I SA/Wa 2160/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Boniecka-Płaczkowska sędzia WSA Łukasz Trochym (spr.) asesor WSA Anna Fyda-Kawula Protokolant starszy sekretarz sądowy Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi G. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie uznania za dłużnika uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...]. UZASADNIENIE Decyzją z [...] czerwca 2021 r., nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako "Kolegium/organ"), po rozpatrzeniu odwołania G. D. – utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] (dalej jako "Prezydent/organ I instancji") z [...] kwietnia 2021 r., nr [...] w przedmiocie uznania dłużnika alimentacyjnego G. D. (dalej jako "Skarżący") za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Pismem z [...] września 2020 r. organ I instancji wezwał Skarżącego do osobistego kontaktu w celu przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego oraz odebrania oświadczania majątkowego w terminie 14 dni od odebrania wezwania. Skarżący nie odebrał ww. wezwania i nie stawił się w organie w wyznaczonym terminie. Pismem z [...] listopada 2020 r., organ I instancji skierował do Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] w [...] M. K. zapytanie czy Skarżący w ciągu ostatnich 6 miesięcy wywiązywał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie mniejszej niż 50% kwoty na bieżąco ustalonych alimentów. W piśmie z [...] grudnia 2020 r. komornik sądowy udzielił odpowiedzi na ww. wystąpienie organu I instancji i wyjaśnił, że w ciągu ostatnich 6 miesięcy Skarżący nie wywiązywał się ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie mniejszej niż 50% kwoty ustalonych alimentów. Wobec powyższego, pismem z [...] lutego 2021 r. organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie uznania Skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone Skarżącemu w dniu 1 marca 2021 r. Mając powyższe na uwadze, decyzją z [...] kwietnia 2021 r., nr [...], organ I instancji uznał Skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji wyjaśnił przede wszystkim, że z informacji przekazanej przez komornika sądowego wynika, że w okresie ostatnich sześciu miesięcy Skarżący nie wywiązywał się w każdym miesiącu ze zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50 % kwoty bieżąco ustalonych alimentów. Powyższe przemawia więc, zdaniem organu I instancji, za uznaniem Skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Organ I instancji wyjaśnił ponadto, że skierowane do Skarżącego wezwanie z [...] września 2020 r. do stawiennictwa celem przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego oraz odebrania oświadczenia majątkowego zostało mu doręczone w trybie art. 44 k.p.a., czyli tzw. "fikcji prawnej doręczenia". Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta wniósł Skarżący, podnosząc w szczególności, że nie miał wiedzy na temat toczącego się postępowania w przedmiotowej sprawie. Decyzją z [...] czerwca 2021 r., nr [...], Kolegium po rozpatrzeniu odwołania Skarżącego, utrzymało w mocy decyzję Prezydenta z [...] kwietnia 2021 r., nr [...]. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium wyjaśniło, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 5 ust. 3 oraz ust. 3a ustawy z dnia z dnia 7 września 2007r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 877) i przytoczyło ich brzmienie, jak też zaprezentowało poglądy orzecznictwa sadów administracyjnych w tym zakresie. Następnie Kolegium wskazało na ustalenia faktyczne jakie poczynił w sprawie organ I instancji i omówiło przebieg dotychczasowego postępowania. Wskazało przede wszystkim na okoliczność, że pomimo odebranego zawiadomienia o wszczęciu postępowania Skarżący nie stawił się w siedzibie organu I instancji - czym uniemożliwił przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego oraz odebranie oświadczenia majątkowego. Kolegium przyjęło także za organem I instancji, że w niniejszej sprawie nie zachodzi negatywna przesłanka określona w art. 5 ust. 3a ww. ustawy. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie, zdaniem organu wynika, że w okresie ostatnich 6 miesięcy przed wydaniem przez organ I instancji decyzji, Skarżący nie wywiązywał się w każdym miesiącu z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego w kwocie co najmniej 50% kwoty ustalonych alimentów. Mając na uwadze powyższe, Kolegium stwierdziło, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki do wszczęcia postępowania, a Skarżący nie spełnia wymogu płatności 50% kwoty alimentów w wymaganym terminie, co uprawniało Prezydenta do uznania Skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Końcowo Kolegium podniosło, że Skarżący jest osobą stosunkową młodą – ma bowiem 44 lata, i powinien łożyć na swoje dziecko. Kłopoty zdrowotne i finansowe Skarżącego nie mogą usprawiedliwiać, zdaniem organu, uchylania się od obowiązku utrzymania własnego dziecka. Kolegium podniosło, że dłużnik alimentacyjny ma bowiem obowiązek współpracować z organem, a współpraca ta powinna polegać na stawianiu się na wezwanie organu w celu przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego, złożenia oświadczenia o stanie majątkowym, udowodnieniu starań w poszukiwaniu pracy oraz złożenia oświadczenia jak zamierza wywiązywać się z obowiązku alimentacyjnego. Jeżeli zaś dłużnik alimentacyjny uchyla się także od tych obowiązków organ ma prawo uznać go za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Kolegium wniósł Skarżący, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie następujących przepisów prawa, tj.: 1) art. 4 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy nie zaistniały przesłanki do uznania Skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych; 2) art. 5 ust. 3 ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów, poprzez błędne przyjęcie, że dłużnik alimentacyjny uchyla się od obowiązku przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego i złożenia oświadczenia o stanie majątkowym, w sytuacji, gdy nie odebranie przez niego wezwania spowodowane było sytuację epidemiologiczną i obawą o swoje zdrowie, a Skarżący nie miał wiedzy o wszczęciu postępowania jak również o nałożonych na niego obowiązkach; 3) art. 104 k.p.a. poprzez przedwczesne wydanie decyzji uznającej Skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych; 4) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie niezbędnych czynności służących dokładnemu ustaleniu stanu faktycznego i wyjaśnieniu sprawy oraz niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, co skutkowało nieprawidłowym ustaleniem, że skarżący uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego i odmówił złożenia oświadczenia majątkowego; 5) art. 6, art. 8 i art. 12 k.p.a. poprzez nie wnikliwe prowadzenie postępowania jak również w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej; 6) art. 44 k.p.a. poprzez uznanie, że korespondencja związana z wezwaniem do stawiennictwa i wszczęciem postępowania była skutecznie doręczona; 7) art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, a w konsekwencji utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pomimo iż orzeczenie to było wadliwe i nie odpowiadało prawu w związku z czym winno podlegać uchyleniu w całości. Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, ewentualnie przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, albo zlecenie organowi przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego i odebranie od Skarżącego oświadczenia majątkowego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 4 listopada 2021 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na rozprawę w trybie art. 15zzs4 ust. 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, o czym strony zostały powiadomione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w związku art. 3 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Sąd stosuje przy tym przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Kontrola legalności dokonana przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie, według powyższych kryteriów wykazała, że orzekające w sprawie organy naruszyły przepisy postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji Prezydenta z [...] kwietnia 2021 r. (Kolegium błędnie wskazało datę [...] kwietnia 2021 r.) w przedmiocie uznania Skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Materialnoprawną podstawę decyzji organów obu instancji stanowią przepisy art. 5 ust. 3 i ust. 3a ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2021 r., poz. 877, ze zm., dalej jak "ustawa"), zgodnie z którymi w przypadku gdy dłużnik alimentacyjny uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego lub odmówił: 1) złożenia oświadczenia majątkowego, 2) zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny albo poszukujący pracy, 3) bez uzasadnionej przyczyny, w rozumieniu przepisów o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przyjęcia propozycji odpowiedniego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, wykonywania prac społecznie użytecznych, prac interwencyjnych, robót publicznych, prac na zasadach robót publicznych albo udziału w szkoleniu, stażu lub przygotowaniu zawodowym dorosłych; organ właściwy dłużnika – wszczyna postępowanie dotyczące uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, a po jego przeprowadzeniu, jeżeli okaże się, że dłużnik alimentacyjny, przez okres