VI SA/Wa 241/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak - Osetek Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic – Chojnacka Sędzia WSA Joanna Wegner (spr.) Protokolant st. spec. Patrycja Kumicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2020 r. sprawy ze skargi H. S.A. z siedzibą w M., Szwajcaria na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia praw ochronnych na znaki towarowe oraz oddalenia sprzeciwu wobec udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz H.S.A. z siedzibą w M., Szwajcaria kwotę 2217 (dwa tysiące dwieście siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Decyzją z [...] lipca 2019 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej stwierdził z dniem 1 stycznia 2012 r. wygaśnięcie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego PYCNO o numerze [...] w zakresie wszystkich towarów ujętych w klasach 3, 5 i 30, stwierdził z dniem 1 stycznia 2005 r. wygaśnięcie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ochrony międzynarodowego znaku towarowego PYCNOGENOL o numerze [...] i oddalił sprzeciw H. S. A. w Szwajcarii wobec udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy PYCNOCARD o numerze [...] na rzecz F. Sp. z o. o. w K.. Decyzja została wydana w następujących okolicznościach sprawy. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej decyzją z [...] maja 2011 r. oddalił sprzeciw skarżącej wobec udzielenia na rzecz F. Sp. z o. o. w K. prawa ochronnego na znak towarowy PYCNOCARD. Skarżąca powołując się na art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2017 r., poz. 776 ze zm.) – zwanej dalej "p.w.p." wskazywała, że jest uprawniona z praw ochronnych do międzynarodowych znaków towarowych PYCNOGENOL oraz PYCNO, do których sporny znak jest podobny w sposób stwarzający zaistnienie ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd. Wyrokiem z 23 stycznia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 1428/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę wniesioną na tę decyzję. Wyrok ten został uchylony wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1399/13, a sprawa została przekazana sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 3 czerwca 2015 r., sygn. akt VI SA/834/15 uchylił decyzję Urzędu Patentowego z [...] maja 2011 r., wskazując że przy ocenie podobieństwa analizowanych znaków słownych decydujące znaczenia mają początkowe pięć liter oznaczeń, odpowiadające nazwie jednego z przeciwstawionych znaków, a okoliczność ta powinna zostać szczegółowo zbadana pod względem wpływu na ryzyko wprowadzenia w błąd nabywców towarów. Sąd zwrócił uwagę na konfuzyjne skojarzenie znaków, potęgujące podobieństwo towarów, podobną grupę odbiorców oraz warunki zbytu. Sąd zalecił, by – z uwagi na pełną inkorporację znaku PYCNO w znaku PYCNOCARD – ocenić to, czy sporny znak nie będzie kojarzony przez konsumentów jako mutacja znaku przeciwstawionego bądź jako wytworzony przez tego samego producenta. Ponadto Sąd uznał za konieczne wyjaśnienie znaczenia wyrazu PYCNO w spornym znaku oraz tego, czy człon ten może być uznany za fantazyjny. Sąd przyjął, iż to zdolność odróżniająca wyrazu PYCNO ma zasadnicze znaczenie dla oceny ryzyka wprowadzenia konsumentów w błąd, wskazując że należy dokonać oceny całościowego wrażenia, jakie wywołują porównywane znaki, a także zakres i sposób dystrybucji towarów oznaczanych znakiem PYCNOCARD. W toku ponownego rozpatrywania przez Urząd Patentowy sprawy uprawniony podniósł zarzut nieużywania przeciwstawionego znaku towarowego PYCNO oraz wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na ten znak w zakresie towarów objętych ochroną w klasie 5 z datą 1 stycznia 2012 r. Skarżąca wnosząc o oddalenie tego wniosku podniosła, że znak ten jest używany przez nią lub za jej zgodą dla towarów z klasy 5 w wielu wariantach, jak np. Pycno Q10, Pycno QH, Pycnoderm, PycnoMax, Sun Pycno, Pycno Cell Pro, Pycnogenol. W dniu 15 maja 2017 r. uprawniony wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia ochrony międzynarodowego znaku towarowego PYCNOGENOL dla towarów z klasy 5 z powodu jego nieużywania. Skarżąca wniosła o oddalenie tego wniosku wskazując, że znak ten jest używany przez nią lub za jej zgodą dla towarów z klasy 5 przez dystrybutorów [...], [...], [...], [...], [...]