II SA/Po 380/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Asesor WSA Arkadiusz Skomra (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 14 grudnia 2023 r. w sprawie ze skargi R. D. na decyzję Wojewody z dnia 6 kwietnia 2023 r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu zagospodarowania przestrzennego działki oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. Decyzją z dnia 28 października 2020 r., nr [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania R. D. (dalej również jako "Skarżący" lub "Inwestor") uchylił decyzję Starosty [...] nr [...] z 19 grudnia 2022 r. (znak: [...]) w części dyspozytywnej przywołującej podstawę prawną - art. 35 ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.) - dalej: Prawo budowlane, i w to miejsce przywołał art. 35 ust. 5 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt X lit. a i b Prawa budowlanego oraz w pozostałej części zaskarżoną decyzję organu I instancji utrzymał w mocy. Decyzja Wojewody, jak wynika z jej uzasadnienia, zapadła w następującym stanie faktycznym sprawy. Dnia 12 października 2022 r. do Starosta [...] w P. wpłynął wniosek R. D. o pozwolenie na budowę 31 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych, w R. przy ul. [...], zlokalizowanych na dz. o nr. ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obr. [...] R. , jedn. ewid. [...] R. -gmina [...]. Postanowieniem Starosty z 7 listopada 2022 r. wydanym w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nałożono na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych w dokumentacji projektowej nieprawidłowości oraz przedłożenia dla inwestycji m.in. decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odpowiedzi na powyższe Inwestor pismem z dnia 28 listopada 2022 r. złożył korektę wniosku o pozwolenie na budowę zawężając zakres inwestycji do 21 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych na dz. o nr. ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obr. [...] R. , jedn. ewid. [...] R. -gmina [...]. Do pisma załączono m.in. decyzje o warunkach zabudowy z 4 października 2016 r. (znak: [...], [...], [...]) i z 23 października 2015 r. (znak: [...]) z klauzulami ostateczności - dalej: warunki zabudowy, a także akt notarialny (repertorium A [...]) z 29 listopada 2022 r. ustanawiający służebność osobistą na rzecz inwestora polegającą na prawie korzystania z dz. o nr. ewid. [...], tj. prawo przejazdu i korzystania ze zjazdu do powiatowej drogi publicznej ul. [...] w R. . Decyzją Starosty [...] nr [...] z 19 grudnia 2022 r. (znak: [...]) odmówiono Skarżącemu zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. W uzasadnieniu decyzji Starosta podkreślił, że zmniejszenie zakresu inwestycji miało na celu wyeliminowanie nieruchomości objętych dwoma decyzjami o warunkach zabudowy oraz terenu objętego miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego uchwalonego po wydaniu warunków zabudowy. Ponadto ww. czynność miała spowodować, że dla inwestycji nie będzie wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem Starosty [...] warunki zabudowy, które ustalają m.in. wskaźniki wielkości powierzchni nowej zabudowy do powierzchni działki oraz udział powierzchni biologicznie czynnej w powierzchni działki budowlanej, ustalone zostały w każdej z decyzji odmiennie, a mając na względzie fakt, że obejmują one ten sam teren inwestycyjny, przy różnym oznaczeniu lokalizacji zabudowy, obejmując jedną działkę geodezyjną, tj. [...], która uległa podziałowi, należało zachować dla każdej z nich warunki kształtowania zabudowy określone w warunkach zabudowy. Inwestor zmieniając projekt budowlany nie uwzględnił powyższej kwestii, przez co inwestycja jest niezgodna z parametrami określonymi w decyzji warunkach zabudowy, a ponadto wskazane w bilansie powierzchnie działek inwestycyjnych nie odpowiadają powierzchnią podanym w wypisie z rejestru gruntów. Jak wskazuje dalej organ I instancji planowane zamierzenie budowlane stanowi kontynuację osiedla, dla którego zostało już wydane na rzecz wnioskodawcy pozwolenie na budowę 37 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych, 72 zbiorników bezodpływowych na ścieki oraz dróg wewnętrznych, tj. decyzja Starosty [...] nr [...] z 13 maja 2019 r. (znak: [...]). Starosta podkreślił, iż teren wnioskowanej inwestycji, czyli działek budowlanych wraz z drogami oraz działką stanowiącą dostęp do drogi publicznej (nr ewid. [...]), a nie ujętej w korekcie wniosku o pozwolenie na budowę wynosi ok. 2,02 ha. Realizując kolejny etap budowy osiedla domów jednorodzinnych zwiększeniu uległa powierzchnia zabudowy wraz z zagospodarowaniem tj. drogami dojazdowymi i infrastrukturą, co spowodowało objęcie zamierzenia przepisami § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret drugie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 z późn. zm.) - dalej: rozporządzenie Rady Ministrów. Starosta zaznaczył, iż o powiązaniu zatwierdzonego projektowanego przedsięwzięcia świadczy fakt wspólnej drogi dojazdowej do drogi publicznej oraz infrastruktury technicznej. Na marginesie sprawy Starosta [...] wyjaśnił, że plan zagospodarowania działki i informacja BIOZ nie zostały podpisane przez projektanta sporządzającego, jak również do dokumentacji projektowej nie przedłożono analizy technicznych, środowiskowych i ekonomicznych możliwości realizacji wysoce wydajnych systemów alternatywnych zaopatrzenia w energię i ciepło oraz nie podano parametrów technicznych sieci i urządzeń uzbrojenia terenu. Odwołanie od powyższej decyzji złożył Skarżący zarzucająć błędne ustalenie stanu faktycznego oraz niewłaściwe zastosowanie przepisów Prawa budowlanego. Ponadto skarżący wniósł na podstawie art. 75 § 1 w zw. z art. 78 § 1 k.p.a. o przeprowadzenie dowodu z oświadczenia załączonego do odwołania, tj. projektanta uczestniczącego w postępowaniu na okoliczność ustalenia zgodności przygotowania projektu zagospodarowania działki (terenu) oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami zawartymi w warunkach zabudowy. Zdaniem skarżącego przedsięwzięcie realizowane