I ACz 1973/12

<p>Sygn. akt I ACz 1973/12</p> <div> <h2>POSTANOWIENIE</h2> <p>Dnia 27 grudnia 2012r.</p> <p>Sąd Apelacyjny w Poznaniu Wydział I Cywilny</p> <p>w składzie następującym:</p> <p>Przewodniczący - Sędzia SA Mariola Głowacka (spr.)</p> <p>Sędziowie SA Jerzy Geisler</p> <p>SA Małgorzata Mazurkiewicz-Talaga</p> <p>po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 27 grudnia 2012r.</p> <p>sprawy z powództwa <strong> <!-- --> <span class="anon-block">M. S.</span> </strong> </p> <p>przeciwko <strong> <!-- -->Samodzielnemu Publicznemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej w <span class="anon-block">W.</span>, <span class="anon-block">K. M.</span> i <span class="anon-block">M. B.</span> </strong> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek zażaleń świadków <span class="anon-block">E. R.</span> i <span class="anon-block">M. F.</span> </p> <p>od postanowienia Sądu Okręgowego w Poznaniu</p> <p>z dnia 21 września 2012r. sygn. akt XII C 975/11</p> <p> <strong> <!-- -->postanawia:</strong> </p> <p>oddalić zażalenia.</p> <p>/-/J. Geisler /-/ M. Głowacka /-/ <span class="anon-block">M. M.</span>-<span class="anon-block">T.</span> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p>Sąd Okręgowy w Poznaniu postanowieniem z dnia 21 września 2012r. oddalił wnioski świadków <span class="anon-block">E. R.</span> i <span class="anon-block">M. F.</span> o zwrot utraconego zarobku oraz kosztów dojazdu na rozprawę w dniu 18 lipca 2012r.</p> <p>Sąd pierwszej instancji wskazał, że świadkowie <span class="anon-block">M. F.</span> i <span class="anon-block">E. R.</span> stawili się na rozprawę w dniu 18 lipca 2012r. i złożyli zeznania. Pismami nadanymi w dniu 25 lipca 2012r. świadkowie wnieśli o zwrot kosztów dojazdu na rozprawę i utraconego zarobku. <span class="anon-block">E. R.</span> domagała się zwrotu kosztów dojazdu własnym samochodem o pojemności skokowej silnika 900 m^{<!-- -->3} na trasie <span class="anon-block">P.</span> - <span class="anon-block">W.</span> (160 km) oraz utraconego zarobku w wysokości 187,50 zł. <span class="anon-block">M. F.</span> wniósł o zwrot kosztów dojazdu w kwocie 84,38 zł za przejazd samochodem o pojemności skokowej silnika 240 m^{<!-- -->3} na trasie <span class="anon-block">P.</span> - <span class="anon-block">W.</span> oraz zwrot utraconego zarobku w wysokości 754,90 zł.</p> <p>Sąd pierwszej instancji uznał, że świadkowie utracili prawo do zwrotu kosztów i utraconego zarobku. Sąd wskazał, że zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 277)">art. 277 kpc</a> świadek ma prawo żądać zwrotu wydatków koniecznych związanych ze stawiennictwem do sądu, a ponadto wynagrodzenia za utratę zarobku. Stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 92;art. 92 ust. 2)">art. 92 ustęp 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych</a> (Dz. U. z 2010r. Nr 90, poz. 594 ze zm.) wniosek o przyznanie zwrotu wydatków i utraconego zarobku świadek składa niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu trzech dni po wykonaniu czynności, a jeżeli czynności były podejmowane na rozprawie - najpóźniej w ciągu trzech dni po rozprawie. Osoby, które nie zgłosiły żądania w terminie tracą prawo do przyznania im tych należności. Zgodnie z art. 92 ustęp 4 cyt. ustawy świadek winien być pouczony o prawie i sposobie zgłoszenia wniosku oraz skutkach niezachowania terminu wskazanego w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 92 ust. 2)">ustępie 2</a> tegoż przepisu.