III AUa 688/12

<p>Sygn. akt III AUa 688/12</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p>Dnia 11 grudnia 2012 r.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Katowicach</strong> </p> <p>Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w składzie:</p> <table> <colgroup> <col width="167"/> <col width="498"/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący</p> </td> <td> <p>SSA Maria Małek - Bujak (spr.)</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Sędziowie</p> </td> <td> <p>SSA Jolanta Ansion</p> <p>SSA Ewa Piotrowska</p> </td> </tr> <tr> <td> <p>Protokolant</p> </td> <td> <p>Sebastian Adamczyk</p> </td> </tr> </table> <p>po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2012 r. w Katowicach</p> <p>sprawy z odwołania <span class="anon-block">R. S.</span> (<span class="anon-block">R. S.</span> )</p> <p>przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">B.</span> </p> <p>o wysokość emerytury</p> <p>na skutek apelacji ubezpieczonego <span class="anon-block">R. S.</span> </p> <p>od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych</p> <p>w Bielsku-Białej </p> <p>z dnia 16 stycznia 2012 r. sygn. akt VI U 1236/11</p> <p> <strong> <!-- -->oddala apelację.</strong> </p> <p>/-/ SSA J. Ansion /-/ SSA M. Małek-Bujak /-/ SSA E. Piotrowska </p> <p>Sędzia Przewodnicząca Sędzia</p> <p>Sygn. akt III AUa 688/12</p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Decyzją z dnia 6 października 2011r. organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">B.</span> odmówił ubezpieczonemu <span class="anon-block">R. S.</span> prawa do przeliczenia podstawy wymiaru emerytury ostatnio przyjętej do obliczenia wysokości świadczenia oraz przeliczenia podstawy wymiaru w myśl art. 111 ustawy <br/>z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z FUS (Dz. U. z 2009r. Nr 153, poz. 1227 z późn. zm.).</p> <p>Od powyższej decyzji ubezpieczony wniósł odwołanie.</p> <p> <strong> <!-- -->Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2012 roku (sygn. akt VI U 1236/11) Sąd <br/>Okręgowy - Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Bielsku-Białej w punkcie 1 oddalił odwołanie ubezpieczonego. Natomiast w punkcie 2 tegoż wyroku, zasądził <br/>od ubezpieczonego <span class="anon-block">R. S.</span> na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w <span class="anon-block">B.</span> kwotę 60 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. </strong> </p> <p>Na podstawie akt rentowych, Sąd Okręgowy ustalił, że <span class="anon-block">R. S.</span> <br/>(<span class="anon-block">ur. (...)</span>) od 13 sierpnia 1987r. pobierał rentę. Do ustalenia wskaźnika wysokości podstawy wymiaru (dalej jako w.w.p.w.) tego świadczenia organ rentowy przyjął wynagrodzenie z trzech lat kalendarzowych obejmujących lata od 1979r. do 1981r. i ustalił wskaźnik w wysokości 120,50 %.</p> <p>Decyzją z dnia 25 listopada 1999r. organ rentowy przyznał ubezpieczonemu prawo do emerytury. Do ustalenia w.w.p.w. emerytury organ rentowy przyjął dotychczasową podstawę wymiaru renty z tytułu niezdolności do pracy. Następnie decyzją z dnia <br/>30 marca 2004r., zgodnie z uchwalą Sądu Najwyższego z dnia 29 października 2002r., organ rentowy od dnia 1 października 2002r. dokonał przeliczenia świadczenia w zakresie części socjalnej wynoszącej 24 % kwoty bazowej.</p> <p>W dniu 4 października 2011r. ubezpieczony złożył wniosek o przeliczenie podstawy wymiaru emerytury z uwzględnieniem minimalnego wynagrodzenia. Decyzją <br/>z dnia 6 października 2011r. organ rentowy odmówił przeliczenia podstawy wymiaru emerytury z uwzględnieniem minimalnego wynagrodzenia. Według wyliczeń organu rentowego, obliczony wskaźnik podstawy wymiary kształtuje się następująco:</p> <p>- za 20 najkorzystniejszych lat wynosi 82,82 %,</p> <p>- z 10-ciu kolejnych lat bezpośrednio po sobie następujących z okresu od 1977r. <br/> do 1986r. wynosi 58,43 %,</p> <p>- z 10-ciu kolejnych lat bezpośrednio po sobie następujących z okresu od 1979r. <br/> do 1988r. wynosi 61,19 %,</p> <p>- dotychczasowy w.w.p.w. emerytury wynosi 120,50%.