I OSK 1423/08

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wiśniewska Sędziowie NSA Małgorzata Pocztarek (spr.) NSA Leszek Leszczyński Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 25 września 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 lipca 2008 r. sygn. akt II SA/Gl 176/08 w sprawie ze skargi M. T. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 16 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Gl 176/08 po rozpoznaniu skargi M. T. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odszkodowania za nieruchomość zajętą pod drogę publiczną - oddalił skargę. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Wojewoda Śląski w dniu [...] lutego 2006 r. wydał decyzję stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Gminę Zabrze prawa własności nieruchomości zajętej pod drogę publiczną oznaczoną nr [...] o pow. 66 m2. M. T. po zapoznaniu się z treścią operatu szacunkowego nie zaakceptował wysokości wyceny wartości przedmiotowej działki. W dniu [...] lutego 1997 r. odbyła się rozprawa administracyjna, na której rzeczoznawca majątkowy H. W. podtrzymała swoje stanowisko w sprawie operatu szacunkowego. M. T. został poinformowany o możliwości sporządzenia kontroperatu szacunkowego, czego nie uczynił. Odwołanie od powyższej decyzji w imieniu własnym złożył M. T. syn W. i M., podając, że "przeliczenia" przyznanego odszkodowania domaga się także w imieniu syna M. T. W odwołaniu podał, że nie kwestionuje ustalonego stanu faktycznego ani przyjętej przez rzeczoznawcę metody obliczenia odszkodowania. Jednakże nie akceptuje ostatecznej kwoty odszkodowania bowiem znacznie odbiega ona od ofert biur handlujących nieruchomościami, jak i od ofert "prywatnych wolnorynkowych". Uważa, że odszkodowanie powinno być obliczone przy przyjęciu kwoty 100 zł za 1 m2 gruntu lub powinna zostać przyznana uprawnionym równorzędna działka do zagospodarowania. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. Prezydenta Miasta Zabrze (nr [...]) ustalił odszkodowanie w wysokości 1912,57 zł na rzecz M. T. s. W. i M., w wysokości 478,17 zł na rzecz I. T., w wysokości 478,17 zł na rzecz M. T. s. M. i E. z tytułu utraty prawa własności nieruchomości gruntowej położonej w Zabrzu, zajętej pod drogę publiczną gminną w ciągu ulicy [...] stanowiącej działkę nr [...]o pow. 66 m2 ujawnioną w KW nr [...], prowadzonej przez Wydział Ksiąg Wieczystych SR w Zabrzu. Wojewoda Śląski zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. (nr [...]) w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 130 i 134 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 z zm.) w zw. z art. 73 ustawy z 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. z 1998 r. Nr 133, poz. 872 ze zm., dalej "ustawa wprowadzająca") utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaakceptował stan faktyczny ustalony przez organ I instancji oraz jego kwalifikację prawną. Odnosząc się do zarzutów i żądań odwołania Wojewoda przywołał treść § 36 ust. 5 w związku z ust. 1 i ust. 2 pkt 2 tego paragrafu rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109, dalej powoływanego jako "rozporządzenie") i stwierdził, że operat szacunkowy wykazuje wartość spornej nieruchomości obliczoną w sposób określony w § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Dokonując wyceny gruntu rzeczoznawca objął badaniem rynek lokalny miasta Zabrze w postaci nieruchomości przeznaczonych na cele mieszkaniowo-usługowe. Sama wycena została sporządzona w sposób zgodny z prawem. Jeżeli chodzi o żądanie przyznania nieruchomości zamiennej to przepis art. 131 ustawy o gospodarce nieruchomościami przewiduje możliwość przyznania odszkodowania w postaci odpowiedniej nieruchomości zamiennej ale nie stwarza po stronie organu takiego obowiązku. Z kolei art. 73 ust. 4 ustawy wprowadzającej mówi o wypłacie odszkodowania co także potwierdza brak obowiązku przyznawania nieruchomości zamiennej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach M. T. wyraził niezadowolenie z decyzji ostatecznej podkreślając, iż Gmina Zabrze sprzedaje należące do niej nieruchomości po 444 zł za m2 i zarzucił władanie przez tą Gminę jego nieruchomością przed decyzją Wojewody Śląskiego z dnia [...] lutego 2006 r. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie w dniu 16 lipca 2008 r. skarżący podtrzymał skargę i oświadczył, iż nie jest w stanie podać żadnej ceny uzyskanej ze sprzedaży działek położonych przy ul. [...]. W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił. Sąd wskazał, że ostateczna decyzja wojewody, wydawana na podstawie art. 73 ust. 3 ustawy wprowadzającej ma charakter jedynie deklaratoryjny, potwierdza zaistniałe z mocy prawa przejście nieruchomości, indywidualizuje działkę, jej numer oraz położenie i stanowi podstawę do ujawnienia w księdze wieczystej zaistniałego przejścia nieruchomości na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego. W świetle tej regulacji prawnej Sąd pierwszej instancji wskazał, że nie ma więc racji skarżący zarzucając, że Gmina Zabrze władała jego nieruchomością bezprawnie do dnia [...] lutego 2006 r. kiedy to Wojewoda Śląski wydał decyzję stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez tą Gminę działki nr [...] o pow. 66 m2 znajdującej się w ciągu ul. [...] w Zabrzu. Sąd podkreślił, że podstawę obliczenia odszkodowania stanowi stan nieruchomości na dzień wejścia w życie ustawy, czyli 29 października 1998 r., a wysokość odszkodowania ustala się na dzień wydania decyzji o odszkodowaniu. Ustalanie wysokości odszkodowania następuje po uzyskaniu opinii rzeczoznawcy majątkowego, szacującego wartość nieruchomości. Opinia ta jest jednym z dowodów w sprawie i podlega ocenie organu orzekającego, który ma też obowiązek zapewnić stronie postępowania możność zapoznania się z tą opinią i wypowiedzenia w jej zakresie. Dla określenia wartości nieruchomości w celu ustalenia odszkodowania, o którym mowa w art. 73 ust. 4 ustawy, zgodnie z § 36 ust. 5 powołanego rozporządzenia stosuje się odpowiednio przepisy ust. 1 i ust. 2 pkt 2 § 36. Ust. 1 znajduje zastosowanie w sytuacji gdy znane są ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów zajętych pod drogi publiczne. W przypadku braku takich cen wartość zajętych pod drogi publiczne gruntów określa się jako iloczyn wartości 1 m2 gruntów o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych i ich powierzchni z tym, że jeżeli przeznaczenie gruntów przyległych powoduje, że ich wartość jest niższa niż wartość gruntów przeznaczonych pod drogi, tak ustaloną wartość powiększa się o 50% (ust. 2 pkt 2 § 36 rozporządzenia). Obliczenie odszkodowania w niniejszej sprawie nastąpiło właśnie w ten ostatni sposób, a sam operat zawierający wycenę nieruchomości został przez organ orzekający uznany za zgodny z prawem. Ponieważ dla określenia wartości spornej nieruchomości ilość transakcji na rynku lokalnym dotyczących zajętych gruntów pod drogi była niewystarczająca (5) w celu określenia tej wartości przyjęto 11 transakcji gruntami przyległymi o przeznaczeniu pod budownictwo mieszkaniowe i mieszkaniowo-usługowe. W konsekwencji ustalono, że cena transakcyjna minimalna wynosi 30 zł za m2, maksymalna 60 zł za m2 a średnia 48,62 zł za m2. Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji stwierdził, że zarzuty skarżącego o zaniżonej kwocie odszkodowania należy uznać za nieuzasadnione z tego powodu, że wskazane przez niego ceny ofertowe, zresztą nieudokumentowane, nie mogą stanowić podstawy do obliczenia wartości odszkodowania, bowiem nie są cenami transakcyjnymi. Także twierdzenia skarżącego co do cen, za które Gmina Zabrze sprzedała własną nieruchomość nie podważają operatu skoro dla transakcji Gminy nie są znane atrybuty sprzedawanej działki: wielkość, położenie, uzbrojenie, przeznaczenie. Skarżący natomiast nie był w stanie wskazać żadnej transakcji dotyczącej gruntu przyległego do ulicy [...]. W takiej sytuacji nie poparte dowodami i w znacznej części niedookreślone twierdzenia skarżącego nie mogły doprowadzić do uwzględnienia skargi. Odnośnie możliwości dochodzenia przez skarżącego wynagrodzenia za korzystanie ze spornej działki przed dniem 1 stycznia 1999 r. Sąd stwierdził, iż możliwość taka istnieje wyłącznie w postępowaniu prowadzonym przed sądem powszechnym. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi oddalił. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł skarżący zaskarżając tenże wyrok w całości zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej P.p.s.a.) przez jego niezastosowanie i zaniechanie uchylenia decyzji, wydanej z naruszeniem przepisów postępowania wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy; 2) art. 3 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. poprzez błędną ocenę prawidłowości stosowania przez organ administracyjny norm regulujących postępowanie dowodowe oraz błędną ocenę trafności dokonanych w toku postępowania jurysdykcyjnego ustaleń dotyczących wartości działki nr [...] (ujawnionej w [...] prowadzonej przez SR w Zabrzu) i ustaleń zakresie wysokości należnego skarżącemu odszkodowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący zakwestionował przyjęte za podstawę zaskarżonego wyroku ustalenie, iż czynności dowodowe w toku administracyjnego postępowania jurysdykcyjnego zostały przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zarzucił on, że Sąd pierwszej instancji nie ocenił poprawności, rzetelności i reprezentatywności danych źródłowych przyjętych przez autora operatu za materiał porównawczy, wykorzystany przy dokonywaniu wyceny metodą porównywania parami. Zdaniem kasatora autor operatu szacunkowego w sposób najzupełniej swobodny określił linię transakcji przyjętych jako podstawę porównawczą dla ustalenia wartości 1 m2 gruntu o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych, w rozumieniu § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. Jego zdaniem organ administracyjny nie dokonał jakichkolwiek ustaleń, w celu zbadania czy lista transakcji zamieszczona w treści operatu jest wykazem kompletnym, czy jest reprezentatywna, a przez to przydatna dla określenia parametrów rzeczywistych transakcji rynkowych, nie zbadał również czy zawiera ona dane zgodne ze stanem rzeczywistym. W dalszej części uzasadnienia skarżący zarzucił, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchybił obowiązkowi wynikającemu z przepisu art. 3 i 134 § 1 P.p.s.a., nie analizując prawidłowości przebiegu postępowania administracyjnego pod kątem realizacji w jego toku wymogów proceduralnych regulujących proces dokonywania ustaleń faktycznych, wynikających z art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz skarżącego niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej jako P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę wyłącznie nieważność postępowania. Wobec stwierdzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności wymienionych w § 2 art. 183 P.p.s.a. skutkująca nieważnością postępowania, dokonano kontroli kasacyjnej zaskarżonego wyroku w zakresie określonym podstawami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna złożona w rozpoznawanej sprawie w całości oparta została na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj. zarzucie naruszenia przepisów postępowania - art. 3, art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. poprzez błędne ustalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wartości działki zajętej pod drogę publiczną skutkujące wadliwym określeniem należnej kwoty odszkodowania. Zdaniem skarżącego rzeczoznawca sporządził operat szacunkowy w sposób dowolny, podczas gdy Sąd I instancji poza formalną zgodnością wyceny nieruchomości z przepisami prawa nie ocenił poprawności, rzetelności i reprezentatywności danych źródłowych przyjętych przez autora operatu za materiał porównawczy. W ocenie skarżącego rzeczoznawca dowolnie ustalił listę transakcji i nie jest wiadome czy lista ta jest kompletna i zawiera dane zgodne ze stanem rzeczywistym. Skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 73 ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.) odszkodowanie, o którym mowa w ust. 1 i 2, ustala i wypłaca się według zasad i trybu określonych w przepisach o odszkodowaniach za wywłaszczone nieruchomości, na wniosek właściciela nieruchomości złożony w okresie od dnia 1 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r. Po upływie tego okresu roszczenie wygasa. Podstawę do ustalenia wysokości odszkodowania stanowi wartość nieruchomości według stanu z dnia wejścia w życie ustawy, przy czym nie uwzględnia się wzrostu