V Ca 391/25

<p>Sygn. akt V Ca 391/25</p> <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> <p> <strong> <!-- -->Dnia 11 marca 2025 r.</strong> </p> <p>Sąd Okręgowy w Warszawie V Wydział Cywilny Odwoławczy w składzie:</p> <table> <colgroup> <col/> <col/> </colgroup> <tr> <td> <p>Przewodniczący:</p> </td> <td> <p>Sędzia Magdalena Daria Figura</p> </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> </td> </tr> </table> <p> <strong> <!-- -->po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2025 r. w Warszawie</strong> </p> <p>na posiedzeniu niejawnym</p> <p>sprawy z powództwa <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>przeciwko <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">W.</span> </p> <p>o zapłatę</p> <p>na skutek apelacji powoda</p> <p>od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy – Woli w Warszawie</p> <p>z dnia 28 października 2024 r. sygn. akt II C 2794/23</p> <p>I.  oddala apelację;</p> <p>II.  zasądza od powoda <span class="anon-block"> (...) Sp. z o.o.</span> z siedzibą we <span class="anon-block">W.</span> na rzecz pozwanego <span class="anon-block"> (...) S.A.</span> w <span class="anon-block">W.</span> kwotę 1800,00 zł (tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w instancji odwoławczej wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia w tym zakresie do dnia zapłaty;</p> <p>Magdalena Daria Figura</p> <p> <strong> <!-- -->Sygn. akt V Ca 391/25</strong> </p> </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- -->Biorąc pod uwagę, że Sąd II nie zmienił ani nie uzupełnił ustaleń faktycznych Sądu </strong> </p> <p> <strong> <!-- -->I instancji, jak również nie przeprowadził postępowania dowodowego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 387;art. 387 § 2(1))">art. 387 § 2 ^{<!-- -->1} k.p.c.</a> Sąd Okręgowy zważył , co następuje: </strong> </p> <p>Z uwagi na to, że niniejsza sprawa podlega rozpoznaniu według przepisów o postępowaniu uproszczonym, stosownie do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 505(13);art. 505(13) § 2)">art. 505^{<!-- -->13} § 2 k.p.c.</a> Sąd Okręgowy ograniczył uzasadnienie wyroku jedynie do wyjaśnienia jego podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa.</p> <p>W pierwszej kolejności wskazać należy, iż wbrew zarzutom podniesionym w apelacji, Sąd I instancji nie uchybił przepisom o postępowaniu dowodowym, a w szczególności nie dopuścił się naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> Jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 października 2004 r. III CK 245/04 przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> określający obowiązujące zasady oceny dowodów może zostać naruszony w wyniku nieuwzględnienia przez sąd przy ocenie poszczególnych dowodów zasad logicznego rozumowania, doświadczenia życiowego, całokształtu zebranego materiału dowodowego, przeprowadzenia określonych dowodów niezgodnie z zasadami procedury cywilnej, na przykład niezgodnie z zasadą bezpośredniości. Postawienie zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> wymaga wskazania przez skarżącego konkretnych zasad lub przepisów, które naruszył sąd przy ocenie poszczególnych, określonych dowodów. Zasada swobodnej oceny dowodów określona powyższym przepisem wyraża się w jej ocenie według własnego przekonania Sądu, opartego na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego. Jej istotną cechą jest bezstronność, brak arbitralności i dowolności, przestrzeganie zasad logicznego rozumowania i zasad doświadczenia życiowego w wyciąganiu wniosków.</p> <p>Zdaniem Sądu odwoławczego ocena dowodów dokonana przez Sąd pierwszej instancji, odpowiada wskazanym wyżej kryteriom, jest wszechstronna i nie nosi cech dowolności. Natomiast apelujący w istocie nie kwestionował ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego, lecz wywód prawny, który doprowadził do uznania, że nie zachodziły podstawy do złożenia oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego. Tym samym argumentacja skarżącego w zakresie naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a> sprowadzała się jedynie do polemiki ze stanowiskiem Sądu I instancji, natomiast w ramach dokonywanej kontroli Sąd Okręgowy nie stwierdził naruszenia reguł swobodnej oceny dowodów.