</p> <p>Ubezpieczony nie przedłożył żadnych nowych dowodów pozwalających na ustalenie nowej podstawy wymiaru emerytury.</p> <p>Dokonując rozważań prawnych, Sąd I instancji powołał się na treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19981621118" title="Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 1998 r. Nr 162, poz. 1118 (art. 111)">art. 111 ustawy <br/>z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> <br/>(Dz. U. z 2009r. Nr 153, poz. 1227 z późn. zm., dalej jako ustawa emerytalna) oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20081921180" title="Ustawa z dnia 4 września 2008 r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - Dz. U. z 2008 r. Nr 192, poz. 1180 (art. 2;art. 2 ust. 1)">art. 2 <br/>ust. 1 ustawy z dnia 4 września 2008r. o zmianie ustawy o emeryturach i rentach <br/>z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych</a> (Dz. U. z 2008r., nr 192 poz. 1180, dalej jako ustawa zmieniająca ustawę emerytalną), stwierdzając, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.</p> <p>Motywując swoje rozstrzygnięcie, Sąd Okręgowy wskazał, że kwestią sporną <br/>w niniejszej sprawie było ustalenie czy istnieją podstawy do przeliczenia wysokości świadczenia jakie otrzymuje ubezpieczony <span class="anon-block">R. S.</span> w postaci emerytury.</p> <p>Zdaniem Sądu I instancji nie ma żadnych podstaw prawnych do ponownego przeliczenia wysokości świadczenia emerytalnego, w oparciu o twierdzenia ubezpieczonego i dokonane przez niego własnoręczne obliczenia. Sąd ten, powołując się na <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 20 czerwca 2007r. (sygn. akt III AUa 482/07), zwrócił uwagę, że to na odwołującym ciążył obowiązek przedstawienia dowodów dla udowodnienia spornych okoliczności. Muszą to być jednak środki dowodowe, które pozwolą na wiarygodne ustalenie okoliczności faktycznych. Przepisy z zakresu ubezpieczeń społecznych są normami bezwzględnie obowiązującymi <br/>i nie zawierają unormowań, które pozwalałyby na ustalenie wynagrodzenia, będącego bazą do wyliczenia podstawy wymiaru w sposób przybliżony lub prawdopodobny.</p> <p>Ponadto, powołując się na orzeczenie Sądu Najwyższego podniósł, że <br/>w postępowaniu w sprawach z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych sąd nie jest obowiązany do poszukiwania dokumentów zatrudnieniowo-płacowych, o które nie zadbała osoba dochodząca świadczenia ubezpieczeniowego.</p> <p>W związku z powyższym, Sąd Okręgowy stwierdził, że brak było podstawy faktycznej i prawnej do ponownego przeliczenia wysokości świadczenia, gdyż tak jak wyliczył organ rentowy, nie zostały spełnione warunki do przeliczenia podstawy wymiaru świadczenia, zgodnie z art. 111 ustawy emerytalnej, gdyż w.w.p.w. obliczony <br/>z uwzględnieniem wynagrodzeń uzyskanych we wskazanych okresach, nie jest wyższy <br/>od ostatnio przyjętego do obliczenia tej podstawy.</p> <p>Zdaniem Sądu I instancji, brak było również podstaw do zastosowania art. 2 ust. 1 ustawy zmieniającej ustawę emerytalną, który stanowi, że na wniosek osoby, której do ustalenia podstawy wymiaru emerytury i renty przyjęto podstawę wymiaru składek na ubezpieczenie społeczne lub ubezpieczenia emerytalne i rentowe na podstawie przepisów prawa polskiego z uwzględnieniem okresu pozostawania w stosunku pracy, za który nie można ustalić podstawy wymiaru składek, wysokość emerytury lub renty oblicza się ponownie od podstawy wymiaru składek, przyjmując kwotę obowiązującego w tym okresie minimalnego wynagrodzenia pracowników, proporcjonalnie do okresu podlegania ubezpieczeniu i wymiaru czasu pracy. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu, przeliczeniu,</p> <p> <br/>o którym mowa w ust. 1 podlega podstawa wymiaru emerytury lub renty ostatnio przyjęta do obliczenia świadczenia.</p> <p>Z uwagi na fakt, że podstawa wymiaru emerytury, którą pobiera ubezpieczony została wyliczona w oparciu o pełne udokumentowane wynagrodzenie we wszystkich uwzględnionych latach, brak było, według Sądu Okręgowego, podstaw do ich uzupełnienia minimalnym wynagrodzeniem.</p> <p>Mając na względzie powyższe okoliczności, Sąd Okręgowy na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 477(14);art. 477(14) § 1)">art. 477^{<!-- -->14}§ 1 k.p.c.</a> orzekł, jak w sentencji.</p> <p> <strong> <!-- -->Apelację od powyższego wyroku wniósł ubezpieczony.</strong> </p> <p>Zaskarżając wyrok Sądu Okręgowego w całości, apelujący zarzucił mu błąd <br/>w ustaleniach faktycznych polegający na nie uwzględnieniu przedstawionego przez niego zestawienia osiąganych dochodów.</p> <p>Wskazując na powyższy zarzut, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku <br/>i uwzględnienie jego odwołania, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości <br/>i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelacja ubezpieczonego jest nieuzasadniona.</strong> </p> <p>Sąd I instancji przeprowadził prawidłowe postępowanie dowodowe, a ocena <br/>tak zgromadzonego materiału dowodowego nie przekracza granic określonych przepisem <br/> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a> Poczynione ustalenia faktyczne Sąd Apelacyjny w pełni podziela <br/>i przyjmuje za własne, albowiem zostały one wyczerpująco i logicznie uzasadnione. Ponadto, Sąd I instancji dokonał prawidłowej subsumpcji przepisów prawnych w świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego. Nadto, należy zauważyć, że przedstawione przez ubezpieczonego w apelacji argumenty nie wnoszą do sprawy żadnych nowych okoliczności faktycznych ani prawnych, mogących stanowić podstawę zmiany zaskarżonego orzeczenia, a stanowią jedynie polemikę z dokonanym przez Sąd I instancji ustaleniem stanu faktycznego, poczynionym w ramach swobodnej oceny dowodów.</p> <p>Pozostaje dodać, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Najwyższego, jeżeli uzasadnienie orzeczenia pierwszoinstancyjnego sporządzonego zgodnie <br/>z wymaganiami <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 328;art. 328 § 2)">art. 328 § 2 k.p.c.</a>, spotyka się z pełną aprobatą sądu drugiej instancji to wystarczy, że da on temu wyraz w treści uzasadnienia swego orzeczenia, bez powtarzania szczegółowych ustaleń fatycznych i wnioskowań prawniczych zawartych w motywach zaskarżonego orzeczenia (vide orzeczenia publikowane w OSNP 1998r., z. 3, poz. 104, OSNP 1999r., z. 24, poz. 776, OSNP 2000r., z. 4, poz. 143, OSNP 2001r., z. 7, poz. 231.).</p> <p>Apelacja sprowadza się do kwestionowania stanowiska Sądu Okręgowego. Ubezpieczony nie przyjmuje do wiadomości treści obowiązujących przepisów, co może być wynikiem ich niezrozumienia. W tej sytuacji, wobec braku podstaw do podważenia zaskarżonego wyroku, apelacja ubezpieczonego jest nieuzasadniona. Pozostaje dodać za Sądem I instancji, że nie ma żadnych podstaw prawnych do ponownego przeliczenia wysokości świadczenia emerytalnego w oparciu o twierdzenia ubezpieczonego <br/>i dokonane przez niego własnoręczne obliczenia.</p> <p>Z tych względów, Sąd Apelacyjny w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a>, oddalił apelację, jako bezzasadną.</p> <p>/-/ SSA J. Ansion /-/ SSA M. Małek-Bujak /-/ SSA E. Piotrowska </p> <p>Sędzia Przewodnicząca Sędzia</p> <p>JR</p> </div>