. Skarżąca złożyła materiały dowodowe na okoliczność używania znaku towarowego PYCNOGENOL i PYCNO (używanego "w wariancie" PYCNOGENOL). Wszystkie powyższe sprawy rozpoznano łącznie – na podstawie art. 166 ust. 1 i 2 p.w.p. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej zauważył, że znak PYCNOGENOL przeznaczono do oznaczania towarów: kosmetyki z klasy 3, produkty farmaceutyczne i dietetyczne środki przeznaczenia medycznego z klasy 5. Przyjął, że skarżąca nie wykazała używania tego znaku przez siebie bądź inny podmiot. Wyjaśnił, że brał pod uwagę wyłącznie dowody przedłożone w języku polskim, co wykluczało możliwość poddania ocenie zamówień i faktur oraz affidavit w języku angielskim. Zauważył, że złożone przez skarżącą faktury i listy przewozowe nie dotyczyły żadnego z produktów wskazanych w wykazie towarów spornego znaku, lecz wyciągu z francuskiej sosny nadmorskiej – półproduktu, który ma inny krąg odbiorców i kanały dystrybucji niż produkt finalny. Załączone zdjęcia produktów i opakowań nie mogły – zdaniem organu – świadczyć o dostępności tych produktów na rynku i ich używaniu, a ulotki preparatu RETICO dowodziły tylko składu produktu, zaś umowa z U. – jedynie ekstraktu z kory sosny, a więc surowca. Z kolei zezwolenie Głównego Inspektora Sanitarnego na produkcję i wprowadzanie do obrotu dietetycznego środka spożywczego PYCNOGENOL, próbki ulotek, faktur ani zamówień, umów dotyczących półproduktu nie dowodzą – według organu – wprowadzenia do obrotu towaru. Organ wyjaśnił, że skoro ogłoszenie o uznaniu ochrony znaku PYCNOGENOL nastąpiło w Wiadomościach Urzędu Patentowego 28 marca 1997 r., to zasadnym było stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego zgodnie z żądaniem wnioskodawcy, z dniem 1 stycznia 2005 r. W odniesieniu do znaku PYCNO, organ wyjaśnił że został on przeznaczony do oznaczania produktów farmaceutycznych i dietetycznych do celów medycznych, suplementów żywności do celów medycznych oraz substancji do ich opracowywania, wyciągów z roślin zawierających proantocjanidyny do celów medycznych z klasy 5, kosmetyków, mydeł, substancji zapachowych, olejków aromatycznych, środków do czyszczenia zębów, wyciągów z roślin zawierających proantocyjanidyny do celów kosmetycznych z klasy 3, suplementów żywności – wyciągów z roślin zawierających proantocyjanidyny z klasy 30. Organ przyjął, że uprawniony – powołując się na te same dowody, co w przypadku znaku PYCNOGENOL – nie wykazał używania tego znaku. Za takie nie uznano podnoszonego przez uprawnionego używania znaku PYCNOGENOL, zawierającego słowo "pycno". Organ ocenił, że złożone dowody wykazywały posługiwanie się jedynie półproduktami, a nie produktami finalnymi, objętymi ochroną, a nadto wykaz towarów dotyczył też tych, które zawierają proantocyjanidyny, występujące w wielu roślinach, a sosna śródziemnomorska nie jest jedynym ich źródłem. Urząd Patentowy przyjął, że uprawniony nie wykazał, by wyciągi z roślin zawierających proantocjanidyny pochodziły z sosny śródziemnomorskiej. Organ stwierdził, że skoro ogłoszenie o uznaniu ochrony międzynarodowego znaku towarowego PYCNO miało miejsce 28 lutego 2006 r., to zasadnym było stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego zgodnie z żądaniem – z dniem 1 stycznia 2012 r. Wobec stwierdzenia wygaśnięcia ochrony znaków PYCNO i PYCNOGENOL z powodu ich nieużywania, organ – powołując się na art. 132 ust. 2 pkt 2, art. 169 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 p.w.p. – nie unieważnił prawa ochronnego na znak towarowy PYCNOCARD z powodu podobieństwa do