</p> <p>Pozostałe podniesione zarzuty dotyczące naruszenia przepisów procesowych nie dawały podstaw do zmiany orzeczenia.</p> <p>W odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa materialnego, należy wskazać, że także i te okazały się chybione.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego istota rozstrzygnięcia niniejszej sprawy sprowadzała się do udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy w analizowanej umowie kredytu doszło do naruszeń wskazanych szczegółowo przez powoda, co mogłoby prowadzić do skutecznego złożenia oświadczenia w trybie art. 45 ust 1 ustawy o kredycie konsumenckim.</p> <p>W ocenie Sądu Okręgowego zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 7 u)">art. 30 ust. 1 pkt 7 u.k.k.</a> okazał się chybiony. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu umowa kredytu powinna określać rzeczywistą roczną stopę oprocentowania oraz całkowitą kwotę do zapłaty przez konsumenta ustaloną w dniu zawarcia umowy o kredyt konsumencki wraz z podaniem wszystkich założeń przyjętych do jej obliczenia. W ocenie Sądu Okręgowego elementy te zostały zawarte w § 1 umowy kredytu konsolidacyjnego gotówkowego nr <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 16 września 2019 r. i w tym zakresie Sąd Odwoławczy podziela w pełni ocenę Sądu Rejonowego wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku i przyjmuje ją za własną. Tytułem uzupełnienia należy przytoczyć fragment uzasadnienia wyroku Sąd Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia 26 stycznia 2016 r., XVII AmA 165/13 (LEX nr 1997815), w którym wskazano, że „kredytowanie kosztów kredytu nie jest praktyką odosobnioną w obrocie gospodarczym i nie ma też podstaw normatywnych, by ją kwestionować (...)”. W związku z powyższym, uznać należało, że § 1 umowy w wystarczający sposób określał informacje dotyczące RRSO oraz całkowitej kwoty do zapłaty. Informacje te zostały przedstawione w sposób prawidłowy i zrozumiały.</p> <p>Sąd I instancji prawidłowo przyjął, że przy obliczaniu RRSO pozwany miał prawo uwzględnić koszty odsetek od kredytowanych kosztów, skoro „kwota kredytu” zgodnie z umową obejmowała całkowitą kwotę kredytu oraz koszty pozaodsetkowe. W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 5;art. 5 pkt. 10 u)">art. 5 pkt 10 u.k.k.</a> stopa oprocentowania kredytu to stopa oprocentowania wyrażona jako stałe lub zmienne oprocentowywanie stosowane do wypłaconej kwoty na podstawie umowy o kredyt w stosunku rocznym. Co istotne, wspomniana kwota obejmuje część kapitału przeznaczoną na sfinansowanie kosztów związanych z kredytem. Należało tym samym uznać, iż pozwany Bank prawidłowo obliczył RRSO na poziomie 17,01 % i nie doszło w tym zakresie do naruszenia obowiązku informacyjnego, tym bardziej że z umowy wynika, że przy wyliczeniu RRSO bank uwzględnił, że koszty prowizji płatne są w dniu wypłaty kredytu. Ponadto wbrew twierdzeniom powoda, nie sposób uznać, aby odsetki zostały policzone w sposób nieprawidłowy.</p> <p>Całkowita kwota kredytu została przedstawiona w umowie w sposób odrębny od kosztów kredytu. Bank prawidłowo wykonał powyższy obowiązek, wskazując w § 2 ust. 2, że całkowita kwota kredytu wynosi 73.000,00 zł i nie obejmuje kredytowanych kosztów kredytu, które wynoszą: 3.041,67 zł (prowizja) oraz 11.109,32 zł (odsetki od kapitału kapitału), a ponadto wskazał, że całkowita kwota do zapłaty wynosiła 104.650,99 zł, wliczając w to koszt ubezpieczenia AC przedmiotu.</p> <p>W ocenie Sadu Okręgowego nie doszło także do naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 6;art. 30 ust. 1 pkt. 11 u)">art. 30 ust. 1 pkt 6 i 11 u.k.k.</a>, albowiem w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 30 § 9)">§ 9</a> wyraźnie określono roczną stopę oprocentowania zadłużenia przeterminowanego. Ponadto dopuszczalne jest ustalenie odsetek za opóźnienie o zmiennej stopie oprocentowania, odpowiadającej aktualnej wysokości odsetek maksymalnych. W ocenie Sądu Okręgowego przedsiębiorca nie może być zobowiązany do podania informacji dotyczących zdarzeń przyszłych, które nie są od niego zależne, bowiem ta nie daje się przewidzieć i jest w gestii NBP. Stąd wystarczające jest odniesienie do wysokości odsetek maksymalnych uregulowanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 2(1))">art. 481 § 2 ^{<!