jest w odniesieniu do powierzchni terenu na podstawie czterech (nie pięciu) decyzji o warunkach zabudowy, każda do obszaru mniejszego aniżeli 2 ha (dokładny pomiar powierzchni 18288,7 m2), stąd nie jest wymagane przedłożenie decyzji środowiskowej. W stosunku do parametrów kształtowania zabudowy skarżący podkreślił, że przyjęcie koncepcji, która przyjęłaby ww. parametry określone w warunkach zabudowy w stosunku do nowo wydzielonych działek, spowodowałoby, że inwestor mógłby zabudować działki jedynie obiektami o powierzchni 27 m2, a więc zabudową letniskową. W dalszej części odwołania zaakcentowano, że organ I instancji błędnie stosuje pojęcie rozbudowy jako powiększenie obszaru już zabudowanego. Ostatnią kwestią poruszaną przez skarżącego jest to, że Starosta [...], widząc, iż dokumentacja projektowa jest niepodpisana, winien zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. zobowiązać inwestora do usunięcia braku formalnego. Wydając decyzję Wojewoda wskazał, iż przedmiotem sporu pomiędzy skarżącym, a orzekającym w sprawie Starostą [...] jest m.in. kwestia konieczności uzyskania i przedłożenia do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz zgodności inwestycji z decyzjami o warunkach zabudowy. Organ zauważył, że działki inwestycyjne nie są objęte zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec powyższego inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę zobligowany był - w myśl art. 33 ust. 2 pkt 3 Prawa budowlanego, do przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy, co uczynił przekładając po korekcie wniosku ostateczne decyzje Wójta Gminy [...] z 4 października 2016 r. (znak: [...], [...], [...]) i z 23 października 2015 r. (znak: [...]). Związanie organów administracji architektoniczno-budowlanej oznacza nie tylko obowiązek organów wynikający z art. 35 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego, tj. sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy, ale także zakaz postępowania wbrew wszystkim wymaganiom wynikającym z tejże decyzji. Ustalenie tych warunków polega nie tylko na określeniu parametrów samego obiektu kubaturowego, ale na ustaleniu innych warunków i zasad, które powinna spełniać inwestycja. Decyzja taka rozstrzyga o możliwości umieszczenia skonkretyzowanego zamierzenia, ustalając jednocześnie szczegółowe warunki odnoszące się do całości tego zamierzenia. Z powyższej regulacji wynika niezbicie, iż organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może zatwierdzić projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego w razie ustalenia jakichkolwiek odstępstw w projekcie od warunków zawartych w decyzji o warunkach zabudowy. Należy bowiem pamiętać, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę jest wydawana w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2022 r. poz. 503 z późn. zm.) - dalej: ustawa o planowaniu, decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę, co oznacza, że wszelkie ustalenia i parametry zabudowy w niej zawarte muszą być zgodne z zatwierdzanym projektem budowlanym w ramach postępowania o pozwoleniu na budowę. W celu realizacji przedmiotowego zamierzenia budowlanego inwestor do wniosku o pozwolenie na budowę (po korekcie) załączył warunki zabudowy, które wydane zostały na dz. o nr. ewid. [...] w R. , przy ul. [...], na fragmentach wskazanych w załącznikach graficznych do decyzji. Ustalenia warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego, w tym parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu określone zostały w ust. 3 warunków zabudowy. Tak np. wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy do powierzchni działki budowlanej (pkt 3.2) oraz udział powierzchni biologicznie czynnej w powierzchni działki budowlanej (pkt. 3.3) ustalono w decyzji kolejno: - [...] pow. zabudowy do 4,5%, przy pow. biologicznie czynnej min. 80%; - [...] pow. zabudowy do 3,8%, przy pow. biologicznie czynnej min. 40%; - [...] pow. zabudowy do 3,8%, przy pow. biologicznie czynnej min. 40%; - [...] pow. zabudowy do 6,6%, przy pow. biologicznie czynnej min. 40%. Organ zauważył, że część działki, na którą wydane były warunki zabudowy uległa podziałowi m.in. na nieruchomości inwestycyjne. Decyzja o warunkach zabudowy: - [...] obejmuje swym zasięgiem dz. o nr. ewid. [...], [...], [...] oraz cz. dz. o nr. ewid. [...],[...], [...]; - [...] obejmuje swym zasięgiem dz. o nr. ewid.[...]; - [...] obejmuje swym zasięgiem dz. o nr. ewid.[...]; - [...] obejmuje swym zasięgiem dz. o nr. ewid.[...] Jak wynika z § 3 pkt 1a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), poprzez działkę budowlaną należy rozumieć nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z rozporządzenia, odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Tożsamą definicję wskazuje również art. 2 pkt 12 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ wskazał, iż w orzecznictwie przyjmuje się, że przepisy o ewidencji gruntów i przepisy wieczystoksięgowe, nie mogą mieć więc przesądzającego znaczenia dla odczytania treści pojęcia działki budowlanej. Kilka działek ewidencyjnych może bowiem stanowić działkę budowlana, jak również cześć działki ewidencyjnej może być, w określonych uwarunkowaniach, uznana za działkę budowlaną (por. m in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 8 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 932/07; 16 marca 2010 r., sygn. akt II OSK 411/09 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w: Krakowie z 28 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 116/19, Warszawie z 12 grudnia 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 921/18 i Bydgoszczy z 16 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Bd 1268/18). Działką budowlaną jest bowiem każda nieruchomość, na której można prowadzić roboty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego. Zatem działka budowlana może stanowić kilka działek gruntu (nieruchomości), jeśli ubiegający się o pozwolenie na budowę inwestor wykaże się prawem do dysponowania tymi nieruchomościami (działkami ewidencyjnymi) na cele