II AKa 371/12

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt II AKa 371/12</strong> </p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 19 grudnia 2012r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny w Warszawie II Wydział Karny w składzie: </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Przewodniczący: SSA – Grzegorz Salamon </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Sędziowie: SA – Rafał Kaniok </strong> </p> <p> <strong> <!-- --> SA – Marek Czecharowski (spr.)</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Protokolant: – st. sekr. sąd. Marzena Brzozowska </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->przy udziale Prokuratora Jacka Pergałowskiego</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2012 r.</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->sprawy <span class="anon-block">P. M. (1)</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->oskarżonego z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a>. w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a> w zw. z <br/> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->na skutek apelacji, wniesionej przez obrońcę oskarżonego</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->od wyroku Sądu Okręgowego <span class="anon-block">w. W.</span> </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->z dnia 27 kwietnia 2012 r. sygn. akt XVIII K 194/10</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->zwalnia oskarżonego <span class="anon-block">P. M. (1)</span> od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze obciążając nimi Skarb Państwa.</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Okręgowy <span class="anon-block">w. W.</span> wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2012 r. (sygn. akt XVIII K 194/10) uznał oskarżonego <strong> <!-- --> <span class="anon-block">P. M. (1)</span> </strong> za winnego tego, że:</p> <p>1.  w nocy z 20 na 21 września 2009 roku w <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> w <span class="anon-block"> salonie (...)</span> działając w zamiarze bezpośrednim pozbawił życia <span class="anon-block">J. M. (1)</span> w ten sposób, że zadał mu w głowę kilka ciosów narzędziem o kształcie tępokrawędzistym, w wyniku czego spowodował u w/w obrażenia głowy i mózgu skutkujące jego zgonem, a następnie dokonał zaboru w celu przywłaszczenia nieustalonej kwoty pieniędzy z automatów do gier o niskich wygranych na szkodę <span class="anon-block">R. K.</span>,</p> <p>to jest przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w zbiegu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a>, oraz iż</p> <p>2.  w dniu 11 września 2009 roku w <span class="anon-block">W.</span> przy <span class="anon-block">ul. (...)</span> dokonał kradzieży z włamaniem do automatów do gier o niskich wygranych w ten sposób, że wyłamał śrubokrętem drzwiczki zabezpieczające do kasetek z pieniędzmi a następnie zabrał w celu przywłaszczenia znajdujące się tam pieniądze w łącznej kwocie około 500 złotych na szkodę <span class="anon-block"> (...) S.C.</span>,</p> <p>tj. przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 k.k.</a> </p> <p>i za czyn z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148 § 1 pkt. 1)">pkt. 1</a> na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w zbiegu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> skazując go, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 3)">art. 11 § 3 k.k.</a>, wymierzył mu karę 25 lat pozbawienia wolności.</p> <p> <span class="anon-block">P. M. (1)</span> uznał za winnego popełnienia czynu opisanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279 § 1 pkt. 2)">pkt. 2</a> i za czyn ten na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 k.k.</a> skazał go oraz wymierzył karę 2 lat pozbawienia wolności.