I SA/Op 323/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Gocki Sędzia WSA Aleksandra Sędkowska Protokolant Starszy inspektor sądowy Maria Żymańczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 20 lipca 2022 r., nr SKO.40.1560.2022.po w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej ustalającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2006 r. oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej przez A. K. (dalej jako: Skarżący, Strona, Podatnik) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 20 lipca 2022 r., którą to Kolegium działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2020, poz. 1325 ze zm. zwanej dalej O.p.), utrzymało w mocy decyzję wydaną przez ten organ z 6 kwietnia 2022 r., nr SKO.40.984.2022 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Opola z 18 stycznia 2006 r., nr N/6884/2006 ustalającej Skarżącemu zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2006 r. w wysokości 10.056 zł. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z 14 października 2021 r. Podatnik zwrócił się do Prezydenta Miasta Opola o wzruszenie (zniesienie, unieważnienie, usunięcie, wycofanie) w odpowiednim nadzwyczajnym trybie postępowania, m.in. decyzji Prezydenta Miasta Opola z 18 stycznia 2006 r., nr N/6884/2006 ustalającej Skarżącemu zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2006 r. w wysokości 10.056 zł. W wyniku wezwania Prezydenta Miasta Opola z 28 października 2021 r., Podatnik, w piśmie z 3 listopada 2021 r., doprecyzował, że decyzja zawiera wadę powodującą jej nieważność, gdyż została wydana z naruszeniem art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1452). Wobec ustalenia, że wniosek dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez Prezydenta Miasta Opola, organ przekazał przedmiotowy wniosek Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Opolu do rozpatrzenia zgodnie z właściwością. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu pismami z 28 stycznia 2022 r. i 9 lutego 2022 r. zwróciło się do Prezydenta Miasta Opola o nadesłanie akt sprawy zakończonej przedmiotową decyzją organu I instancji, ze szczególnym uwzględnieniem dowodu jej doręczenia. Organ I instancji nadesłał uwierzytelnioną kopię decyzji jednakże poinformował, że wskutek niekompletności akt spowodowanej upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za 2006 r., nie dysponuje już dowodem potwierdzającym jej doręczenie. Na wezwanie Kolegium skierowane do A. K., dotyczące wskazania daty doręczenia decyzji objętej wnioskiem, Podatnik w piśmie z dnia 31 marca 2022 r. wyjaśnił, że decyzje wymiarowe przychodzą na przełomie stycznia i lutego każdego roku i tak też było w przypadku decyzji za 2006 r. Podał, że po otrzymaniu decyzji, w której były odcinki wpłat za poszczególne kwartały 2006 r., płatności podatku dokonał w całości i w wyznaczonych terminach, tj. do 15 marca 2006 r., 15 maja 2006 r., 15 września 2006 r. i 15 listopada 2006 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, po dokonaniu wstępnej analizy dopuszczalności wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, decyzją z 6 kwietnia 2022 r., nr SKO.40.984.2022, odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta Opola z 18 stycznia 2006 r., nr N/6884/2006 ustalającej Skarżącemu zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2006 r. w wysokości 10.056 zł. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że okoliczność, iż wniosek złożono po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji ostatecznej, stanowi przesłankę negatywną do wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności tej decyzji, określoną w art. 249 § 1 pkt 1 O.p., co powoduje konieczność odmowy wszczęcia tego postępowania. Nie zgadzając się z ww. decyzją Kolegium, Podatnik wniósł odwołanie, w którym zarzucił naruszenie art. 4 i 5 w zw. z art. 249 § 1 pkt 1 O.p. polegające na odmowie wszczęcia postępowania w sprawie z uwagi na błędne ustalenie, że doszło do upływu 5-letniego terminu od dnia doręczenia decyzji ostatecznej oraz braku ustalenia, czy doszło do prawidłowego doręczenia decyzji. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik podniósł, że oświadczenie strony o orientacyjnym terminie doręczenie decyzji nie może być zrównane z potwierdzeniem faktu doręczenia - spełniającym wszystkie wymogi procedury przewidzianej w Rozdziale 5 Op. Według wyjaśnień pełnomocnika, odwołujący miał na myśli orientacyjny czas, w którym zapoznał się z treścią decyzji wymiarowej i odtworzył go de facto w oparciu o sam czas wydania decyzji, nie odnosząc się do konkretnych faktów związanych z jej doręczeniem. Brak ustalenia tak elementarnej przesłanki wydania decyzji, czyni ją wadliwą w aspekcie formalnym, co winno - w ocenie odwołującego - skutkować jej uchyleniem. Dla wzmocnienia powyższej argumentacji odwołujący powołał uchwałę siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2022 r., sygn. akt I FPS 4/21, w której Sąd podkreślił, że prawidłowe doręczenie decyzji powoduje, że wchodzi ona do obrotu prawnego, a organ jest nią związany. Jak wskazał Sąd, w takiej sytuacji tylko prawidłowe doręczenie decyzji można uznać za skuteczne. W dalszych wywodach pełnomocnik wskazał, że w konkretnej sprawie, wobec braku dowodu doręczenia decyzji wymiarowej w aktach sprawy, doręczenie należy uznać za wadliwe, a decyzję wydaną z tak istotnym naruszeniem prawa za nieważną już tylko z tego powodu. W wyniku tak postawionego zarzutu, odwołujący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Decyzją z 20 lipca 2022 r. Kolegium utrzymało w mocy decyzję z 6 kwietnia 2022 r., nr SKO.40.984.2022 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Opola z 18 stycznia 2006 r., nr N/6884/2006 ustalającej Skarżącemu zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2006 r. w wysokości 10.056 zł. W uzasadnieniu decyzji Kolegium ustosunkowując się do zarzutów odwołania wskazało, że wprawdzie w aktach postępowania podatkowego nie znajduje się zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji ostatecznej, jednakże - wbrew zarzutom odwołania – A. K. w sposób jednoznaczny potwierdził w piśmie z dnia 31 marca 2022 r. fakt otrzymania przedmiotowej decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 18 stycznia 2006 r., nr N/6884/2006, co najmniej przed upływem terminu zapłaty pierwszej raty podatku od nieruchomości za 2006 r., tj. przed 15 marca 2006 r. Fakt otrzymania decyzji potwierdza także dokonanie przez niego wpłaty na podatek w kwocie i terminie wynikającym z tej decyzji. Oświadczenie podatnika stanowi przy tym oświadczenie wiedzy i jest dowodem podlegającym ocenie na równi z pozostałymi dowodami w sprawie (art. 180 § 1 Op.). Fakt przyznany w oświadczeniu nie budzi wątpliwości na tle wszystkich okoliczności sprawy, w tym zapłaty zobowiązania podatkowego wynikającego z tej decyzji, we wskazanych w niej terminach i kwotach. SKO na poparcie swojego stanowiska odwołało się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 886/16, w którym wskazano, że w jednym z wyroków Sąd Najwyższy zajął stanowisko, że oświadczenia składane przez stronę korzystają z domniemania prawdziwości, jeżeli nie są sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami i faktami znanymi organowi administracyjnemu z urzędu. Nie ma uzasadnionych podstaw, by zasada ta nie była stosowana także w postępowaniu przed organami podatkowymi (por. wyrok SN z dnia 20 września 1990 r., III ARN 9/90, OSNC 1991, nr 10-12, poz. 129). Zatem skoro w piśmie z dnia 31 marca 2022 r. A. K. jednoznacznie oświadczył, że decyzja Prezydenta Miasta Opola z dnia 18 stycznia 2006 r., nr N/6884/2006, została mu doręczona w przybliżonym terminie na przełomie stycznia i lutego 2006 r., to przyjmując, na potrzeby oceny dopuszczalności wniosku, że decyzja została doręczona podatnikowi najpóźniej ostatniego dnia lutego 2006 r. pięcioletni termin na wniesienie podania o stwierdzenie jej nieważności upłynął z dniem 28 lutego 2011 r. Upływ tego terminu skutkuje zatem wygaśnięciem uprawnienia do żądania stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji ostatecznej. Stąd wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji złożony w dniu 18 października 2021 r. nie mógł zatem skutecznie wszcząć