IX P 101/23

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt IX P 101/23</strong> </p> <br/> <br/> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <br/> <br/> <p> <span class="anon-block">M. B.</span> domagał się zasądzenia na swoją rzecz od Urzędu Marszałkowskiego Województwa <span class="anon-block"> (...)</span> należnego dodatkowego wynagrodzenia rocznego w wysokości proporcjonalnej do przepracowanego okresu za styczeń i luty 2019 r., obejmującego inne świadczenia ze stosunku pracy za ten okres, wraz z odsetkami ustawowymi liczonymi od dnia 1 kwietnia 2020 r. <br/> W uzasadnieniu wskazał, iż przepracował u pozwanego, w okresie wypowiedzenia, styczeń i luty 2019 r. <br/> i nie otrzymał dotychczas dodatkowego wynagrodzenia rocznego w wysokości proporcjonalnej do przepracowanego okresu.</p> <p>Pismem wniesionym w dniu 11 maja 2023 r. powód uzupełnił brak formalny pozwu i wskazał, że kwota dochodzonego przez niego od pozwanego dodatkowego wynagrodzenia rocznego wynosi 2363 zł.</p> <p>Urząd Marszałkowski Województwa <span class="anon-block"> (...)</span> wniósł o oddalenie powództwa <br/> w całości i o zasądzenie na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu podniósł zarzut przedawnienia roszczenia. Nadto wskazał, że powód nie nabył prawa do dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2019 r., skoro przepracował jedynie 2, zamiast wymaganych co najmniej 6 miesięcy w 2019 r. Powołał się na treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971601080" title="Ustawa z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej - Dz. U. z 1997 r. Nr 160, poz. 1080 (art. 2;art. 2 ust. 2)">art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej</a>,</p> <br/> <br/> <p> <strong> <!-- -->Sąd ustalił następujący stan faktyczny:</strong> </p> <p> <span class="anon-block">M. B.</span> był zatrudniony w Urzędzie Marszałkowskim Województwa <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> od 23 lipca 2007 r., w pełnym wymiarze czasu pracy, ostatnio na stanowisku Dyrektora <span class="anon-block"> Kancelarii (...)</span>.</p> <p> <em> <!-- --> <strong> <!-- -->Niesporne </strong> </em> </p> <p>W dniu 21 listopada 2018 r. pracodawca złożył <span class="anon-block">M. B.</span> oświadczenie <br/> o rozwiązaniu umowy o pracę za 3-miesięcznym okresem wypowiedzenia, wskazując dwa rodzaje przyczyn. Pierwszy odnosił się do likwidacji stanowiska pracy, związanej ze zniesieniem <span class="anon-block"> Kancelarii (...)</span>, a drugi do utraty zaufania do powoda, zajmującego stanowisko kierownicze, której podstawą była niedyspozycyjność i częste absencje.</p> <p> <span class="anon-block">M. B.</span> został zwolniony z obowiązku świadczenia pracy w całym okresie wypowiedzenia.</p> <p> <em> <!-- --> <strong> <!-- -->Dowód:</strong> wypowiedzenie umowy o pracę – k. 10-11</em> </p> <p>Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2019 r., wydanym w sprawie o sygnaturze akt IX P 669/18, Sąd Rejonowy Szczecin-Centrum w Szczecinie IX Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych przywrócił <span class="anon-block">M. B.</span> do pracy w Urzędzie Marszałkowskim Województwa <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">S.</span> na poprzednich warunkach i zasądził na rzecz powoda wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy. Sąd uznał, że likwidacja stanowiska pracy powoda była przyczyną pozorną, ponieważ jego dotychczasowe stanowisko pracy pozostało w strukturze pracodawcy, lecz zmieniło nazwę i podległość służbową.</p> <p>Wyrokiem z dnia 23 listopada 2020 r., wydanym w sprawie o sygn. akt VI Pa 30/20, Sąd Okręgowy w Szczecinie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił apelację pozwanego.</p> <p> <em> <!-- --> <strong> <!-- -->Dowód:</strong> wyrok Sądu Rejonowego Szczecin-Centrum w Szczecinie IX Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych ze sprawy IX P 669/18 – k. 12, wyrok Sądu Okręgowego w Szczecinie VI Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych ze sprawy VI Pa 30/20 – k. 13, uzasadnienie wyroku Sądu Rejonowego – k. 62 części B akt osobowych powoda. </em> </p> <br/> <br/> <p> <strong> <!-- --> Sąd zważył, co następuje: </strong> </p> <p>Zasady dotyczące przyznawania dodatkowego wynagrodzenia rocznego zostały określone <br/> w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971601080" title="Ustawa z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej - Dz. U. z 1997 r. Nr 160, poz. 1080 ()">ustawie z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej</a> (Dz.U. z 2023 r. poz. 1690, zwana dalej „ustawą”).</p> <p>Z treści art. 2 ust. 1 ustawy wynika, że pracownik nabywa prawo do dodatkowego wynagrodzenia rocznego w pełnej wysokości po przepracowaniu u danego pracodawcy całego roku kalendarzowego.