-- -->1}kodeksu cywilnego</a>.</p> <p>Niezasadny okazał się również zarzut naruszenia przez pozwanego <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 15 u)">art. 30 ust. 1 pkt 15 u.k.k.</a> Wbrew stanowisku powoda przyjąć należy, że z tego ostatniego przepisu nie wynika obowiązek informowania konsumenta o uprawnieniu do odstąpienia na innej podstawie prawnej niż <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 ust. 1 u)">art. 53 ust. 1 u.k.k.</a> (por. T. Czech (w:) Kredyt konsumencki. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2018, art. 30). Bank sprostał w § 10 umowy obowiązkowi informacyjnemu o prawie odstąpienia od umowy, o którym mowa w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 53;art. 53 ust. 1 u)">art. 53 ust. 1 u.k.k.</a> </p> <p>W ocenie sądu nie doszło również do naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 10 u)">art. 30 ust. 1 pkt 10 u.k.k.</a> przez zastrzeżenie na rzecz kredytodawcy prawa do zmiany kosztów sposób niejasny i nieprecyzyjny. W ocenie sądu bank sprostał obowiązkowi informacyjnemu i w § 8 ust. 2 podał jasno warunki zmiany opłat i prowizji. Informacja co do przesłanek zmiany kosztu jest określona jasno i precyzyjnie. Z tej przyczyny zarzut ten nie może prowadzić do skuteczności oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego.</p> <p>W ocenie sądu nie doszło również do naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 30;art. 30 ust. 1;art. 30 ust. 1 pkt. 10;art. 30 ust. 1 pkt. 14 u)">art. 30 ust. 1 pkt 10 i 14 u.k.k.</a> przez niedostateczne, niepełne i nieprawidłowe oznaczenie ubezpieczenia, o którym mowa w § 2 umowy kredytu. Zdaniem Sądu opisany w umowie kredytu koszt ubezpieczenia był jasny i nie wprowadzał w błąd konsumenta. Bank poinformował konsumenta o rodzaju ubezpieczenia, o okresie trwania, oraz jego kosztu. W § 2 ust. 3 umowy pozwany wskazał, że koszt ubezpieczenia jest szacunkowy, a ostateczna kwota może ulec zmianie. Zawarcie umowy AC było obowiązkiem kredytobiorcy, a nie banku, w związku z tym należało uznać przekazane informacje przez bank za wystarczające.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy podzielił ocenę Sądu pierwszej instancji, że pozwany bank, jako kredytodawca, nie dopuścił się naruszenia obowiązków określonych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 30 u)">art. 30 u.k.k.</a>, które stanowiłyby podstawę do skorzystania przez powoda z sankcji darmowego kredytu w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 45 u)">art. 45 u.k.k.</a> Z tych tez przyczyn bez znaczenia dla sprawy okazały się pozostałe zarzuty, zwłaszcza te dotyczące naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 5)">art. 5 k.c.</a>, bowiem w zaistniałych okolicznościach, wobec bezpodstawności zarzutów związanych z naruszeniem przez bank wymogów informacyjnych, zarzuty te miały charakter drugorzędny. W konsekwencji Sąd Okręgowy uznał, iż zarzuty apelacji stanowią niczym nieuzasadnioną polemikę z prawidłowym ustaleniami faktycznymi i oceną prawną Sądu Rejonowego dokonaną prawidłowo w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, Sąd Okręgowy na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a> oddalił apelację powoda, o czym orzekł jak w pkt 1. wyroku.</p> <p>O kosztach postępowania w instancji odwoławczej Sąd Okręgowy orzekł zaś na podstawie zasady odpowiedzialności za wynik procesu wyrażonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 1(1))">art. 98 § 1 i § 1^{<!-- -->1} k.p.c.</a> Na koszty te złożyło się wynagrodzenie zawodowego pełnomocnika pozwanej w kwocie 1.800,00 zł, obliczone na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98 § 2;art. 98 § 2 pkt. 5)">§ 2 pkt 5)</a> w zw. z § 10 ust. 1 pkt 1) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych według stanu na dzień wniesienia apelacji (3.600 zł x 50%).</p> <p>sędzia Magdalena Daria Figura</p> </div> <div> <h2>ZARZĄDZENIE</h2> <p> <span class="anon-block">(...)</span> </p> <p>sędzia Magdalena Daria Figura</p> </div>