wartości nieruchomości spowodowanego trwałymi nakładami poczynionymi po utracie przez osobę uprawnioną prawa do władania gruntem. Powyższe oznacza, że odszkodowanie za nieruchomości zajęte pod drogi publiczne ustala się i wypłaca z uwzględnieniem przepisów działu IV rozdziału 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.). Stosownie do art. 154 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stopień wyposażenia w urządzenia infrastruktury technicznej, stan jej zagospodarowania oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cenach nieruchomości podobnych. W myśl § 36 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz.U. Nr 207, poz. 2109 ze zm.) przy określaniu wartości rynkowej gruntów przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne stosuje się podejście porównawcze, przyjmując ceny transakcyjne uzyskiwane przy sprzedaży gruntów odpowiednio przeznaczonych lub zajętych pod drogi publiczne. W przypadku braku cen, o których mowa w ust. 1, wartość gruntów określa się w sposób następujący: 1) wartość działek gruntu wydzielonych pod nowe drogi publiczne albo pod poszerzenie dróg istniejących określa się jako iloczyn wartości 1 m2 gruntów, z których wydzielono te działki gruntu, i ich powierzchni, z tym że jeżeli przeznaczenie gruntów, z których wydzielono działki pod nowe drogi publiczne albo pod poszerzenie dróg istniejących, powoduje, że wartość tych gruntów jest niższa niż wartość gruntów przeznaczonych pod drogi, tak określoną wartość powiększa się o 50%; 2) wartość gruntów zajętych pod drogi publiczne określa się jako iloczyn wartości 1 m2 gruntów o przeznaczeniu przeważającym wśród gruntów przyległych i ich powierzchni, z tym że jeżeli przeznaczenie gruntów przyległych powoduje, że ich wartość jest niższa niż wartość gruntów przeznaczonych pod drogi, tak ustaloną wartość powiększa się o 50%. W rozpoznawanej sprawie rzeczoznawca sporządzający operat szacunkowy uznał, iż niewielka ilość transakcji gruntów zajętych pod drogi publiczne (5 transakcji), znaczne różnice w powierzchni i ceny nieruchomości gruntowych będących ich przedmiotem nie są porównywalne do szacowanej nieruchomości. Z tych względów rzeczoznawca określił wartość nieruchomości w sposób przewidziany w § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia i na podstawie analizy 11 transakcji nieruchomościami gruntowymi o przeznaczeniu takim jak przeważające wśród gruntów przyległych ustalił cenę transakcyjną szacowanej nieruchomości zajętej pod drogę publiczną. Dokonana przez Sąd I instancji ocena operatu szacunkowego jest prawidłowa. Należy zgodzić się z Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach, iż operat sporządzony został zgodnie z prawem. Twierdzenia skargi kasacyjnej podważające rzetelność operatu są nieuzasadnione. Przede wszystkim stosownie do § 4 ust. 3 rozporządzenia przy metodzie porównywania parami, a taka została przyjęta przy sporządzaniu operatu, porównuje się nieruchomość będącą przedmiotem wyceny, której cechy są znane, kolejno z nieruchomościami podobnymi, które były przedmiotem obrotu rynkowego i dla których znane są ceny transakcyjne, warunki zawarcia transakcji oraz cechy tych nieruchomości. Ani z przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami, ani z przepisów rozporządzenia w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego nie wynika obowiązek dla rzeczoznawcy uwzględnienia wszelkich transakcji dokonywanych na rynku nieruchomości. Porównanie nieruchomości szacowanej, w przypadku metody określonej w § 36 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia odnosi się tylko do gruntów przeważających wśród gruntów przyległych i ich powierzchni, przy czym mają to być nieruchomości porównywalne do szacowanej. Operat szacunkowy jest opinią autorską rzeczoznawcy majątkowego o wartości nieruchomości. To rzeczoznawca majątkowy kierując się obowiązującymi go zasadami określa, które nieruchomości są porównywalne do nieruchomości szacowanej. Oznacza to, że lista transakcji zamieszczona w treści operatu nie musi, jak chce tego autor skargi kasacyjnej, odnosić się do wszystkich nieruchomości będących przedmiotem transakcji, lecz do wybranych przez