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 85)">art. 85 k.k.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 88)">art. 88 k.k.</a> <span class="anon-block">P. M. (1)</span> wymierzył karę łączną 25 lat pozbawienia wolności i na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 63;art. 63 § 1)">art. 63 § 1 k.k.</a> na poczet wymienionej kary pozbawienia wolności zaliczył okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie od dnia 8 października 2009 roku do dnia 3 listopada 2010 roku.</p> <p>Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 624;art. 624 § 1)">art. 624 § 1 k.p.k.</a> zwolnił <span class="anon-block">P. M. (1)</span> od ponoszenia opłaty, zaś kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.</p> <p>Wyrok powyższy w części dotyczącej czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> zaskarżył na korzyść oskarżonego jego obrońca zarzucając:</p> <p>I.  obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, a w szczególności:</p> <p>1.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 389;art. 389 § 1)">art. 389 § 1 k.p.k.</a> poprzez bezpodstawne zaliczenie do materiału dowodowego protokołu oględzin (k. 152-162, którego zaliczenie do materiału dowodowego ujawniono na karcie 1882) stanowiącego „zapis czynności oględzin miejsca wskazanego przez <span class="anon-block">P. M. (1)</span>, jako miejsca porzucenia narzędzia dokonania zabójstwa”, a kolejno oparcie rozstrzygnięcia w przedmiocie winy oskarżonego na przedmiotowym dowodzie, którego obejścia Sąd I instancji dokonał poprzez przesłuchanie na okoliczność przebiegu przedmiotowej czynności funkcjonariuszy policji, co stanowiło error in faciendo Sądu I instancji, mającym wpływ na treść wyroku, podczas gdy w chwili dokonywania przedmiotowej czynności wskazanej w protokole, <span class="anon-block">P. M. (1)</span> nie miał statutu podejrzanego w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 71;art. 71 § 1)">art. 71 § 1 k.p.k.</a>, wobec czego treści wskazane przez <span class="anon-block">P. M. (1)</span> do chwili uzyskania przez niego statusu podejrzanego w dniu 9 października 2009 roku nie mogą stanowić dowodu w sprawie.</p> <p>2.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 174)">art. 174 k.p.k.</a> poprzez zaliczenie do materiału dowodowego notatek urzędowych funkcjonariuszy policji (k. 150-151, k. 172-174 – których zaliczenie do materiału dowodowego ujawniono na karcie 1882), a kolejno obejście w uzasadnieniu wyroku (strona 12-13) przedmiotowego zaliczenia zeznaniami funkcjonariuszy policji, jako dowodu na okoliczność mającą znaczenie dla ustalenia winy oskarżonego, tj. „przyznania się oskarżonego do dokonania zabójstwa” oraz „miejsca skąd oskarżony miał wziąć przedmiotowe narzędzie w postaci metalowej rurki”, wbrew zasadzie wyrażonej w treści tego przepisu.</p> <p>3.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366;art. 366 § 1)">art. 366 § 1 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 170;art. 170 § 1;art. 170 § 1 pkt. 2)">art. 170 § 1 pkt 2 k.p.k.</a> poprzez niezasadne oddalenie wniosku dowodowego – o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z Instytutu Ekspertyz Sądowych im. prof. dr <span class="anon-block">J. S.</span> w <span class="anon-block">K.</span> z <span class="anon-block"> (...)</span>, z zakresu kryminalistycznej rekonstrukcji przebiegu zdarzenia w zakresie sposobu naniesienia plam krwi na podłoże, na okoliczność ustalenia mechanizmu powstania punktowego śladu krwi o wymiarach 2 mm x 2 mm występującego na wewnętrznej stronie lewego buta zabezpieczonego u oskarżonego – co stanowiło okoliczność istotną dla ustalenia winy oskarżonego, a która to okoliczność – wbrew treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 366)">art. 366 k.p.k.</a> – nie została wyjaśniona przez Sąd I instancji.</p> <p>4.