budowlane (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 kwietnia 2019 r., sygn. akt II OSK 1046/18). Zatem w orzecznictwie powszechny jest pogląd twierdzący, że błędne jest utożsamianie działki budowlanej z działką jako geodezyjną jednostką ewidencyjną, bowiem może być ona złożona z wielu działek ewidencyjnych pod warunkiem, spełnienia warunków określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, lub decyzji o warunkach zabudowy, koniecznych do uznania nieruchomości gruntowej (działki gruntu) za działkę budowlaną w rozumieniu planistycznym. W ocenie organu powyższe oznacza, że bilans terenu dla przedmiotowej inwestycji powinien być sporządzony w stosunku do działki budowlanej, odczytywanej jako dawna dz. o nr. ewid. [...], która w załącznikach graficznych (zał. [...]) do warunków zabudowy oznaczona została pogrubioną czarną kreską (linia rozgraniczająca teren inwestycji) - patrz ust. 9 warunków zabudowy. Zawężenie na etapie pozwolenia na budowę obszaru inwestycji, z pominięciem dz. o nr. ewid. [...], która dopełniłaby zakres objęty warunkami zabudowy, powoduje, że nie można wyznaczyć kryteriów zabudowy określonych w warunkach zabudowy. Na marginesie zaznacza się, że na dz. o nr. ewid. [...] uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru R. , przyjęty na mocy uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 25 października 2021 r. (Dz.Urz. [...]. Wlkp. z 24 listopada 2021 r., poz. [...]), który przeznaczył ten obszar pod tereny oznaczone symbolem R - teren rolniczy i RL - teren łąk. Stąd też podział dotychczasowej działki, na którą wydano warunki zabudowy (tj. całej [...]) oraz wejście w życie planu miejscowego na jednej z nieruchomości po podziale, uniemożliwia sprawdzenie wskaźników zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej, ponieważ odnoszą się one do działki budowlanej określonej w warunkach zabudowy. Ponadto zauważyć należy, że na dz. o nr. ewid. [...] nakładają się warunki zabudowy z decyzji [...] i [...] W zaistniałej sytuacji inwestor powinien uzyskać nową decyzją o warunkach zabudowy dla planowanego zamierzenia budowlanego. Zatem Starosta [...] niewłaściwie nałożył na inwestora w postanowieniu z 7 listopada 2022 r. w pkt 2-6 obowiązek dostosowania projektu do zapisów warunków zabudowy załączonych do wniosku o pozwolenie na budowę, ponieważ winien on wezwać o nowe warunki zabudowy. Niemniej błąd ten nie miał w sprawie decydującego znaczenia, gdyż skarżący w dalszym ciągu stoi na stanowisku, że przedstawione organowi administracji architektoniczno-budowlanej warunki zabudowy są właściwe. Przechodząc do kolejnej przyczyny odmowy pozwolenia na budowę, a mianowicie do konieczności dysponowania przez inwestora decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, Wojewoda wskazał, że art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b Prawa budowlanego nakłada na organ rozpatrujący wniosek o pozwolenie na budowę obowiązek sprawdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 z późn. zm.) - dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku. Jak wynika z akt sprawy Starosta [...] postanowieniem z 7 listopada 2022 r. (pkt 1) zobowiązał inwestora do przedłożenia ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. W odpowiedzi na powyższe inwestor pismem z 28 listopada 2022 r. wyjaśnił, że ogranicza zakres inwestycji, tak by obszar opracowania objął teren o powierzchni mniejszej niż 2 ha. Z takim stanowiskiem nie zgodził się organ I instancji, podkreślając, że niniejsza inwestycja stanowi rozbudowę osiedla zatwierdzonego decyzją nr [...] z 13 maja 2019 r. (znak: [...]) przekroczy 2 ha. Wobec nieuzupełnienia ww. braku Starosta [...] wydał odmowę pozwolenia na budowę. Katalog ww. przedsięwzięć określony został w rozporządzeniu Rady Ministrów. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret drugie tego rozporządzenia zabudowa mieszkaniowa wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą nieobjęta ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 2 ha zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jak wynika z § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów poprzez powierzchnię zabudowy należy rozumieć powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia. Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego wspomniane wcześniej sąsiednie osiedle o powierzchni gruntu przeznaczonej do przekształcenia wynoszącej 16619 m2, które zostało zatwierdzone decyzją Starosty [...] nr [...] z 13 maja 2019 r. (znak: [...]), znajduje się na północ od nieruchomości inwestycyjnych. Osiedle to składa się z 37 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych, 72 zbiorników bezodpływowych na ścieki, dróg wewnętrznych i zostało zaprojektowane na dz. o nr. ewid. [...]-[...] i [...]-[...]. Ponadto organ zauważył, że podmiotem inicjującym postępowania o pozwolenie na budowę, zarówno dla ww. decyzji, jak i zaskarżonej decyzji o odmowie pozwolenia na budowę był ten sam podmiot, tj. R. D.. Bez znaczenia dla sprawy ma fakt, że wspomniany podmiot przeniósł decyzję o pozwoleniu na budowę na rzecz P. P., prowadzącego działalność gospodarczą pn. "F". P. P., z/s w Ł. (decyzja Starosty [...] nr [...] z 25 czerwca 2019 r. znak: [...]). Z projektu budowlanego wynika, że w obrębie działek drogowych [...] oraz [...] projektowane są sieci elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, do których przyłączone zostaną projektowane budynki wg odrębnej procedury (k. P-[...], P-[...] projektu zagospodarowania terenu, k. A-[...] projektu architektoniczno-budowlanego). Ponadto na rysunku projektu zagospodarowania terenu (rys. [...]) wyrysowano ww. sieci, które powiązane zostaną z infrastrukturą obsługującą osiedle budynków mieszkalnych zatwierdzonych wspomnianą decyzją Starosty [...] nr [...] z 13 maja 2019 r. (znak: [...]). W zakresie obsługi komunikacyjnej przedmiotowa inwestycja będzie posiadała dostęp do drogi publicznej, tj. dz. [...] (ul. [...]) za pośrednictwem dz. o nr. ewid. [...] na podstawie aktu notarialnego (k. [...]