</p> <p>Sąd pierwszej instancji podkreślił, że w niniejszej sprawie w wezwaniach świadków na rozprawę zostało zawarte pouczenie o treści powołanych przepisów. Świadkowie złożyli wnioski o przyznanie należności w dniu 25 lipca 2012r., a więc po upływie terminu, stąd utracili prawo do zwrotu kosztów.</p> <p>Zażalenia od powyższego postanowienia wnieśli świadkowie <span class="anon-block">M. F.</span> i <span class="anon-block">E. R.</span> domagając się uchylenia postanowienia.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.</strong> </p> <p>Zażalenia świadków <span class="anon-block">M. F.</span> i <span class="anon-block">E. R.</span> nie zasługiwały na uwzględnienie.</p> <p>Wezwania wysłane w dniu 12 kwietnia 2012r. do świadków <span class="anon-block">M. F.</span> i <span class="anon-block">E. R.</span>, którymi wezwano ich na rozprawę w dniu 18 lipca 2012r., zawierały pouczenie, że zwrot należności związanych ze stawiennictwem w sądzie przyznaje się na wniosek świadka złożony na piśmie lub ustnie do protokołu rozprawy, wniosek składa się niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu trzech dni po wykonaniu czynności, a jeżeli czynności były podejmowane na rozprawie - najpóźniej w ciągu trzech dni po rozprawie; osoby, które nie zgłosiły żądania w tym terminie tracą prawo do przyznania im tych należności (vide: wezwania świadków - k. 194-195 akt). Świadkowie w zażaleniu nie kwestionują, że każdy z nich wezwanie na rozprawę w dniu 18 lipca 2012r. otrzymał z pouczeniem. Ponieważ świadkowie wnioski o przyznanie zwrotu kosztów stawiennictwa do sądu i utraconego zarobku wnieśli do sądu w dniu 25 lipca 2012r., a powinni byli uczynić to do dnia 21 lipca 2012r., zasadnie Sąd pierwszej instancji uznał, że w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20051671398" title="Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych - Dz. U. z 2005 r. Nr 167, poz. 1398 (art. 92;art. 92 ust. 2;art. 92 ust. 2 zd. 2)">art. 92 ustęp 2 zdanie drugie ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych</a> (j.t. Dz. U. z 2010r. Nr 90, poz. 594 z późn. zm.) utracili prawo do przyznania im tych należności. Okoliczność, że Przewodniczący zarządzeniem z dnia 2 sierpnia 2012r. wezwał każdego ze świadków do podania kwoty kosztów przejazdu i wykazania ich poniesienia oraz udokumentowania wysokości utraconego zarobku nie ma merytorycznego znaczenia dla rozpoznania zażalenia. Żaden ze świadków w zażaleniu nie zarzucił, że pytał pracownika sekretariatu w jakim terminie winien złożyć wniosek o zwrot kosztów stawiennictwa na rozprawę i utraconego zarobku. W sytuacji, gdy wezwanie na rozprawę zawierało pisemne pouczenie o sposobie złożenia wniosku o zwrot kosztów stawiennictwa na rozprawę i utraconego zarobku, terminie złożenia tego wniosku i skutkach złożenia wniosku po upływie przepisanego terminu, pracownik sekretariatu sądu nie był zobowiązany ponownie, ustnie, z własnej inicjatywy poinformować świadków o tych kwestiach.</p> <p>Biorąc powyższe pod rozwagę zażalenia świadków <span class="anon-block">E. R.</span> i <span class="anon-block">M. F.</span>, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 kpc</a> w związku z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 397;art. 397 § 2)">art. 397 § 2 kpc</a>, oddalono.</p> <p>/-/J. Geisler /-/ M. Głowacka /-/ <span class="anon-block">M. M.</span>-<span class="anon-block">T.</span> </p> </div>