rzeczoznawcę transakcji nieruchomości porównywalnych. Tak też przyjął rzeczoznawca sporządzający operat w rozpoznawanej sprawie. Stawiając w skardze kasacyjnej zarzut niekompletności listy transakcji objętych operatem szacunkowym oraz podważając ich zgodność ze stanem rzeczywistym skarżący nie wskazuje konkretnie na inne transakcje, które powinien był uwzględnić rzeczoznawca w sporządzonej opinii, nie przedkłada też żadnych dowodów mogących uzasadnić wątpliwości co do prawidłowości tego dokumentu. W prowadzonym postępowaniu skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, który podważyłby operat szacunkowy sporządzony w celu ustalenia wartości nieruchomości. Samo zaś subiektywne przekonanie o tym, że wskazana w operacie szacunkowym cena za wywłaszczoną nieruchomość jest zbyt niska nie świadczy o wadliwości operatu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie naruszył żadnego z wymienionych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania. Wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez skarżącego w sprawie nie znajdował zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ P.p.s.a. bowiem zaskarżona decyzja wydana została z zachowaniem art. 7, 77 i art. 80 K.p.a. Organy administracji publicznej oraz Sąd I instancji trafnie uznały, iż wycena działki nr [...] położonej w Zabrzu jest prawidłowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach dokonując kontroli zaskarżonej decyzji nie naruszył art. 3 § 1 i § 2 P.p.s.a. Wymieniony przepis reguluje prawo do sądu i określa jedynie zakres postępowania sądowoadministracyjnego i nie zawiera samodzielnej treści normatywnej (por. wyrok NSA z 8 kwietnia 2008 r. I FSK 277/07, Lex nr 481336). Zarzut naruszenia art. 3 § 1 i § 2 P.p.s.a. może być podstawą skargi kasacyjnej o ile zostanie powiązany z innymi przepisami postępowania. Powiązanie jak czyni to skarga kasacyjna art. 3 P.p.s.a. z art. 134 § 1 P.p.s.a. nie jest wystarczające do zakwestionowania ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku. Z treści art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika, że Sąd nie jest związany granicami skargi, a jedynie sprawy, w której skarga została wniesiona i nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych. Obowiązek rozstrzygnięcia przez Sąd w granicach danej sprawy oznacza, że Sąd nie może uczynić przedmiotem oceny legalności innej sprawy niż ta, w której wniesiono skargę. Sens przepisu art. 134 § 1 powoływanej ustawy sprowadza się do tego, że Sąd nie może przekroczyć granic sprawy administracyjnej oraz stosunku administracyjnoprawnego tejże sprawy, ponieważ wówczas miałby do czynienia z inną sprawą, wymagającą najpierw rozstrzygnięcia w drodze aktu lub czynności konkretyzującej inny stosunek prawny. Przepis art. 134 § 1 P.p.s.a. zostałby naruszony gdyby Sąd wyszedł poza "granice sprawy" i uczynił przedmiotem kontroli inna sprawę niż poddaną jego ocenie, bądź też gdy w danej sprawie nie dostrzegł istotnych uchybień popełnionych w postępowaniu administracyjnym, które powinien był zauważyć. Kwestionowanie wyniku sądowej kontroli ustaleń faktycznych poczynionych przez organy administracji publicznej nie jest natomiast dopuszczalne w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny w wydanym wyroku nie orzekł natomiast, co do wniosku pełnomocnika skarżącego, ustanowionego z urzędu w ramach przyznanej skarżącemu pomocy prawnej, o zasądzenie kosztów sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej, gdyż przepisy art. 209 i 210 P.p.s.a., jako odnoszące się do kosztów postępowania między stronami, nie mają zastosowania do przyznania pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu wynagrodzenia za wykonaną pomoc prawną należnego mu od Skarbu Państwa, zaś stosownie do przepisów art. 250, 258 § 2 pkt 8 i § 3 oraz art. 259 i 260 P.p.s.a. orzekanie o przyznaniu takiemu pełnomocnikowi wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy następuje w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym, jako także w tym przedmiocie Sądzie pierwszej instancji. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) pełnomocnik skarżącego złoży Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.