-[...] akt organu I instancji). Zaprojektowana droga wewnętrzna na dz. o nr. ewid. [...] połączona jest z drogą wewnętrzną na dz. o nr. ewid. [...] (przed podziałem dz. o nr. ewid. [...]). Stąd uznać należy, że występuje jednoznaczne powiązanie planowanej infrastruktury technicznej i sposobu obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji z osiedlem już zatwierdzonym, które graniczy z terenem inwestycji od strony północnej. Zatem oznacza to, że powierzchnia przeznaczona do przekształcenia zrealizowanego planowanego zamierzenia budowlanego wynosi ok. 3,4 ha (zrealizowane: 1,6619 ha i projektowane: 1,77354 ha), a więc jest większa aniżeli 2 ha dozwolone § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret drugie rozporządzenia Rady Ministrów. Odnosząc się do zarzutu zobowiązania inwestora do usunięcia braków w dokumentacji projektowej w zakresie podpisu projektanta pod projektem zagospodarowania terenu (rys. [...]), podpisu informacja BIOZ, załączenia do dokumentacji projektowej analizy technicznych, środowiskowych i ekonomicznych możliwości realizacji wysoce wydajnych systemów alternatywnych zaopatrzenia w energię i ciepło, czy też wskazania parametrów technicznych sieci i urządzeń uzbrojenia terenu, Wojewoda wyjaśnił, że tego typu braki nie mogą być usuwane w trybie art. 64 k.p.a., tak jak to wskazuje skarżący. Zauważyć należy, że ww. przepis dotyczy braków formalnych podania. Natomiast w przypadku materialnoprawnych braków wniosku, organ administracji architektoniczno-budowlany zobowiązany jest stosować art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, przewidujący nałożenie postanowieniem obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości w określonym terminie pod rygorem wydania decyzji odmownej. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji wzywał inwestora postanowieniem z 7 listopada 2022 r. do usunięcia nieprawidłowości, w tym m. in. o ww. elementy (patrz pkt. 12 i 15, k. [...] akt organu I instancji). Faktem jest natomiast, że Starosta [...] w ramach art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, nie wzywał o podpis projektanta pod projektem zagospodarowania terenu, niemniej wynikało to z tego, że dołączony do wniosku projekt (przed zmianą zakresu inwestycji) zawierał taki podpis (patrz egzemplarz projektu z 7 października 2022 r.). Załączenie przez inwestora nowego projektu - w ramach wykonania obowiązku stawianego w postanowieniu, a także pomimo wydanego zawiadomienia z art. 79a k.p.a., w którym znajdują się liczne braki, świadczy o braku staranności ze strony inwestora, a nie organu. Stąd zarzuty podnoszone w odwołaniu należy uznać za chybione. Rozpatrując kwestię zastosowania w sprawie art. 75 § 1 zw. z art. 78 § 1 k.p.a., a tym samym dopuszczenie w postępowaniu odwoławczym dowodu z oświadczenia projektanta, tj. mgr inż. arch. M. M. z 3 stycznia 2023 r. na okoliczność ustalenia zgodności projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami warunków zabudowy, wyjaśnia się, że jest to rola zastrzeżona dla organu administracji architektoniczno-budowlanej o czym stanowi art. 35 ust. 1 pkt 1 lita. a Prawa budowlanego, a nie projektanta, który opracowując projekt budowlany powinien respektować ich ustalenia. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł R. D. zarzucając jej: 1) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanufaktycznego i załatwienia sprawy, w tym polegające na niewłaściwej ocenie projektu zagospodarowania terenu i przyjęciu, że opisywana w nim inwestycja stanowi kontynuację innej inwestycji, zatwierdzonej decyzją Starosty [...] nr [...] z 13 maja 2019 r., że sieci nowej inwestycji zostaną powiązane z infrastrukturą inwestycji zatwierdzonej wyżej wymienioną decyzją, że dla zatwierdzenia projektu zagospodarowania działek oraz projektu architektoniczno-budowlanego i wydania pozwolenia na budowę konieczne jest wcześniejsze uzyskanie przez Skarżącego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, że Skarżący winien uzyskać dla planowanej inwestycji nową decyzję o warunkach zabudowy, że w projekcie nie zostały zachowane odpowiednie procenty powierzchni biologicznie czynnej oraz odpowiednie procenty zabudowy na terenie nowej działki budowlanej, - naruszenie art. 6 i 8 k.p.a. poprzez brak pogłębienia zaufania obywateli do organów administracji publicznej przejawiający się w negowaniu zastosowania w sprawie prawomocnych decyzji o warunkach zabudowy, wymaganiu od Skarżącego wystąpienia z wnioskiem o wydanie nowych warunków zabudowy, - naruszenie art. 7a k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy z okoliczności sprawy wynika wątpliwość co do zinterpretowania przez organ treści art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko wraz z § 3 ust. 1 pkt 55) lit b) tiret drugie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zakresie przyjęcia, że obszar planowanego przez Skarżącego zamierzenia budowlanego powinien zostać zsumowany z zamierzeniem zrealizowanym i wynosi łącznie 3,4 ha - w sytuacji gdy wynik prawidłowo przeprowadzonej wykładni przepisów prawa materialnego jest inny niż ten wskazany przez organ administracji publicznej, - naruszenie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie poprzez jego niezastosowanie i niewezwanie Skarżącego przez Starostę [...] do usunięcia nieprawidłowości wniosku w postaci braku podpisów projektanta na niektórych kartach dokumentacji projektowej, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego tj.; - art. 4 ustawy Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie i niewydanie Skarżącemu decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami, - art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie i niewydanie decyzji o pozwoleniu na budowę na część inwestycji objętych decyzjami o warunkach zabudowy, art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie i odmówienie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę pomimo spełnienia przez Skarżącego wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 przedmiotowej ustawy, - art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2022.503) poprzez