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> polegającą na rozstrzygnięciu – z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów dokonywanej z uwzględnieniem zasad prawidłowego rozumowania – na niekorzyść oskarżonego nienadających się usunąć wątpliwości, z pominięciem zasady in dubio pro reo.</p> <p>5.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 92)">art. 92 k.p.k.</a>, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">410 k.p.k.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">7 k.p.k.</a> poprzez ustalenie okoliczności faktycznych sprawy na podstawie niekompletnego materiału dowodowego oraz czynności nie stanowiących dowodu, o których mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7 pkt. 1/1;art. 7 pkt. 1/2;art. 7 pkt. a)">punkcie 1.1 oraz 1.2, a</a> w konsekwencji oparcie orzeczenia jedynie na części okoliczności ujawnionych w postępowaniu, jak i częściowe jedynie uwzględnienie dowodów ujawnionych na rozprawie, a w konsekwencji dokonanie dowolnej oceny dowodów w szczególności poprzez przyznanie waloru wiarygodności zeznaniom <span class="anon-block">J. L.</span>, przy pominięciu rozbieżności materiału dowodowego i odmowę uznania za wiarygodne wyjaśnień oskarżonego, co spowodowało błędne ustalenie przez Sąd I instancji, że oskarżony popełnił zarzucany mu czyn.</p> <p>6.  <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 k.p.k.</a> poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób lakoniczny, niewykazujący rzeczową argumentacją na podstawie jakiego ciągu poszlak Sąd przyjął winę oskarżonego w zakresie objętym niniejszym zaskarżeniem, co uniemożliwia pełne ustosunkowanie się do jego treści, a w konsekwencji narusza prawo oskarżonego do obrony</p> <p>a nadto:</p> <p>7.  naruszenie zasady koncentracji materiału dowodowego poprzez naruszenie zasady ciągłości rozprawy przez „szczególnie” długie okresy przerwy w procedowaniu (półroczna przerwa pomiędzy rozprawą w dniu 5 kwietnia 2011 roku a rozprawą w dniu 27 września 2011 roku (k. 1516), a kolejno trzymiesięczna przerwa pomiędzy rozprawą z dnia 9 grudnia 2011 roku a rozprawą z dnia 15 marca 2012 roku, co łącznie daje ponad 9-miesięczny czasokres przerwy w procedowaniu), co „uzasadnia przyjęcie, że skład orzekający sądu mógł nie ogarnąć pamięcią dowodów przeprowadzonych przed przerwą i że mogło to mieć wpływ na treść wyroku”.</p> <p>II.  błąd w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę wyroku i mający wpływ na jego treść, polegający na przyjęciu przez Sąd I instancji, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, daje podstawę do przyjęcia, iż wina oskarżonego w zakresie zarzucanego mu czynu jest bezsporna, mimo że materiał ów nie pozwala na takie ustalenie.</p> <p>W konkluzji skarżący wniósł o:</p> <p>1.  zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 148;art. 148 § 1)">art. 148 § 1 k.k.</a> w zb. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 280;art. 280 § 2)">art. 280 § 2 k.k.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 11;art. 11 § 2)">art. 11 § 2 k.k.</a> </p> <p>ewentualnie o:</p> <p>2.  uchylenie wyroku w części objętej przedmiotowym zaskarżeniem i przekazanie sprawy w tym zakresie do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:</strong> </p> <p> <strong> <!-- -->Apelacja obrońcy oskarżonego nie zasługuje na uwzględnienie jeśli idzie o wnioski końcowe, gdyż co do istoty sprawy jest niezasadna.</strong> </p> <p>Należy przyznać rację skarżącemu, gdy kwestionuje odniesienie się Sądu I instancji w uzasadnieniu (str. 12-13) wyroku do notatek urzędowych sporządzonych z tzw. rozpytania <span class="anon-block">P. M.</span> (k. 150-151 oraz 172-174). Notatki te zostały zaliczone do materiału dowodowego co wynika z protokołu rozprawy w dniu 12 kwietnia 2012 r. (str. 14 protokołu k. 1882 akt).</p> <p>Co prawda krytyczna lektura tego fragmentu uzasadnienia może prowadzić do wniosku, że np. stwierdzenie „<em> <!