</p> <p>W przypadku, gdy pracownik przepracował mniej niż cały rok kalendarzowy, zastosowanie będzie miał przepis art. 2 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym pracownik nabywa prawo do wynagrodzenia rocznego w wysokości proporcjonalnej do okresu przepracowanego, pod warunkiem, że okres ten wynosi co najmniej 6 miesięcy.</p> <p>W art. 2 ust. 3 ustawy zawarto katalog okoliczności umożliwiających nabycie prawa do dodatkowego wynagrodzenia rocznego po przepracowaniu mniej niż 6 miesięcy w danym roku kalendarzowym. Jeden z nich określa art. 2 ust. 3 pkt 4 lit. c, zgodnie z którym przepracowanie co najmniej 6 miesięcy warunkujących nabycie prawa do wynagrodzenia rocznego nie jest wymagane w przypadku rozwiązania stosunku pracy w związku z likwidacją pracodawcy albo zmniejszeniem zatrudnienia z przyczyn dotyczących pracodawcy.</p> <p>W analizowanym stanie faktycznym nie może być mowy o ziszczeniu się okoliczności wskazanych <br/> w art. 2 ust. 3 pkt 4 lit. c ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym. Należy bowiem mieć na uwadze, przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę powoda w postaci likwidacji stanowiska pracy została uznana przez Sąd, rozpoznający odwołanie od wypowiedzenia, za przyczynę pozorną, w wyniku czego Sąd przywrócił powoda do pracy u pozwanego na poprzednich warunkach i zasądził na rzecz powoda wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy.</p> <p>Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, iż okresy przepracowane w rozumieniu ustawy należy rozumieć jako okresy faktycznego wykonywania pracy u danego pracodawcy, a nie jedynie okresy zatrudnienia.</p> <p>Powyższy pogląd został potwierdzony wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 18 października 2011 r. (I PK 263/10), wydanym na podstawie podobnego do niniejszego stanu faktycznego. Sąd ten przyjął, że z treści art. 2 ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym wynika, iż wyliczenie wymienionych w art. 2 ust. 3 przypadków, w których przepracowanie co najmniej 6 miesięcy nie jest wymagane ma charakter wyczerpujący. Sąd Najwyższy zaakcentował, dodatkowe wynagrodzenie roczne ma charakter premii, co powoduje, że w odróżnieniu od wynagrodzenia zasadniczego nabycie prawa do niego może być uzależnione nie tylko od należytego wywiązywania się z obowiązków ale i od innych przesłanek. Jedną <br/> z nich jest wymóg przepracowania co najmniej 6 miesięcy, a także dwie grupy wyjątków od tej reguły wskazane w art. 2 ust. 3 ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym. Pierwsza grupa dotyczy sytuacji spowodowanych zbyt wczesnym zakończeniem lub zbyt późnym rozpoczęciem pracy w danym roku (art. 2 ust. 3 pkt 1-5 oraz 7). Druga grupa wyjątków dotyczy przerw w wykonywaniu pracy, czyli jej świadczeniu. Przypadki te wymienione są w art. 2 ust. 3 pkt 6 ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym i dotyczą przerw urlopowych, kiedy pracownik pozostaje w stosunku pracy, ale obowiązek jej świadczenia zostaje zawieszony.</p> <p>Przekładając powyższe rozważania na niniejszy stan faktyczny, należy wnioskować, że wśród wyjątków określonych w art. 2 ust. 3 pkt 6 ustawy o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym nie zostało wymienione zwolnienie z obowiązku świadczenia pracy w okresie biegnącego wypowiedzenia.</p> <p>Z kolei w uchwale z dnia 7 lipca 2011 r. (III PZP 3/11) Sąd Najwyższy uznał, że okresy przepracowane należy rozumieć jako okresy faktycznie (efektywnie) przepracowane u danego pracodawcy. Powód w styczniu i lutym 2019 r. był zatrudniony przez pozwanego, jednakże okresów tych nie można uznać za faktycznie przepracowane ze względu na zwolnienie go przez pozwanego z obowiązku świadczenia pracy.</p> <p>W rezultacie powyższego nie ulega więc wątpliwości, że powodowi nie przysługuje prawo do dodatkowego wynagrodzenia rocznego, co prowadziło do oddalenia powództwa.</p> <p>Rozstrzygnięcie o kosztach procesu zostało wydane na podstawie przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a> Powód, jako strona przegrywająca, jest obowiązany uiścić na rzecz pozwanego poniesione przez niego koszty procesu w postaci wynagrodzenia jego zawodowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, a wynoszące 675 zł ( <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 2;art. 98 § 2 pkt. 3)">§ 2 pkt 3</a> w zw. z § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych - Dz.U. z 2023 r. poz. 1935).</p> <br/> <br/> <br/> <br/> <br/> <br/> <br/> <br/> <br/> <br/> </div> <div> <h2>ZARZĄDZENIE</h2> <p> <span class="anon-block">(...)</span> <span class="anon-block">M.</span>),</p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p> <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>4.12.2023 r.</p> </div>