domaganie się od Skarżącego wystąpienia z wnioskiem o wydanie nowej decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji gdy nie wystąpiły przesłanki pozwalające stwierdzić wygaśnięcie wcześniej wydanych decyzji, - art. 94 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U.2023.344 poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie, że nie doszłoby do podziału działki [...] w przypadku niezgodności planowanego podziału z decyzjami o warunkach zabudowy, a co za tym idzie, że decyzje o warunkach zabudowy obowiązują dla działek wydzielonych z działki [...], - art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, w związku z § 3 ust. 1 pkt 55) lit b) tiret drugie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839) polegające na przyjęciu, że uzyskanie przez Skarżącego decyzji o pozwoleniu na budowę powinno zostać poprzedzone uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, - art. 3 ust. 1 pkt 13) ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku poprzez błędne zinterpretowanie pojęcia przedsięwzięć powiązanych technologicznie, a co za tym idzie uznaniu, że przedsięwzięcie, co do którego Skarżąc) wnosi o wydanie decyzji o pozwolenie na budowę jest powiązane : przedsięwzięciem już realizowanym na podstawie decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia 13 maja 2019 r.. Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] nr [...] i zasądzenie na rzecz Skarżącego od Wojewody kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego i kosztów opłaty skarbowej pełnomocnictwa, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 23 października 2023 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę podkreślając, iż brak jest podstaw do uznania, że planowana inwestycja jest kontynuacją innej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Na wstępnie należy zwrócić uwagę, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie art. art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1327 ze zm.). Zgodnie z powołanym przepisem w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania tego z nich, który obowiązywał jako ostatni, wojewódzkie sądy administracyjne i Naczelny Sąd Administracyjny mogą rozpoznać sprawę na posiedzeniu niejawnym, chyba że strona lub uczestnik postępowania wniosą o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Wniosek strony lub uczestnika postępowania wiąże sąd. W przedmiotowej sprawie zarządzeniem z dnia 28 września 2023 r. Przewodnicząca Wydziału II tut. Sądu skierowała sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, a żadna ze stron poinformowana o powyższym nie wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Przedmiotem tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Jak słusznie wskazał organ w zaskarżonej decyzji istota sporu, a również okolicznością przesądzającą o niezasadności skargi, jest kwestia konieczności uzyskania i przedłożenia do wniosku o pozwolenie na budowę decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji. Sąd podziela stanowisko organu, iż w niniejszej sprawie z uwagi na skalę inwestycji rozpatrywaną w powiązaniu już z inwestycją na którą Skarżący uzyskał pozwolenie na budowę uznać należy, że Skarżący do wniosku o pozwolenie na budowę zobowiązany był załączyć decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji. W tym miejscu wskazać należy, iż art. 35 ust. 1 pkt 1 lit b Prawa budowlanego nakłada na organ rozpatrujący wniosek o pozwolenie na budowę obowiązek sprawdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2022 r. poz. 1029 z późn. zm.) - dalej: ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku, jej uzyskanie jest wymagane dla przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko bądź przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Rodzaje tych przedsięwzięć, zgodnie z delegacją zawartą w art. 60 ustawy środowiskowej, określa § 2 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r., poz. 1839, dalej: "rozporządzenie środowiskowe"). W świetle przywołanych przepisów prawa nie ulega wątpliwości, że na organie planistycznym ciąży obowiązek zbadania sprawy pod kątem wymogu uzyskania przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tj. rozważenia, czy dla danego przedsięwzięcia nie zachodzi potrzeba jej wydania. Ocena ewentualnej konieczności przedstawienia przez inwestora tzw. decyzji środowiskowej, należy do merytorycznej oceny okoliczności danej sprawy. Sąd zauważa przy tym, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret drugie rozporządzenia środowiskowego do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę mieszkaniową wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą nieobjętą ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo miejscowego planu odbudowy, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: 2 ha. Przez powierzchnię zabudowy, stosownie do § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia środowiskowego, rozumieć zaś trzeba powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowalne oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym czasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia. W wyroku z 21 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 1833/18, Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że pod pojęciem powierzchni przeznaczonej do przekształcenia należy rozumieć powierzchnię terenu, której rzeczywisty sposób zagospodarowania ulegnie zmianie w wyniku realizacji inwestycji. Powyższe wskazuje na to, że pojęcie powierzchni zabudowy użyte przez ustawodawcę w rozporządzeniu środowiskowym jest szerokie i obejmuje nie tylko powierzchnię zabudowaną obiektem budowlanym. Według przywołanej definicji, powierzchnię zabudowy stanowi także powierzchnia terenu przeznaczona do tymczasowego przekształcenia w celu realizacji przedsięwzięcia. Ważne w tym aspekcie są więc nie tylko parkingi, dojazdy, chodniki, place i inne terenu utwardzone, ale również obszary, na których zostanie usunięta roślinność pierwotnie tam występująca (por. wyrok NSA z 