumentów zawartych<br/>w uzasadnieniu wywiedzionej apelacji na ich poparcie, nie zyskały aprobaty sądu odwoławczego.</p> <p>Z uzasadnienia apelacji wynika, że obrońca oskarżonego naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> upatruje przede wszystkim w nieobdarzeniu walorem wiarygodności wyjaśnień złożonych przez oskarżonego <span class="anon-block">D. P.</span>, w zakresie, w jakim konsekwentnie utrzymywał, że nie brał udziału w popełnieniu przypisanego mu przestępstwa<br/>i przedstawiał własną, odmienną od relacji <span class="anon-block">D. Ś. (1)</span>, wersję przebiegu wypadków. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku dowodzi, że istotnie relacja oskarżonego w tej części została przez sąd I instancji zdyskwalifikowana, przy czym, w sposób jasny, logiczny i precyzyjny podał on powody, które o tym zadecydowały (vide k. 3 i nast.). Bacząc zatem na okoliczność, że decyzję tę poprzedzało gruntowne i kompleksowe odniesienie się tegoż sądu do zeznań <span class="anon-block">D. Ś. (1)</span>, jak i pozostałych zebranych<br/>w sprawie dowodów, nadto do wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, zaś zobrazowany w motywach pisemnych tok rozumowania nie zawiera błędu co do faktu, jak i co do logiki, należało tę ocenę zaakceptować.</p> <p>Skarżący lansując wersję wypadków przedstawioną przez oskarżonego odwołuje się do argumentu, iż zmienność relacji <span class="anon-block">D. Ś. (1)</span> winna prowadzić do jej odrzucenia. Tymczasem jest to rozumowanie nieskuteczne albowiem wymieniony świadek różnice występujące w składanych przez siebie zeznaniach dostrzegał i je logicznie i przekonywająco tłumaczył. Wymaga podkreślenia, że<br/>w żadnym wypadku nie poddawał w wątpliwość faktu, iż oskarżony wielokrotnie dostarczał mu marihuanę odpłatnie i nieodpłatnie, precyzował jedynie czas, kiedy owe sytuacje miały miejsce.</p> <p>Sąd Okręgowy w Radomiu dyskwalifikując wyjaśnienia oskarżonego przeciwstawił im zeznania <span class="anon-block">D. Ś. (2)</span>, odwołując się do argumentów, które uprawniały go do przekonania o wiarygodności relacji tego właśnie świadka. Owego przekonania nie sposób podważyć, gdy uwzględni się okoliczność, że to sąd<br/>I instancji realizując zasadę bezpośredniości miał na rozprawie kontakt z tym źródłem dowodowym, analizując jego depozycje dostrzegł ich zmienność i miał ją w polu widzenia oceniając wiarygodność tego dowodu.</p> <p>Podjęta przez skarżącą próba dewaluowania zeznań <span class="anon-block">D. Ś. (1)</span> z tego powodu, że motywowany obawą o siebie zdradził organom ścigania dane personalne oskarżonego jest chybiona. Przecież wymieniony świadek podał racjonalne powody tego stanu rzeczy (perswazja funkcjonariuszy Policji, obawa przed aresztowaniem), w żadnym jednak razie nie podnosił, by ujawnienie przestępczej działalności oskarżonego nie odpowiadało rzeczywistemu stanowi rzeczy. Skarżąca negując wiarygodność zeznań <span class="anon-block">D. Ś. (1)</span> sugeruje nadto, że jego zeznania są dotknięte błędem, wykreowane. Rzecz jednak w tym, że wymieniony nie miał jakiegokolwiek racjonalnego powodu<br/>w kierowaniu oskarżenia przeciwko osobie, którą doskonale znał<br/>i pozostawał w poprawnych relacjach, zaś czyniąc to nie ukrywał swoich sprzecznych z przepisami prawa zachowań. Okoliczność ta przemawia zatem za prawdziwością jego wersji przebiegu wypadków a w konsekwencji za trafnością dokonanej przez sąd I instancji oceny dowodów.</p> <p>Lektura uzasadnienia zaskarżonego wyroku wskazuje, że sąd<br/>I instancji analizując depozycje składane przez <span class="anon-block">D. Ś. (1)</span> uczynił to bardzo starannie, nie pominął jakichkolwiek okoliczności, które miały dla oceny jego zeznań znaczenie, przedstawił obszerne i szczegółowe racje, które zadecydowały<br/>o uznaniu ich za godne wiary. Przywołane argumenty są trafne, logiczne, przekonujące, nadto nie stoją w opozycji do zasad doświadczenia życiowego. W tych warunkach ocenę tego dowodu należało zaaprobować.</p> <p>W realiach niniejszej sprawy rysują się dwie różne wersje zdarzenia, wynikające, ze stojących do siebie w opozycji, wyjaśnień oskarżonego i zeznań świadka <span class="anon-block">D. Ś. (1)</span>. Sąd<br/>I instancji, oceniając te dowody w optyce pozostałych, dokonał,<br/>w oparciu o te uznane za wiarygodne, stanowczych ustaleń stanu faktycznego. Siłą rzeczy podstawą tych ustaleń nie mogły być jednocześnie dowody o całkowicie odmiennej treści w postaci wyjaśnień oskarżonego i wspierającego jego wersję wypadków zeznań świadka <span class="anon-block">M. R.</span>, skoro tenże sąd, odmówił im wiary, zaś podjętą w tym przedmiocie decyzję należycie uzasadnił. Pozostaje ona pod ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> a skoro tak to chybiony jest również zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku, gdyż przekonanie sądu I instancji o winie <span class="anon-block">D. P.</span> w zakresie mu przypisanym ma rzetelne oparcie w dowodach uznanych za wiarygodne.</p> <p>Reasumując: Sąd Okręgowy ferując zaskarżony wyrok bazował na całokształcie ujawnionych w toku rozprawy głównej okoliczności, dokonał prawidłowej, pozostającej pod ochroną <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>, oceny dowodów i z dowodów uznanych za wiarygodne wyprowadził trafne wnioski rekonstruując przebieg zdarzenia. Właściwa jest ocena prawna zachowania oskarżonego, wyrażająca się w zastosowanych przepisach ustawy karnej, jak też rozmiar orzeczonej wobec niego kary. Ta ostatnia nie nosi cechy rażącej niewspółmierności (surowości) w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 kpk</a>, zwłaszcza gdy się zważy na skorzystanie przez sąd I instancji z dobrodziejstwa nadzwyczajnego złagodzenia kary. Tenże sąd należycie dostrzegł<br/>i uwypuklił okoliczności korzystne dla oskarżonego, nadał im właściwe znaczenie, czyniąc orzeczoną karę adekwatną, współmierną, słowem sprawiedliwą.</p> <p>Mając na uwadze zaprezentowane wyżej względy, jak również wobec braku uchybień wymienionych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 440)">art. 439 i 440 kpk</a>, Sąd Apelacyjny w Lublinie orzekł jak w wyroku.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 115;art. 115 § 3)">art. 115 § 3 k.p.k.</a> </p> <p>wobec niemożności uzyskania podpisu</p> <p>sędziego Mariusza Młoczkowskiego</p> <p>z powodu delegacji do SN, podpisała</p> <p>uzasadnienie sędzia Barbara du Château </p> </div>