-- -->Z notatki tej wynika również…”</em> (str. 13 uzasadnienia) nie stanowi bezpośredniego odniesienia się do treści notatki, a do relacji jej autora, który został przesłuchany przez Sąd na okoliczność jej sporządzenia. Dotyczy to wypowiedzi <span class="anon-block">św. C. Ć.</span> (k. 1839-1842) będącego autorem notatki z k. 150-151. Sąd przesłuchał również (k. 1870-1875) autora drugiej notatki ze wspomnianej czynności rozpytania (k. 172-174) – <span class="anon-block">św. B. L.</span>. Fakt przesłuchania obu funkcjonariuszy policji na okoliczność treści wyjaśnień <span class="anon-block">P. M.</span>, które odnotowali we wspomnianych notatkach stanowi obejście zakazu dowodowego określonego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 174)">art. 174 k.p.k.</a> Tym niemniej bezsporne przeprowadzenie takiej czynności dowodzi, że <span class="anon-block">P. M.</span> mimo nie przedstawienia mu formalnie zarzutu spowodowania zgonu pokrzywdzonego <span class="anon-block">J. M.</span> był świadom formułowania pod jego adresem zarzutu zabójstwa. Wynika to także w sposób oczywisty z protokołu zatrzymania <span class="anon-block">P. M.</span> (k. 141) w treści, którego ujawniono tę okoliczność jako przyczynę zatrzymania.</p> <p>Nie można natomiast podzielić stanowiska apelującego co do bezprawności czynności oględzin miejsca wyrzucenia narzędzia użytego ponoć do zadania ciosów pokrzywdzonemu (k. 152-162). Czynność ta wbrew tezie skarżącego mieści się w granicach czynności możliwych do przedsięwzięcia w trybie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 308)">art. 308 k.p.k.</a> Skarżący błędnie zakłada, że 5-dniowy termin o którym mowa w § 3 tego przepisu biegnie od chwili ujawnienia faktu przestępstwa. Oczywistym jest, że musi to dotyczyć momentu powzięcia wiadomości o możliwości przypisania takiego czynu osobie podejrzewanej o jego dokonanie. W tym zaś przypadku funkcjonariusze wiadomość taką posiedli w dniu 6 października 2009 r. (zeznania <span class="anon-block">św. M. L.</span> k. 190-192), zanalizowali akta (notatka z dnia 7 października 2009 r. k. 119 ), <span class="anon-block">P. M.</span> zatrzymali w dniu 8 października 2009 r. (k. 141) zaś prokurator przedstawił mu zarzut i przesłuchał w charakterze podejrzanego w dniu 9 października 2009 r. (k. 206 oraz 207-210).</p> <p>Należy też wyraźnie wskazać, iż to nie funkcjonariusze policji w oparciu o pochodzące z innego źródła informacje zawieźli <span class="anon-block">P. M.</span> na <span class="anon-block">W.</span> <span class="anon-block">Z.</span> do miejsca, gdzie miał zostać wyrzucony przedmiot służący do pobicia pokrzywdzonego, ale uczynili to wg wskazań <span class="anon-block">P. M.</span>. Bardzo ważnym jest też, iż wbrew jego późniejszym depozycjom, że wskazał to miejsce i drogę do niego pod wpływem nieprawnych działań policjantów (bicie, lżenie, poniżanie, nawet tortury) bo znał to miejsce z wcześniejszej, kilkakrotnej bytności na odbywających się tam nielegalnych wyścigach samochodowych lub na skuterach.</p> <p>Jak wynika bowiem z zapisów logowania się, należącego doń telefonu komórkowego, był w tej okolicy właśnie po kilkunastu godzinach od momentu ustalonego jako czas napadu na osobę <span class="anon-block">J. M.</span> (analiza logowań k. 1005-1015), co stanowi logiczne potwierdzenie zeznań funkcjonariuszy przeprowadzających wstępne czynności z udziałem <span class="anon-block">P. M.</span> na okoliczność odbycia wizji w tym właśnie miejscu.</p> <p>Należy odnotować, iż oskarżony składając kilkakrotnie wyjaśnienia zmienia swoją relację w sytuacji, gdy ujawniane kolejno okoliczności dostarczają poszlak wskazujących na jego osobę jako sprawcy zabójstwa. Wskazać tu trzeba zasadniczą zmianę wyjaśnień na temat ubioru, który miał na sobie w dniu zdarzenia, a przede wszystkim nieskuteczną próbę obciążenia, w wyniku tych wyjaśnień, <span class="anon-block">św. K. L.