I GZ 64/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Michał Kowalski po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia G. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Kr 2298/24 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi G. S. na zarządzenie Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Krakowie z dnia 3 stycznia 2023 r., nr 1/2023 w przedmiocie zasad rozpatrywania wniosków o dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych postanawia: oddalić zażalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 5 czerwca 2025 r., sygn. akt III SA/Kr 2298/24 odrzucił zażalenie w sprawie odrzucenia skargi G. S. na zarządzenie Dyrektora Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w Krakowie z dnia 3 stycznia 2023 r. w przedmiocie zasad rozpatrywania wniosków o dofinansowania ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych. Wcześniej, postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę kasacyjną skarżącego na postanowienie Sądu z dnia 21 lutego 2025 r. w przedmiocie odrzucenia skargi. Wraz z doręczeniem odpisu postanowienia z dnia 22 kwietnia 2025 r. w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej, skarżący został pouczony, że na postanowienie to przysługuje zażalenie, które powinno zostać sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika (pkt 5 pouczenia k. 101). Ponadto w pkt 6 pouczenia (k. 101) poinformowano skarżącego o prawie i trybie do złożenia wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Powyższe zostało doręczone skarżącemu w dniu 30 kwietnia 2025 r. Pismem z dnia 6 maja 2025 r. skarżący wniósł sporządzone osobiście zażalenie na postanowienie z dnia 22 kwietnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził, że mimo otrzymania stosownych pouczeń skarżący wniósł sporządzone osobiście zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, a zatem bez zachowania przymusu adwokacko-radcowskiego. Jednocześnie nie złożył wniosku o ustanowienie pełnomocnika z urzędu. W związku z czym w zaistniałych okolicznościach Sąd zobligowany był zatem odrzucić zażalenie. Na zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji skarżący złożył zażalenie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesiona w nim argumentacja nie podważa prawidłowości orzeczenia Sądu I instancji. Pismem z dnia 6 maja 2025 r. skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 kwietnia 2025 r., którym odrzucono skargę kasacyjną strony z tego powodu, że została ona sporządzona i wniesiona przez skarżącego samodzielnie z uchybieniem wymogu określonego w art. 175 p.p.s.a. – wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez adwokata lub radcę prawnego. Wskazania wymaga, że art. 194 § 4 p.p.s.a. klarownie i jednoznacznie określa, że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2 - 3 stosuje się odpowiednio. Innymi słowy możliwość wniesienia środka odwoławczego (zażalenia) na orzeczenie odrzucające skargę kasacyjną jest, tak jak skarga kasacyjna również obwarowane przymusem radcowsko-adwokackim. Skoro zatem wymienionym postanowieniem z dnia 22 stycznia 2024 r., odrzucono skargę kasacyjną strony to wniesione na to postanowienie zażalenie powinno zostać sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego lub przez podmiot, o którym mowa w § 2, § 2a i § 3 art. 175 p.p.s.a., a więc przez profesjonalistę w dziedzinie prawa. Zażalenie skarżącego wymogu tego nie spełniało, ponieważ strona nie będąc adwokatem, radcą prawnym, sędzią, prokuratorem, notariuszem, radcą Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, profesorem lub doktorem habilitowanym nauk prawnych sporządziła je samodzielnie. Wobec tego Sąd I instancji był zobligowany do odrzucenia tegoż zażalenia na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., jako niedopuszczalnego z uwagi na brak środka zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.