wspomnianych dwóch znaków. Organ podkreślił, że po wydaniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 3 czerwca 2015 r. w sprawie pojawiły się nowe okoliczności, które zwalniały z obowiązku oceny podobieństwa znaków. We wniesionej przez H. S. A. na powyższą decyzję skardze podniesiono zarzut naruszenia art. 7 w związku z art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257. ze zm.) – zwanej dalej "k.p.a." w związku z art. 252 p.w.p. poprzez brak wszechstronnego, całościowego oraz rzetelnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności istotnych w sprawie, nierozpatrzenie materiału dowodowego, przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów, wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędne ustalenia faktyczne, brak właściwego uzasadnienia rozstrzygnięcia. Zdaniem skarżącej dowolność poczynionych przez organ ustaleń przejawiała się w następujących ocenach: że oznaczenie PYCNOGENOL jest oznaczeniem rodzajowym, podczas gdy ma ono charakter fantazyjny, że używanie znaku PYCNO w wersji PYCNOGENOL dla ekstraktów roślinnych oraz substancji do produkcji produktów farmaceutycznych i suplementów diety nie stanowi używania znaku, że w aktach sprawy brak jest dowodów poświadczających, że skarżący używał spornych znaków, że skarżący nie wykazał, że wyciąg z sosny śródziemnomorskiej posiada w składzie proantycojanidyny, że zamówienia i faktury dotyczące oznaczenia PYCNOGENOL nie stanowią dowodów potwierdzających używanie znaku z uwagi na ich nieprzetłumaczenie, podczas gdy zostały przetłumaczone, że przedstawione oświadczeniu S. B. z [...] stycznia 2018 r. zdjęcia produktów są nieczytelne, wskutek czego organ odmówił wszechstronnej ich analizy, a nadto nieuzasadnione zaniechanie analizy witryn internetowych, niewłaściwe uzasadnienie decyzji poprzez nieodniesienie się do całokształtu materiału dowodowego i argumentów skarżącej. Strona zarzuciła także naruszenie prawa materialnego, to jest niewłaściwe zastosowanie art. 169 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 15215 p.w.p. mimo braku spełnienia przesłanek warunkujących stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego, niewłaściwe zastosowanie art. 166 ust. 1 w związku z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. w sytuacji, gdy znaki PYCNO i PYCNOGENOL były używane w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie, ponieważ wydana w sprawie decyzja dotknięta jest naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325). W tej sprawie Sąd – w myśl art. 153 tej ustawy – pozostaje związany wykładnią przepisów prawa, oceną prawną i wskazówkami zawartymi we wskazanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 czerwca 2015 r., sygn. akt VI SA/834/15. Istotnie, rację ma Urząd Patentowy, gdy twierdzi że zakres wynikającego z powyższego przepisu związania organu prawomocnym orzeczeniem sądu administracyjnego nie ma charakteru bezwzględnego, a źródło odstępstw w tym zakresie stanowić mogą nowe okoliczności, ujawnione po wydaniu wyroku. Obejmować one mogą zmianę stanu prawnego, w tym wywołaną orzeczeniem Trybunału Konstytucyjnego bądź Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, bądź przeobrażenia stanu faktycznego, ale także modyfikację stanowiska procesowego strony postępowania. W tej sprawie rzeczywiście doszło do przeobrażeń jej istoty nie tylko – jak podniósł organ – wywołanych korektą żądania jednej ze stron, wobec zgłoszenia zarzutu nieużywania znaków PYCNO i PYCNOGENOL, ale także zmiany stanu prawnego, a to wobec wejścia w życie nowelizacji p.w.p. dokonanej mocą ustawy z 20 lutego 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. poz. 501). Wprawdzie zawarte w tej ustawie przepisy intertemporalne nie odwołują się precyzyjnie do postępowania uruchomionego sprzeciwem, jednak uregulowanie art. 2 ust. 1 i 2 prowadzi do wniosku, że ustawodawca opowiedział się za zasadą stosowania ustawy nowej. Świadczą o tym dwa