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1847/17). Powyższe wskazuje, że powierzchnia przeznaczona do przekształcenia obejmuje zarówno powierzchnię zabudowy pod planowanymi obiektami budowlanymi, jak również powierzchnię pod realizację infrastruktury technicznej związanej z funkcjonowaniem ww. obiektów, czyli należy uwzględnić powierzchnię pod: parkingi, drogi dojazdowe, chodniki, place budowy, place składowe, podjazdy oraz inne powierzchnie utwardzone czy płaty roślinności, które zostaną usunięte, a teren urządzony zgodnie z wolą inwestora (np. usunięcie zakrzewień, zadrzewień, zbiorowisk łąkowych). Przez powierzchnię zabudowy należy rozumieć powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia, w tym tymczasowego, w celu realizacji przedsięwzięcia (zob. wyrok WSA w Krakowie z dnia 20 stycznia 2022 r., sygn. akt II SA/Kr 1207/21, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto, co ma istotne znaczenie w niniejszej sprawie, należy pamiętać o kwestiach ewentualnego etapowania inwestycji. Sąd ma na uwadze, iż ewentualne etapowanie inwestycji zależy od woli i decyzji inwestora jednakże powyższe nie powinno prowadzić do obejścia przepisów prawa. Należy przy tym pamiętać, iż w świetle definicji wyrażonej w art. 3 ust. 1 pkt 13 ustawy o udostępnianiu informacji środowisku pod pojęciem przedsięwzięcia rozumie się zamierzenie budowlane lub inną ingerencję w środowisko polegającą na przekształceniu lub zmianie sposobu wykorzystania terenu, w tym również na wydobywaniu kopalin; przedsięwzięcia powiązane technologicznie kwalifikuje się jako jedno przedsięwzięcie, także jeżeli są one realizowane przez różne podmioty. Już z powyższej definicji, odczytywanej w kontekście dalszych przepisów cytowanej ustawy (zwłaszcza jej art. 59 i nast.), wynika, że zamiarem ustawodawcy był wyeliminowanie możliwości dzielenia przez inwestorów zamierzonych przedsięwzięć inwestycyjnych na mniejsze części (elementy, etapy) i objęcie jedną decyzją - oraz przeprowadzaną ewentualnie w jej ramach oceną oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - danego przedsięwzięcia jako całości (całego zamierzenia), wszystkich jego elementów. Inna wykładnia - jak trafnie skonstatowano w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 16 stycznia 2017 r. o sygn. akt II SA/Gl 1034/16 (CBOSA) - prowadziłaby do zakazanego przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej zjawiska tzw. salami slicing (por. np. wyroki ETS w sprawach o sygn.: C-142/07, C-205/08, C-275/09 i C-227/01). Temat salami slicing był wielokrotnie poruszany w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku z 29.1.2015 r. (II OSK 1605/13, Legalis), NSA wyjaśnił, że salami slicing oznacza: "dzielenie przedsięwzięcia wymagającego oceny środowiskowej na kilka mniejszych zamierzeń, które ze względu na swoje jednostkowe parametry takiej oceny nie wymagają i są realizowane jednocześnie lub etapowo w ramach formalnie odrębnych procesów inwestycyjnych jedynie w tym celu, by uniknąć przeprowadzania oceny całego podzielonego tak przedsięwzięcia". Nie stanowi więc salami slicing dzielenie przedsięwzięcia, które nie będzie skutkowało pominięciem oceny oddziaływania na środowisko, np. wydanie kilku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla de facto jednego przedsięwzięcia, poprzedzonych oceną oddziaływania na środowisko. Ponadto nie będzie stanowiło niedozwolonego podziału przedsięwzięcia uzyskanie dla de facto jednego przedsięwzięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach poprzedzonej oceną oddziaływania na środowisko i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdzie ocena nie była wykonana, gdyż organy uznały, że nie jest ona dla danej inwestycji wymagana. Nie stanowi obejścia zakazu salami slicing dzielenie przedsięwzięcia, które nie będzie skutkowało pominięciem oceny oddziaływania na środowisko, np. wydanie kilku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla faktycznie jednego przedsięwzięcia, poprzedzonych oceną oddziaływania na środowisko (por. T. Filipowicz, A. Plucińska-Filipowicz. M. Wierzbowski (red.), ibidem). Wskazana praktyka ("salami slicing") jest silnie piętnowana jako naganna także w orzecznictwie polskich sądów administracyjnych (por. np. przywołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyroki WSA: z 29.11.2018 r., II SA/Po 523/18; z 08.07.2020 r., II SA/Ke 242/20; a także wyrok WSA z 20.04.2017 r., IV SA/Po 928/16; wszystkie orzeczenia dostępne w CBOSA), w tym Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z 05 listopada 2019 r. o sygn. akt II OSK 3121/17 (CBOSA) stwierdził, że w przypadku realizacji dwóch lub więcej przedsięwzięć tego samego rodzaju w ramach jednego zakładu lub obiektu, norma z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia RM z 2010 r. [obecnie odpowiednio: § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia RM - uw. nin. Sądu] stanowi przeszkodę w tego rodzaju etapowaniu przedsięwzięcia, które mogłoby prowadzić do ominięcia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (tzw. salami slicing). W opinii Sądu w rozpatrywanej sprawie działania inwestora zmierzają do obejścia omawianego zakazu. Jak wynika z akt sprawy na działkach sąsiednich realizowane jest osiedle o powierzchni gruntu przeznaczonej do przekształcenia wynoszącej 16619 m2, które zostało zatwierdzone decyzją Starosty [...] nr [...] z 13 maja 2019 r. (znak: [...]). Osiedle to składa się z 37 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych, 72 zbiorników bezodpływowych na ścieki, dróg wewnętrznych i zostało zaprojektowane na dz. o nr. ewid. [...]-[...] i [...]-[...]. Podmiotem inicjującym postępowania o pozwolenie na budowę, zarówno dla ww. decyzji był również R. D.. Natomiast przedmiotowa inwestycja składająca się z 21 budynków mieszkalnych jednorodzinnych dwulokalowych zaprojektowano na dz. o nr. ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] ma mieć powierzchnię zabudowy 17735,40 m2. Co istotne w niniejszej sprawie pomiędzy jednym i drugim osiedlem istnieje ewidentne powiązanie. Analiza akt sprawy nie pozwala na przyjęcie, iż obie inwestycje są samodzielne, odrębne, zdolne do samodzielnego, niezależnego funkcjonowania, z oddzielnym dostępem komunikacyjnym. Warto w tym miejscu zaznaczyć, iż z projektu budowlanego wynika, że w obrębie działki [...] i [...] projektowane są sieci elektroenergetyczne, wodociągowe, kanalizacyjne, do których przyłączone zostaną projektowane budynki wg odrębnego opracowania (pkt. 4.3 i 4.6 projektu budowlanego – strony opisane jako P [...] i P [...]). Jak słusznie wskazał organ również z rysunku projektu zagospodarowania terenu (rys. [...]) wyrysowano sieci wodne, sieci elektryczne, które powiązane zostaną z infrastrukturą obsługującą osiedle budynków mieszkalnych zatwierdzonych decyzją Starosty [...] nr [...] z 13 maja 2019 r. tj z infrastrukturą na działce [...]. Ponadto z projektu zagospodarowania wynika również, iż dla obu inwestycji zapewniona jest wspólna obsługa komunikacyjna. W projekcie zagospodarowania terenu (pkt. 4.4 i 4.5 projektu) jednoznacznie wskazano, iż inwestycja będzie posiadała dostęp do drogi publicznej, tj. dz. [...] za pośrednictwem dz. o nr. ewid. [...] na podstawie służebności drogowej. Służebność taka została już ustanowiona na podstawie aktu notarialnego rep. A [...] z dnia 29 listopada 2022 r. przez (k. [...]-[...] akt organu I instancji, zielona teczka). Na mocy powyższego aktu otarialnego P. P. działając w imieniu i na rzecz spółki pod firmą "F. " Sp z o.o. ustanowił na czas nieograniczony, odpłatną (w jednorazowej kwocie [...]zł) służebność osobistą na rzecz Skarżącego polegającą na prawie przejazdu i korzystania ze zjazdu do powiatowej drogi publicznej. Należy mieć również na uwadze, iż z rysunku projektu zagospodarowania terenu (rys. [...]) wynika, że zaprojektowana droga wewnętrzna na dz. o nr. ewid. [...] połączona jest z drogą wewnętrzną na dz. o nr. ewid. [...]. Z powyższych względów Sąd podziela stanowisko organu, iż w niniejszej sprawie występuje jednoznaczne powiązanie planowanej infrastruktury technicznej i sposobu obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji z osiedlem już zatwierdzonym. Bez znaczenia dla powyższej oceny ma fakt, że Skarżący przeniósł decyzję pozwoleniu na budowę na rzecz P.P., prowadzącego działalność gospodarczą pn. "F". P. P., z/s w Ł.. Dla oceny związku obu inwestycji najistotniejszy jest ich związek funkcjonalny a nie osobowy. Na marginesie Sąd jedynie zauważa, iż właścicielem działek na których ma być realizowana inwestycja, i co wynika z Informacji z rejestru gruntów (k. [...] akt organu I instancji) jest F. Sp. z o.o., która użyczyła je Skarżącemu (umowa użyczenia k. [...] akt administracyjnych organu I instancji). Mając powyższe na uwadze wskazać należy, iż obszar planowanego zamierzenia budowlanego wynosi ok. 3,4 ha (zrealizowane: 1,6619 ha i projektowane: 1,77354 ha), a więc jest większa aniżeli 2 ha wskazane § 3 ust. 1 pkt 55 lit. b tiret drugie rozporządzenia środowiskowego. Z uwagi na powyższe, w ocenie Sądu, planowane przez Skarżącego przedsięwzięcie wymagało uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z kolei, niedołączenie przez Skarżącego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji objętego wnioskiem przedsięwzięcia stanowi brak wniosku o pozwolenie na budowę którego nieuzupełnienie skutkować musiało wydaniem decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu zagospodarowania działki i udzielenia pozwolenia na budowę. Z powyższych względów zarzut skargi dotyczące zarówno naruszenia przepisów postępowania tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 k.p.a. jak i przepisów prawa materialnego tj. art. 4, art. 35 ust. 4 Prawa Budowlanego, art. 3 ust. 1 pkt 13 i art. 71 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji środowisku, a odnoszące się do kwestii konieczności uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowań realizacji inwestycji uznać należy za niezasadne. Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2022, poz. 503) poprzez domaganie się od Skarżącego wystąpienia z wnioskiem o wydanie nowej decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji gdy nie wystąpiły przesłanki pozwalające stwierdzić wygaśnięcie wcześniej wydanych decyzji wskazać należy, iż w tym zakresie twierdzenie organu o konieczności uzyskania nowej decyzji o warunkach zabudowy nie zostało wystarczająco uzasadnione. W niniejszej sprawie organ wskazał, iż zawężenie na etapie pozwolenia na budowę obszaru inwestycji, z pominięciem dz. o nr. ewid. [...], która dopełniłaby zakres objęty warunkami zabudowy, powoduje, że nie można wyznaczyć kryteriów zabudowy określonych w warunkach zabudowy. Organ zaznaczył, iż na dz. o nr. ewid. [...] uchwalono miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla obszaru R. , przyjęty na mocy uchwały nr [...] Rady Gminy R. z dnia 25 października 2021 r. (Dz.Urz. Woj. [...]. z 24 listopada 2021 r., poz. [...]), który przeznaczył ten obszar pod tereny oznaczone symbolem R - teren rolniczy i RL - teren łąk. W ocenie organu podział dotychczasowej działki, na którą wydano warunki zabudowy (tj. całej [...]) oraz wejście wżycie planu miejscowego na jednej z nieruchomości po podziale, uniemożliwia sprawdzenie wskaźników zabudowy i powierzchni biologicznie czynnej, ponieważ odnoszą się one do działki budowlanej określonej w warunkach zabudowy. Na podstawie powyższego organ uznał, iż inwestor winien uzyskać nową decyzję o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu argumentacja organu w tym zakresie jest niewystarczająca. Przesłanki wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy zostały określone w art. 65 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Organ w niniejszej sprawie nie wykazał aby ziściła się jakakolwiek przesłanka do uznania, iż ziściły się przesłanki wskazane w tym przepisie. Tym samym jak słusznie wskazał Skarżący wydane w sprawie decyzje o warunkach zabudowy są decyzjami obowiązującymi. Co prawda Sąd podziela stanowisko organu, iż bilans terenu dla przedmiotowej inwestycji powinien być sporządzony w stosunku do działki