postępowania w tym przedmiocie. W skardze, pełnomocnik zarzucił naruszeniem prawa procesowego, tj. art. 4 i 5 w zw. z art. 249 § 1 pkt 1 O.p., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy polegające na odmowie wszczęcia postępowania w sprawie z uwagi na upływ pięcioletniego terminu od doręczenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Opola z dnia 18 stycznia 2006 r., nr N/6884/2006, podczas gdy początek biegu tego terminu nie został przez organ w sprawie ustalony, albowiem nie doszło obiektywnie do ustalenia daty doręczenia decyzji, a w konsekwencji prawidłowości jej doręczenia, które warunkuje skuteczność i możliwość rozpoczęcia biegu pięcioletniego terminu. Ponadto pełnomocnik zarzucił naruszenie art. 226 § 1 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 Op. polegające na odmowie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Opola, podczas gdy do jej wydania doszło z rażącym naruszeniem art. 240 § 1 pkt 5 Op. wobec braku podstaw do wznowienia postępowania w sprawie i ponownym ustaleniu wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości. Zarzucono także naruszenie prawa materialnego, tj. art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1452 z późn. zm.), poprzez jego błędną wykładnię i ustalenie, że przewidziane w tym przepisie zwolnienie od podatku od nieruchomości obejmuje wyłącznie porty morskie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie szczegółowo odnosząc się do zarzutów skargi. Organ podkreślił, że podniesione zarzuty są całkowicie nieuzasadnione, a ponadto częściowo nieadekwatne. Zaskarżone rozstrzygnięcie utrzymujące w mocy decyzję Kolegium, jest w istocie rozstrzygnięciem formalnym. Przedmiotem rozstrzygnięcia była bowiem odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanej wyżej decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Opola z dnia 18 stycznia 2006 r., nr N/6884/2006, z uwagi na upływ czasu od dnia jej doręczenia do dnia złożenia wniosku, zgodnie z art. 249 § 1 pkt 1 Op. Tym samym zarzuty skargi dotyczące niezasadnej odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, zarzuty naruszenia prawa materialnego czy też zarzuty dotyczące bezpodstawnego wznowienia przez Prezydenta Miasta Opola postępowania w sprawie, podczas gdy w przedmiotowej sprawie wznowienie postępowania nie miało miejsca, jawią się jako całkowicie bezzasadne i nieodnoszące się do stanu faktycznego, na tle którego zapadła zaskarżona decyzja. Odnosząc się natomiast do zarzutu nieustalenia daty początkowej biegu pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 249 § 1 pkt 1 Op. Kolegium podtrzymało stanowisko wyrażone w treści zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 t.j. - dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei w myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (niemającym tu zastosowania. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszym postępowaniu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 20 lipca 2022 r., którą to Kolegium utrzymało w mocy decyzję wydaną przez ten organ z 6 kwietnia 2022 r., nr SKO.40.984.2022 w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Opola z 18 stycznia 2006 r., nr N/6884/2006 ustalającej Skarżącemu zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2006 r. w wysokości 10.056 zł. Jak wynika z przepisu art. 248 § 1 O.p. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się z urzędu lub na żądanie strony. Przypomnieć również należy, iż uchylenie lub zmiana ostatecznych decyzji może nastąpić tylko w ściśle określonych przypadkach w Ordynacji podatkowej oraz w ustawach podatkowych. Zgodnie z art. 247 § 1 O.p. organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która: 1) została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości; 2) została wydana bez podstawy prawnej; 3) została wydana z rażącym naruszeniem prawa; 4) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną; 5) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie; 6) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały; 7) zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa; 8) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą. Natomiast złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nakłada na organ obowiązek zbadania w pierwszej kolejności, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące rozpoznanie takiego wniosku. W przepisie art. 249 § 1 O.p., stanowiącym podstawę wydania zaskarżonych decyzji, sformułowano katalog przesłanek odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji. Z art. 249 § 1 pkt 1 O.p. wynika, że uwzględnienie żądania strony i wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji zostało uzależnione od jego wniesienia w terminie. Jest on liczony zgodnie z art. 12 § 4 o.p. od dnia doręczenia decyzji ostatecznej i wynosi 5 lat (jest to także maksymalny termin przedawnienia zobowiązań podatkowych). Wyżej wskazany termin jest terminem prawa materialnego, gdyż jego upływ powoduje wygaśnięcie uprawnienia do zgłoszenia żądania wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Jest to termin, który nie podlega przywróceniu. W ocenie Sądu, Kolegium słusznie stwierdziło zaistnienie w sprawie pierwszej z przesłanek negatywnych uniemożliwiających wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Należy bowiem podkreślić, że zaskarżone rozstrzygnięcie utrzymujące w mocy decyzję Kolegium, jest w istocie rozstrzygnięciem formalnym, zatem ocenie w tym postępowaniu nie podlegają kwestie merytoryczne związane z oceną zaistnienia przesłanek merytorycznych stanowiących podstawę stwierdzenia nieważności. Przedmiotem rozstrzygnięcia była wyłącznie odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wskazanej wyżej decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta Opola z 18 stycznia 2006 r., nr N/6884/2006 z uwagi na upływ czasu od dnia jej doręczenia do dnia złożenia wniosku, zgodnie z art. 249 § 1 pkt 1 O.p. Zdaniem Sądu trafnie ocenił organ, że Skarżący w sposób jednoznaczny potwierdził w piśmie z dnia 31 marca 2022 r. (k. 13 akt SKO w Opolu) fakt otrzymania przedmiotowej decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 18 stycznia 2006 r., nr N/6884/2006, co najmniej przed upływem terminu zapłaty pierwszej raty podatku od nieruchomości za 2006 r., tj. przed 15 marca 2006 r. Fakt otrzymania decyzji potwierdza także dokonanie przez niego wpłaty na podatek w kwocie i terminie wynikającym z tej decyzji. Oświadczenie Podatnika stanowi przy tym oświadczenie wiedzy i jest dowodem podlegającym ocenie na równi z pozostałymi dowodami w sprawie (art. 180 § 1 Op.). Fakt przyznany w oświadczeniu nie budzi wątpliwości na tle wszystkich okoliczności sprawy, w tym zapłaty zobowiązania podatkowego wynikającego z tej decyzji, we wskazanych w niej terminach i kwotach. Argumenty Skarżącego, że mógł wskazywać daty doręczenia kierując się jedynie datą wydania decyzji nie zasługują na uwzględnienie, bowiem jak zasadnie zauważył organ odwoławczy, bez doręczenia decyzji i zapoznania się z jej treścią, Podatnik nie posiadałby wiedzy o dacie jej wydania, jak i o kwotach ustalonego zobowiązania podatkowego, bowiem jedynie z treści decyzji mógłby czerpać wiedzę o tych okolicznościach. Należy mieć również na uwadze, że od zakończenia postępowania w sprawie ustalenia zobowiązania podatkowego na 2006 r. do dnia złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji minęło 15 lat. W takiej sytuacji, upływ czasu winien być brany pod uwagę przy ocenie kompletności akt, szczególnie jeśli chodzi o zawarte w aktach dowody doręczeń decyzji (zob. wyrok NSA z 14 lutego 2014 r., sygn. akt I OSK 1720/12). Z uwagi na to, że na skutek upływu kilkunastu lat akta postępowań są często niepełne, to okoliczność ta - przy braku dowodów przeciwnych - nie może z tego tylko powodu prowadzić do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji. Skoro zatem Podatnik dokonał wpłaty na podatek w kwocie i terminie wynikającym z tej decyzji, a ponadto potwierdził fakt otrzymania decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 18 stycznia 2006 r., nr N/6884/2006 (na przełomie stycznia i lutego 2006 r.) w piśmie z dnia 31 marca 2022 r., to zasadnie przyjął organ, że decyzja ta została mu skutecznie doręczona co najmniej