III SA/Kr 1720/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Bożenna Blitek po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. W. na czynność z dnia 24 sierpnia 2012 r. Prezydenta Miasta w przedmiocie odmowy przedłużenia umowy najmu lokalu socjalnego p o s t a n a w i a : odrzucić skargę UZASADNIENIE Pismem z dnia 18 października 2012 r. B. W. wniosła skargę na czynność Prezydenta Miasta z dnia 24 sierpnia 2012 r. polegającą na odmowie przedłużenia umowy najmu lokalu socjalnego podając, że spełnia warunki przewidziane w uchwale nr [...] Rady Miasta z dnia 24 października 2007 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład zasobu mieszkaniowego Gminy i nie przedłużenie z nią umowy najmu lokalu położonego przy ul. D w K jest rażącym naruszeniem prawa. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie podnosząc, że odmowa przedłużenia najmu lokalu socjalnego ma charakter cywilnoprawny i z tego względu podlega kognicji sądów cywilnych. Na poparcie stanowiska organ wskazał stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 530/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawową kwestią w przedmiotowej sprawie jest kwestia kognicji sądów administracyjnych w sprawach związanych z odmową przedłużenia najmu lokalu socjalnego. Zakres spraw objętych kontrolą sądów administracyjnych określa art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", który stanowi: "Art. 3. § 2. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a." Zdaniem Sądu, ma rację organ wskazując na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w postanowieniu z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 530/12, które Sąd orzekający podziela. Mając na względzie zakres kognicji sądu administracyjnego przytoczony wyżej należy stwierdzić, że czynność Prezydenta Miasta w przedmiocie odmowy przedłużenia umowy najmu lokalu socjalnego nie spełnia przesłanek wskazanych w art. 3 § 2 p.p.s.a., albowiem uprawnienie do lokalu socjalnego nie wynika z przepisu ustawy, lecz powstaje w następstwie zawarcia umowy najmu (art. 22 i 23 ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów (...). Ponadto pismo Prezydenta Miasta z dnia 21 sierpnia 2012 r. nie jest jednostronnym i władczym aktem administracyjnym, ponieważ sprawa zawarcia lub przedłużenia umowy najmu lokalu socjalnego jest sprawą cywilną, która jest załatwiana w drodze umowy cywilnoprawnej. W konsekwencji, czynność Prezydenta Miasta polegającą na odmowie przedłużenia umowy najmu lokalu socjalnego, należy uznać za oświadczenie woli jednej ze stron umowy najmu, tj. gminy Miasto K, złożone przez jej organ. Odmowa zawarcia ponownej umowy najmu lokalu socjalnego jest czynnością z zakresu władztwa właścicielskiego gminy (dominium), a nie aktem z zakresu władztwa publicznego (imperium) przysługującego Prezydentowi Miasta jako organowi administracji publicznej. W konsekwencji uznać należy, że rozpoznawanie wszelkich sporów na tym etapie udzielania pomocy mieszkaniowej przez gminę należy do właściwości sądów powszechnych na zasadzie art. 2 w związku z art. 37 k.p.c. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że skarga B. W. nie należy do właściwości sądu administracyjnego, a zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a., skargę odrzucił.