budowlanej, odczytywanej jako dawna dz. o nr. ewid. [...], gdyż to w odniesieniu do całej działki ustalane były parametry zabudowy. która w załącznikach graficznych do przedłożonych decyzji o warunkach zabudowy oznaczona została pogrubioną czarną kreską, to jednak powyższe nie oznacza, że podział nieruchomości czy też nie objęcie obecnie projektem budowlanym całej danej działki o nr. ewid. [...] nie może prowadzić do automatycznego uznania, iż nie ma przez to możliwości weryfikacji parametrów zabudowy, a w dalszej kolejności do przyjęcia stanowiska, że inwestor winien uzyskać nową decyzję o warunkach zabudowy. Należy pamiętać, iż przedłożone decyzje o warunkach zabudowy dotyczyły całej działki nr [...], co jednoznacznie wynika z załączników graficznych do tych decyzji. Natomiast fakt wydania różnych decyzji w odniesieniu do jednej działki budowlanej (dawna dz. o nr. ewid. [...]) nie oznacza, iż inwestor każdą z tych decyzji będzie traktować jako decyzję odnoszącą się wyłącznie do fragmentu działki budowlanej. Fakt, iż każda z wydanych decyzji przewidywała inną lokalizację zabudowy nie może oznaczać, że inwestor może sumować określonych w tych decyzjach parametr powierzchni zabudowy doprowadzając tym samym do przekroczenia tego parametru. Warto w tym miejscu podkreślić, iż inwestor wykazując, że inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy każdorazowo dokonywał wyliczenia dla całej dawnej działki o nr. ewid. [...] całkowicie ignorując, iż w granicach tej nieruchomości planowana jest także inna zabudowa. Wobec powyższego warto wskazać, iż wydane w sprawie decyzje o warunkach zabudowy przewidywały następujące parametry powierzchni zabudowy: - decyzja [...] dopuszczała pow. zabudowy do 4,5%, - decyzja [...] dopuszczała pow. zabudowy do 3,8%, - decyzja [...] dopuszczała pow. zabudowy do 3,8%, - decyzja [...] dopuszczała pow. zabudowy do 6,6%. Jeszcze raz należy zaznaczyć, iż powyższy parametr odnosił się do powierzchni całej dawnej działki nr [...], a nie fragmentu działki który na podstawie konkretnej decyzji miał być zabudowywany. Warto w tym miejscu wskazać, iż w skardze sam skarżący wskazuje, że określone parametry powierzchni zabudowy odnosiły się do całej powierzchni działki nr [...]. Jednakże w dalszej części skargi Skarżący wskazał m.in., że na podstawie decyzji [...] na działkach nr [...], [...], [...] będzie realizowana zabudowa, której łączna powierzchni ma wynosić będzie 2 % tych działek. Powyższe stwierdzenie jest niezgodne z prawdą gdyż łączna powierzchnia działek, i co wynika z księgi wieczystej nr [...] (k. [...] i następne akt administracyjnych organu II instancji) oraz Informacji z rejestru gruntów (k. [...] akt organu I instancji), nr [...] (pow. 736m2), nr [...] (pow. 765m2), nr [...] (819m2) wynosi łącznie 2320 m2 , a ich zabudowa łącznie zaś 360 m2 , Powyższe prowadzi do wniosku, że działki te zostaną zabudowane w około 15,5%, a nie jak sugeruje Skarżący w 2 %. Zwrócić również należy uwagę, iż na podstawie decyzji [...] realizowana ma być zabudowa na dz. o nr. ewid. [...]-[...], gdzie zabudowa ma wynosić 3,2 % w odniesieniu nie do powierzchni tych działek ale do powierzchni całej dawnej działki nr [...]. Ponadto na podstawie decyzji [...] ma być realizowana zabudowa na działkach o nr. ewid. [...]-[...], gdzie zabudowa ma wynosić 3,3 % w odniesieniu nie do powierzchni tych działek ale do powierzchni całej dawnej działki nr [...]. Natomiast na podstawie decyzji [...] ma być realizowana zabudowa na działkach o nr. ewid. [...]-[...], gdzie zabudowa ma wynosić 5,2 % w odniesieniu nie do powierzchni tych działek ale do powierzchni całej dawnej działki nr [...]. Tym samym na podstawie wyżej wymienionych decyzji o warunkach zabudowy inwestor chce zrealizować zabudowę o łącznej powierzchni 13,7 % liczonej do powierzchni całej dawnej działki nr [...], co powoduje, że twierdzenie Skarżącego o prawidłowym przeliczeniu bilansu powierzchni zabudowy jest wątpliwe. Przy czym warto pamiętać, iż inwestor początkowo planował realizować inwestycję 31 budynków, a nie 21 o jakie wnioskuje po korekcie wniosku. W ocenie Sądu fakt objęcia części dawnej działki [...] (obecnie dz. o nr. ewid. [...]) postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru R. (uchwała nr [...] Rady Gminy R. z dnia 25 października 2021 r. Dz.Urz. Woj. [...]. z 24 listopada 2021 r., poz. [...]), który przeznaczył ten obszar pod tereny oznaczone symbolem R - teren rolniczy i RL - teren łąk nie stoi na przeszkodzie oceny zgodności zamierzenia inwestycyjnego z wydanymi warunkami zabudowy w szczególności gdy uwzględni się fakt, iż na podstawie wskazanych wyżej decyzji o warunkach zabudowy działka nr [...] w tej części i tak nie podlegała zabudowie. Również sam podział nieruchomości i nie objęcie działki o nr. ewid. [...] zmienionym projektem budowlanym nie pociąga za sobą automatycznie niemożności zbadania zgodności zamierzenia inwestycyjnego z wydanymi decyzjami o warunkach zabudowy w szczególności jeżeli weźmie się pod uwagę, że na działce tej nie przewidywano zabudowy. Jak słusznie wskazał organ działka budowlana może obejmować różne działki ewidencyjne. Zatem twierdzenie organu o konieczności uzyskania nowej decyzji uznać za przedwczesne. Jednakże powyższe uchybienie organu, z uwagi na opisaną wyżej konieczność uzyskania decyzji środowiskowej uznać należy za uchybienie nie mające wpływu na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego poprzez jego niezastosowanie i niewezwanie Skarżącego przez Starostę [...] do usunięcia nieprawidłowości wniosku w postaci braku podpisów projektanta na niektórych kartach dokumentacji projektowej wskazać należy, iż wobec braku przedłożenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji, o którą Skarżący był wzywany, jak również braku reakcji na zawiadomienie w trybie art. 79a K.p.a., a w związku z tym zaistnieniem podstaw do wydanie decyzji odmownej nie było konieczności wzywania inwestora do uzupełnienia powyższego braku. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił. ----------------------- [...]