II SA/Ol 42/04

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Matuszak Sędzia WSA Hanna Raszkowska Asesor WSA Beata Jezielska Protokolant Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 listopada 2004 r. sprawy ze skargi A Spółki z o.o. na decyzję Komendanta Oddziału Straży Granicznej z dnia "[...]" r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej - - oddala skargę. UZASADNIENIE II SA/Ol 42/04 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 19 listopada 2003r. Komendant Granicznej Placówki Straży Granicznej w B. nałożył na A Spółkę z o.o. w B. karę pieniężną w kwocie 2000 zł. W uzasadnieniu podano, iż w trakcie kontroli granicznej stwierdzono przewóz ładunku (wołowiny) wykonywany pojazdem należącym do Spółki bez świadectwa wymaganego zgodnie z umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP). Od decyzji tej odwołała się Spółka. Wskazano, iż naczepa którą wykonywano przewóz jest zupełnie nowa i została sprowadzona z Niemiec wraz z ważnym badaniem ATP FRC. Podano, iż zgodnie z Konwencją ATP w nowo rejestrowanym pojeździe wyznaczony jest trzymiesięczny okres od daty zarejestrowania na wykonanie certyfikatu w kraju rejestracji, zaś ponadto pojazd posiadał identyfikator który jest wymagany zgodnie z przepisami Konwencji. Podniesiono, iż w trakcie kontroli kierowca wyjaśniał, iż został złożony wniosek o wydanie polskiego świadectwa ATP, a mimo to kara została nałożona. Decyzją z dnia 19 grudnia 2003r. Komendant Oddziału Straży Granicznej w K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podano, iż odwołujący się nie kwestionuje faktu iż w dacie kontroli granicznej, tj. 19 listopada 2003r. naczepa nie posiadała polskiego świadectwa ATP, które jak wynika z załącznika do odwołania zostało wydane w dniu 20 listopada 2003r. Podniesiono, iż zgodnie z umową ATP świadectwo zgodności środka transportu z normami wydaje władza na formularzu według podanego wzoru, a świadectwo to lub jego fotokopia winny się znajdować w pojeździe i być okazywane na każde żądanie kontrolujących. Podobnie art. 87 ustawy o transporcie drogowym nakłada obowiązek posiadania w pojeździe oraz okazywania na żądanie uprawnionych organów dokumentów określonych w ustawie, w tym świadectwa zgodnie z umową ATP. Wskazano przy tym, iż podczas kontroli nie okazano także świadectwa niemieckiego, tj. kraju pochodzenia pojazdu. Zgodnie zaś z przepisami ustawy o transporcie drogowym organy Straży Granicznej są upoważnione do nakładania kar pieniężnych w ustawie tej określonych, w tym za bark świadectwa ATP. Na tę decyzję skargę wniosła Spółka A. w B., zarzucając naruszenie przepisów prawa. Podniesiono, iż zgodnie z załączoną do odwołania treścią Załącznika l Dodatku l pkt 4b do umowy ATP atest wydawany przez władzę kraju wytworzenia środka transportu jest traktowany jako atest prowizoryczny, w razie konieczności ważny trzy miesiące. Wskazano, iż atest taki wystawiony przez odpowiedni urząd w Niemczech znajdował się w posiadaniu skarżącego ma dzień dokonywania kontroli. Wyjaśniono, iż treść powołanego Załącznika jako aktualnie obowiązującą skarżący otrzymał z Instytutu Maszyn Roboczych i Pojazdów Samochodowych Politechniki "[...]", czyli instytucji która zajmuje się wydawaniem świadectw ATP na trenie Polski. Podniesiono, iż z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż okazanie świadectwa niemieckiego zwalniałoby skarżącego z obowiązku przedłożenia innych dokumentów, a takie świadectwo Spółka posiadała, lecz nie było go w pojeździe, gdyż zostało przesłane instytucji, która wydaje polskie świadectwa ATP. Ponadto pojazd był oznakowany zgodnie z przepisami umowy ATP. W ocenie skarżącego zatem Spółka winna być ukarana jedynie karą za wykonywanie przewozu bez posiadania w pojeździe wymaganego świadectwa zgodnie z umową ATP, która wynosi 200zł. Zarzucono ponadto, iż organy prowadzące postępowanie nie uwzględniły wyjaśnień składanych w trakcie kontroli granicznej. W odpowiedzi na skargę Komendant "[...]" Oddziału Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do kwestii posiadania niemieckiego atestu ATP wyjaśniono, iż dowodem w postępowaniu administracyjnym nie może być dokument sporządzony w języku obcym. Odnośnie zaś obowiązującej treści załącznika do umowy wskazano, iż warunkiem wejścia w życie przepisów praw jest ich ogłoszenie, a w Dzienniku Ustaw brak jest ogłoszeń dotyczących zmiany umowy ATP. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Podnieść należy, iż w myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się takiego naruszenia prawa. Poza sporem pozostaje fakt, iż zgodnie z art. 87 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125 poz. 1371 ze zm.) podczas transportu drogowego .raczy, w tym także wykonywanego na potrzeby własne, kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli między innymi świadectwo wymagane zgodnie z umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP). Przy czym wykonywanie przewozu bez takich dokumentów podlega karze pieniężnej, określonej w Załączniku do ustawy o transporcie drogowym pod póz. 1.8.1. w wysokości 2000 zł. W ocenie skarżącego w dacie wykonywania kontroli pojazdu należącego do Spółki naczepa, którą wykonywany był przewóz posiadała wyżej i wskazane świadectwo wydane przez urząd niemiecki. Zważyć jednak należy, iż umowa o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP) sporządzona w Genewie dnia l września 1970r., ratyfikowana przez Polskę i ogłoszona w Dzienniku Ustaw z 1984r. Nr 49 poz. 254 określa zarówno zasady kontroli zgodności z normami określonymi w Załączniku do umowy, jak i zasady w wydawania świadectw zgodności z tymi normami. Zgodnie z ust. 4 Załącznika l - Dodatku l do powołanej umowy świadectwo zgodności z normami wydaje właściwa władza na formularzu według wzoru podanego w dodatku 3 do Załącznika. Wprawdzie w przepisie tym brak jest określenia pojęcia właściwej władzy, jednakże z ust. l powołanego Załącznika wynika, iż kontroli zgodności z obowiązującymi normami dokonywać należy na stacjach badań, wyznaczonych lub upoważnionych do tego celu przez właściwą władzę Państwa, w którym środek transportu jest zarejestrowany lub przyjęty do ewidencji. Z akt sprawy, a także z wyjaśnień skarżącego złożonych na rozprawie wynika, iż przedmiotowa naczepa została sprowadzona z Niemiec jako fabrycznie nowa i po raz pierwszy zarejestrowana w Polsce. Zatem właściwą władzą do wydania świadectwa zgodności w rozumieniu umowy ATP była upoważniona do tego jednostka na terytorium Polski. Takie świadectwo zostało zaś wydane dopiero w dniu 20 listopada 2003r. (k. 25). Zatem w dacie wykonywania przewozu tj. w dniu 19 listopada 2003r. skarżąca Spółka nie legitymowała się stosownym świadectwem. Nie można przy tym uznać, iż wystarczającym wymogiem było posiadanie świadectwa wydanego przez urząd niemiecki. Wprawdzie art. 2 powołanej umowy stanowi, iż każda Umawiająca się Strona będzie uznawać ważność świadectw zgodności wydawanych przez właściwą władzę innej Umawiającej się Strony, ale wydawanych zgodnie z punktem 4 dodatku l do umowy. Musi to być zatem nie tylko świadectwo wydane na określonym formularzu, ale także przez właściwą władzę, a zatem jednostkę upoważnioną przez władzę Państwa, w którym środek transportu jest zarejestrowany lub przyjęty do ewidencji. Za taką interpretacją przemawia fakt, iż skoro Strony Umawiające się zobowiązały się do podjęcia niezbędnych środków, aby zgodność z normami środków transportu była kontrolowana i sprawdzana zgodnie z postanowieniami zawartymi w dodatkach załącznika do umowy (art. 2 Umowy), to wykonanie takich zobowiązań jest możliwe jedynie w odniesieniu do jednostek działających na terytorium danego państwa. Zgodnie zaś z art. 31 ust. l Konwencji Wiedeńskiej o Prawie Traktatów sporządzonej w Wiedniu dnia 23 maja 1969r. (Dz. U. z 1990r. Nr 74 poz. 439) traktat należy interpretować w dobrej wierze, zgodnie ze zwykłym znaczeniem, jakie należy przypisywać użytym w nim wyrazom w ich kontekście oraz w świetle jego przedmiotu i celu. Należy ponadto podnieść, iż zarówno art. 88 Konstytucji RP, jak i przepisy ustawy z dnia 14 kwietnia 2000r. o umowach międzynarodowych (Dz.U. Nr 39 poz. 443 ze zm.) określają tryb ogłaszania umów międzynarodowych ratyfikowanych przez Polskę, wskazując jako właściwy publikator Dziennik Ustaw. Zatem umowy międzynarodowe obowiązuj ą tylko w takiej wersji, w jakiej zostały ogłoszone zgodnie z tymi przepisami. Treść przedłożonego przez skarżącego Załącznika do powołanej wyżej umowy nie pokrywa się z treścią opublikowaną w Dzienniku Ustaw, a w związku z tym nie może mieć mocy wiążącej ani dla organów administracji, ani dla sądu. Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących naruszenia zasad postępowania administracyjnego poprzez pominięcia dowodów i wyjaśnień składanych przez skarżącego stwierdzić należy, iż faktycznie organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji nie umożliwił stronie wypowiedzenia się co do poczynionych ustaleń. Jednakże dowody te zostały dołączone do odwołania, a zatem były przedmiotem rozpoznania przez organ odwoławczy. Ponadto wyjaśnić należy, iż stan faktyczny niniejszej sprawy nie budzi wątpliwości, zaś kwestią sporną jest jedynie zastosowanie przepisów prawa. W związku z tym w ocenie Sądu naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji w niniejszej sprawie nie miało wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Nie mogło stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego Sąd nie znalazł podstaw uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) skargę oddalił.