przed upływem terminu zapłaty pierwszej raty podatku od nieruchomości za 2006 r., tj. przed 15 marca 2006 r. Stąd przyjmując, na potrzeby oceny dopuszczalności wniosku, że decyzja została doręczona Podatnikowi najpóźniej ostatniego dnia lutego 2006 r. pięcioletni termin na wniesienie podania o stwierdzenie jej nieważności upłynął z dniem 28 lutego 2011 r. W ocenie Sądu okoliczności rozpatrywanej sprawy pozwalają na przyjęcie, że nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji wymiarowej w terminie wskazanym w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. W świetle powyższego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta Opola z dnia 18 stycznia 2006 r., nr N/6884/2006 został złożony z uchybieniem pięcioletniego terminu, o którym mowa w art. 249 § 1 pkt 1 O.p. Należało przy tym dostrzec znaczny upływ czasu pomiędzy wydaniem i doręczaniem decyzji, a złożeniem przez Skarżącego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wymiarowej, który wynosi ponad 15 lat. Mając na względzie brzmienie art. 249 § 1 pkt 1 O.p., ustalenie konkretnej daty doręczenia decyzji wymiarowej jest istotne wyłącznie w kontekście ustalenia, czy podanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności zostało złożone w zachowaniem ustawowego terminu. W ocenie Sądu złożenie przez Skarżącego wniosku o stwierdzenie nieważności z uchybieniem pięcioletniego terminu, nie budzi uzasadnionych wątpliwości w świetle okoliczności faktycznych sprawy, w tym zgromadzonych dowodów. Inaczej rzecz ujmując, mając na uwadze datę złożenia przez Skarżącego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, tj. dzień 14 października 2021 r., uznać można byłoby go za złożony w terminie, jedynie w sytuacji, w której decyzja ustalająca podatek na 2006 r. zostałby doręczona Skarżącemu po dniu 14 października 2016 r. Podkreślić przy tym należy, iż sam Podatnik nie przywołał żadnych innych okoliczności, z których wynikałoby dochowanie przez niego owego pięcioletniego terminu. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że żaden ze sformułowanych w skardze zarzutów, nie pozwala na podważenie stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zostało złożone po upływie terminu określonego w art. 249 § 1 pkt 1 O.p. Zaskarżona decyzja nie narusza także w sposób mający wpływ na wynik sprawy, przepisów prawa procesowego i materialnego w zakresie niewynikającym z treści skargi. Podkreślić przy tym należy, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nie może być wszczynane w sposób dowolny, a wyłącznie w sytuacjach, w których ustawodawca na to pozwolił. Innymi słowy, rzeczone postępowanie nadzwyczajne wszczyna się celem zbadania, czy decyzja ostateczna jest dotknięta kwalifikowana wadą/wadami wymienionym w art. 247 § 1 O.p, jeżeli zostały spełnione przewidziane dla tego trybu wymogi określone w przepisach O.p. Jednym z tych wymogów jest złożenie wniosku o stwierdzenie nieważności w odpowiednim terminie. W dalszej kolejności Sąd zauważa, że przeważająca część uzasadnienia skargi nie odnosi się do istoty niniejszej sprawy, a dotyczy kwestii merytorycznych w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji. Nie mogą one być jednak rozpatrywane w sytuacji, gdy na etapie wstępnego badania wniosku organ stwierdził, że został on złożony po terminie. Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się w sprawie naruszenia art. 249 § 1 O.p., organ prawidłowo bowiem stwierdził, na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach, że w sprawie zaistniała przesłanka negatywna rozpoznania wniosku. W konsekwencji, z tego też powodu, kwestie merytoryczne dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji, nie podlegały badaniu Sądu. Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, zarówno co do kierunku rozstrzygnięcia jak i co do sposobu jej uzasadnienia. Mając na uwadze powyższe, sąd orzekł o oddaleniu skargi w myśl art. 151 p.p.s.a. Końcowo Sąd wskazuje, że orzeczenia sądów administracyjnych cytowane w treści niniejszego uzasadnienia, dostępne są w Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem https://orzeczenia.nsa.gov.pl