</span>. Negowanie faktu bycia w salonie, w którym zginął <span class="anon-block">J. M.</span>, by w dalszym toku postępowania (gdy ustalono, że znajdują się tam jego ślady papilarne) stwierdzić, że nie tylko tam bywał, ale niejednokrotnie spożywał z późniejszym denatem alkohol. Pamiętać jednak trzeba, że ślady daktyloskopijne pozostawione przez oskarżonego ujawniono także na częściach urządzeń, do których mógł się dostać dopiero po dokonaniu włamania.</p> <p>Znamiennym jest także, że oskarżony przyznając się do drugiego z zarzutów, odmówił w początkowej fazie postępowania sądowego wyjaśnień oraz odpowiedzi na pytanie na temat zarzutu zabójstwa. Wyjaśnienia takie złożył w końcowej fazie postępowania, gdy przeprowadzono większość dowodów, które tworząc logiczny ciąg potwierdzały jego winę.</p> <p>Sąd Okręgowy prawidłowo odniósł się, trafnie ocenił i omówił w uzasadnieniu wyroku te właśnie dowody. Są to poza wspomnianymi wyżej śladami daktyloskopijnymi, wyniki badań DNA śladu krwi na bucie oskarżonego, ale też wykaz logowań telefonu komórkowego oskarżonego, zapis korespondencji na <span class="anon-block">G.</span>-<span class="anon-block">G.</span>, treść sms-u do <span class="anon-block">św. P. K.</span>, treść tzw. grypsu i oczywiście zeznania świadków: <span class="anon-block">J. L.</span>, <span class="anon-block">M. L.</span>, <span class="anon-block">M. G.</span> i innych (omówione prawidłowo w pisemnych motywach wyroku), a treść których prowadzi w sposób nie budzący wątpliwości do wniosku, iż sprawcą zabójstwa <span class="anon-block">J. M. (1)</span> jest oskarżony <span class="anon-block">P.</span> <span class="anon-block">J. M.</span>.</p> <p>Sąd I instancji przekonywująco umotywował odmowę dopuszczenia dowodu z opinii Instytutu Ekspertyz Sądowych w <span class="anon-block">K.</span> zarówno w toku rozprawy gdy się doń ustosunkowywał, jak i w treści uzasadnienia wyroku, gdy wykazał nieprawdopodobieństwo tezy o spreparowaniu tego dowodu.</p> <p>Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady koncentracji materiału dowodowego w wyniku sprzecznych z zasadą ciągłości rozprawy „przerw” w postępowaniu sądowym stwierdzić trzeba, że skarżący nie wykazał, by te niewątpliwe, choć wynikające z niezależnych od Sądu okoliczności, okresy dzielące tok postępowania rzutowały na końcowe rozstrzygnięcie. Negatywnemu ich wpływowi przeczy, wynikająca z treści protokołów, aktywność Sądu i stron w toku całego postępowania. Należy też odnotować, iż przy podjęciu czynności, po okresie blisko półrocznym w 2011 r. oraz krótszym na przełomie 2011/2012 r., obrona nie zgłaszała wniosków o powtórzenie wcześniejszego postępowania lub określonych jego fragmentów (vide protokoły rozpraw).</p> <p>Zgadzając się, iż końcowa część uzasadnienia zawiera lakoniczne odniesienie się do zagadnienia kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu w pkt. 1-szym oraz wymiaru kary, stwierdzić trzeba, iż mimo to Sąd I instancji trafnie przywołał przesłanki przyjętej kwalifikacji prawnej tego czynu oraz okoliczności rzutujące na wymiar orzeczonej kary.</p> <p>Sąd odwoławczy nie dopatrzył się w materiałach sprawy innych okoliczności, które miałyby na nią wpływ, a zatem nie znalazł podstaw do sformułowania wniosku, że kara jednostkowa, a w konsekwencji łączna nosi cechy rażącej niewspółmierności.</p> <p> <strong> <!-- -->Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny orzekł jak w wyroku. Zważywszy na sytuację majątkową oskarżonego i perspektywę długoletniego pozbawienia wolności przy niepewnych perspektywach zatrudnienia, Sąd zwolnił go od ponoszenia kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, obciążając nimi (wydatkami związanymi z tym etapem postępowania) Skarb Państwa.</strong> </p> </div>