ostatnich 6 miesięcy nie wywiązywał się w każdym miesiącu z zobowiązań alimentacyjnych w kwocie nie niższej niż 50% kwoty bieżąco ustalonych alimentów – wydaje decyzję o uznaniu dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Z przytoczonych wyżej przepisów wynika więc, że postępowanie w sprawie uznania dłużnika alimentacyjnego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych może zostać wszczęte po wystąpieniu chociażby jednej z przesłanek wymienionych w art. 5 ust. 3 ustawy, a decyzja w tym przedmiocie może zostać wydana, jeżeli nie zachodzą okoliczności, o jakich mowa w art. 5 ust. 3a ustawy. Powyższy sposób rozumienia wskazanych przepisów ustawy uznać należy za ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. chociażby wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 16 czerwca 2020 r., sygn. akt I OSK 2105/19, LEX nr 3043089 czy z dnia 27 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 698/19, LEX nr 3039439). Sąd zwraca także uwagę, że wymienione w art. 5 ust. 3 ustawy działania dłużnika alimentacyjnego muszą wskazywać na złą wolę oraz świadome działanie dłużnika, który celowo i w sposób zamierzony unika współpracy z organami w celu realizacji obowiązków alimentacyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 26 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 698/19, LEX nr 2754279). Zdaniem Sądu, organy nie wykazały, aby Skarżący w sposób celowy i zamierzony uchylał się od współpracy z organami w celu przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego oraz złożenia oświadczenia majątkowego. Jak wynika bowiem z akt niniejszej sprawy, organ I instancji (pismem z [...] września 2020 r.) wezwał Skarżącego celem przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego oraz złożenia oświadczenia majątkowego. Przedmiotowe wezwanie zostało przesłane do Skarżącego, jednakże Skarżący nie odebrał go, przez co nie stawił się w siedzibie organu I instancji celem wykonania powyższych czynności. Organy uznały w takiej sytuacji, że do doręczenia powyższej korespondencji doszło w trybie art. 44 k.p.a., co ich zdaniem, znajduje potwierdzenie w adnotacjach zawartych na potwierdzeniu odbioru przesyłki z 28 września 2020 r. Jak z kolei tłumaczy Skarżący – na skutek nie odebrania ww. wezwania – nie miał on świadomości co do tego, że taki obowiązek (przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego oraz złożenia oświadczenia majątkowego) w tej sprawie na nim ciąży. Wyjaśnić należy przede wszystkim, że możliwość przyjęcia fikcji doręczenia przewiduje art. 44 k.p.a., zgodnie z którym w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego; 2) pismo składa się na okres czternastu dni w urzędzie właściwej gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika urzędu gminy (miasta) lub upoważnioną osobę lub organ. Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata (art. 44 § 2 k.p.a.). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3 k.p.a.). Stosownie do treści art. 44 § 4 k.p.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, który Sąd orzekający w pełni podziela, że warunkiem zastosowania instytucji doręczenia zastępczego, w ramach którego adresat de facto nie otrzymał kierowanej do niego korespondencji (przyjmuje się bowiem domniemanie, że doręczenie nastąpiło), jest dysponowanie przez organ niebudzącym wątpliwości dowodem potwierdzającym, że przesłanki określone w art. 44 k.p.a. zostały spełnione. Takim dowodem dla organu jest zwrotne potwierdzenie odbioru zawierające kompletną informację, że adresat przesyłki został zawiadomiony zarówno o pozostawieniu pisma, jak i o miejscu oraz terminie jego odbioru z datą i podpisem doręczyciela. W razie niedopełnienia jednej z tych czynności przez operatora pocztowego niemożliwe jest stwierdzenie, że przesyłka została doręczona w sposób prawidłowy. Bezwarunkowo konieczna jest więc wyraźna adnotacja, że doręczyciel zawiadomił adresata o przesyłce w sposób określony w art. 44 k.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 maja 2012 r., sygn. akt I OSK 2105/11, Lex nr 1403125, 9 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2893/14, Lex nr 1624414, 12 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 1158/14, Lex nr 2033967, 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 855/14, Lex nr 1461905, 2 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 572/12, Lex nr 1372126, 4 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1367/11, Lex nr 1367240, 4 kwietnia 2012 r. sygn. akt II OSK 695/12, Lex nr 1145634). W orzecznictwie sądowym przyjęto również, że w zawiadomieniu o przesyłce należy precyzyjnie podać miejsce poprzez określenie nazwy podmiotu, który przesyłkę przechowuje oraz jego adresu. Nie wystarczy w szczególności umieścić na kopercie zawierającej przesyłkę lub na dowodzie potwierdzającym doręczenie pisma pieczęci urzędu pocztowego i daty, czy wzmianki o awizowaniu przesyłki. Niewskazanie w zawiadomieniu miejsca, w którym złożono przesyłkę stanowi istotny brak tego dokumentu (zob. wyrok NSA z dnia 3 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 1280/13, Lex nr 1808763). Zawiadomienie powinno zawierać także szczegółowe pouczenie o skutkach prawnych nieodebrania pisma w tak wyznaczonym terminie (zob. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2017 r., sygn. akt I OSK 1870/16, Lex nr 2339611). Mając na uwadze powyższe, zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie rodzaj blankietu potwierdzenia odbioru, jaki został zastosowany przez organ I instancji przy okazji wysyłki do Skarżącego wezwania z 28 września 2020 r., nie pozwala na bezsporne ustalenie rzeczywistej kolejności czynności, które zobligowany był wykonać doręczyciel w trybie art. 44 k.p.a. Na znajdującym się w aktach sprawy potwierdzeniu odbioru brak jest bowiem precyzyjnego określenia placówki pocztowej przechowującej przesyłkę wraz z jej adresem oraz informacją o możliwości jej odbioru w określonym terminie. Brak jest przy tym stosownej adnotacji listonosza o umieszczeniu awiza w oddawczej skrzynce pocztowej Skarżącego, sama zaś parafka (doręczyciela) złożona na potwierdzeniu odbioru jest trudna do zweryfikowania. W ocenie Sądu, za niewystarczającą w tym zakresie uznać należy umieszczoną na potwierdzeniu odbioru wezwania z 28 września 2020 r. pieczątkę (zawierająca dodatkowo skreślenie adresu placówki pocztowej) ze wzmianką o awizowaniu przesyłki. Zwrotne potwierdzenie odbioru jakim dysponują organy nie zawiera zatem pełnej informacji o sposobie poinformowania Skarżącego, tak jak wymaga tego przepis art. 44 k.p.a. Skarżący nie został zatem w prawidłowy sposób zawiadomiony zarówno o pozostawieniu wezwania z 28 września 2020 r., jak i o miejscu gdzie może go odebrać i o terminie odbioru. Nie można zatem mówić w takim przypadku o prawidłowym (skutecznym) doręczeniu zastępczym dokonanym w trybie art. 44 k.p.a. Zdaniem Sądu, niewątpliwie nie doszło więc do skutecznego doręczenia Skarżącemu wezwania z 28 września 2020 r. i tym samym trudno jest mówić w takiej sytuacji o celowym i zamierzonym uniemożliwieniu przez Skarżącego przeprowadzenia wywiadu alimentacyjnego i odebrania oświadczenia majątkowego, skoro Skarżący faktycznie nie miał wiedzy o konieczności stawienia się w siedzibie organu I instancji cele dokonania powyższych czynności. Zdaniem Sądu, także doręczenie Skarżącemu zawiadomienia o wszczęciu niniejszego postępowania w dniu 3 marca 2021 r. nie mogło do tego doprowadzić, wszak nie zawierało ono żadnej informacji czy wyjaśnienia dla Skarżącego w tej materii. Sąd zwraca przy tym uwagę, że obowiązkiem dłużnika alimentacyjnego jest współpraca z organami. W ocenie Sądu, nie mają jednak racji organy, które zarzucają Skarżącemu nie dopełnienie tego obowiązku, skoro w toku postępowania administracyjnego Skarżący nie miał świadomości co do tego, że jest zobligowany przedstawić pełną i szczegółową informację o aktualnej sytuacji majątkowej, rodzinnej i zdrowotnej. Błędne jest również stanowisko organów, że Skarżący unikał przedstawienia takich danych. Jak wynika bowiem z treści odwołania od decyzji organu I instancji (vide: pismo z [...] maja 2021 r.) i załączonych do niego dokumentów, Skarżący przedstawił swoją aktualną sytuację materialną oraz zdrowotną wraz z dokumentami tą sytuacje potwierdzającymi. W tym stanie rzeczy, Sąd uznał skargę za usprawiedliwioną. Orzekające w sprawie organy w sposób nieprawidłowy, z naruszeniem art. 80 k.p.a., oceniły bowiem materiał dowodowy i uznały, że doszło do doręczenia zastępczego wezwania z 28 września 2020 r. w rozumieniu art. 44 k.p.a. Tym samym wszczęcie postępowanie w przedmiocie uznania Skarżącego za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych, na obecnym etapie ocenić należy jako co najmniej przedwczesne, skoro organy nie wykazały zaistnienia chociażby jednej z przesłanek wymienionych w art. 5 ust. 3 ustawy, w szczególności tego, że Skarżący uniemożliwił przeprowadzenie wywiadu alimentacyjnego lub odmówił złożenia oświadczenia majątkowego. Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji przeprowadzi ze Skarżącym wywiad alimentacyjny oraz odbierze od niego oświadczanie majątkowe, i w zależności od przebiegu oraz wyniku powyższych czynności, podejmie ewentualnie kolejne kroki w niniejszej sprawie celem oceny czy można Skarżącego uznać za uchylającego się od zobowiązań alimentacyjnych. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.