argumenty: po pierwsze – art. 2 ust. 1 ustawy nowelizującej stanowi o postępowaniach "o udzielenie prawa ochronnego na znak towarowy", a sprzeciw należy do środków prawnych, którego rozpatrzenie wywiera wpływ na zakres udzielanej ochrony, a po drugie – art. 2 ust. 2 ustawy nowelizującej przewiduje stosowanie przepisów nowych także do postępowań o unieważnienie albo stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy, udzielonego przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, wszczętych po wejściu w życie niniejszej ustawy. Po trzecie, wniosek taki pośrednio daje się wywieść także z art. 2 ust. 5 ustawy nowelizującej. Przepis ten nakazuje stosowanie przepisów nowych w stosunku do postępowań uruchomionych wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy także wówczas, "gdy postępowanie w sprawie sprzeciwu zostało wszczęte przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy". Co więcej wskazane przepisy intertemporalne posługują się sformułowaniem "przepisy ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą", a zatem obligują w istocie do stosowania przepisów p.w.p. w ujednoliconej kolejnymi nowelizacjami wersji, w brzmieniu określonym tą ostatnią z nich. Odwołanie się do tej reguły jest niezbędne, albowiem należy zwrócić uwagę, że postępowanie w tej sprawie zakończyło się już po wejściu w życie tej nowelizacji, co nastąpiło 16 marca 2019 r., a więc należało brać pod uwagę przepisy p.w.p. w nadanym jej treścią brzmieniu. Zmiana ta dotyczyła m. in. powołanego przez organ art. 166 p.w.p., który w obecnym stanie prawnym odnosi się jedynie do problematyki unieważnienia prawa ochronnego. Z kolei wprowadzone nowelizacją z 2016 r. (ustawa z 11 września 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej, Dz. U. poz. 1615) przepisy rozdziału 42 art. 15217 – 15223 p.w.p. dotyczyć mogły – w myśl art. 2 ust. 1 tej ustawy – jedynie postępowań wszczętych po wejściu ich w życie, co miało miejsce w dniu 15 kwietnia 2016 r. Jeżeli natomiast przyjąć, że ustawodawca w kolejnych ustępach art. 2 ustawy nowelizującej z 2019 r. nakazał stosowanie w istocie ujednoliconej wersji p.w.p., nie pojawia się problem ewentualnej luki w podstawie prawnej dla podejmowanych przez organ czynności, w tym wydawanych decyzji. Sumując tę część rozważań, w tej sprawie – z uwagi na treść wspomnianych przepisów intertemporalnych – stosować należało nową wersję p.w.p., uwzględniającą nie tylko ostatnią nowelizację, ale i te wszystkie, które łącznie składają się na aktualnie obowiązującą treść tej ustawy. Uwaga ta prowadzi do wniosku, że ocena zasadności zgłoszonego sprzeciwu i zarzutu nieużywania znaku powinna była odbyć się na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów rozdziału 42 p.w.p. z uwzględnieniem rzecz jasna stanu nabycia określonych praw procesowych, w tym – prawa do skutecznego wniesienia sprzeciwu i prawa do zgłoszenia zarzutu nieużywania znaków towarowych bez względu na upływ obowiązującego obecnie terminu, o którym mowa w art. 15219 ust. 1 i 3 p.w.p. W aktualnym stanie prawnym, postępowanie ze sprzeciwu musi zakończyć się decyzją o oddaleniu sprzeciwu, bądź o uznaniu go za zasadny w całości lub części (art. 15221 p.w.p.). Z kolei wniosek o wygaśnięcie znaku towarowego powinien uruchomić postępowanie kończące się decyzją, o której mowa w art. 169 ust. 2 p.w.p., bądź odmowną. Postępowania te mają charakter autonomiczny i brak jest wśród przepisów p.w.p. samoistnej podstawy do łącznego ich prowadzenia. Ewentualne połączenie tych spraw do wspólnego prowadzenia i rozstrzygnięcia możliwe jest natomiast na podstawie stosowanego z mocy art. 252 p.w.p. odpowiednio art. 62 k.p.a. Wymaga to jednak wydania stosownego postanowienia. Niezależnie jednak od tego podnieść należy, że postępowanie wyjaśniające, odnoszące się do weryfikacji zarzutu nieużywania znaków przeprowadzono w tej sprawie wadliwie. Jak bowiem wynika ze zgłoszeń nr [...] i [...] zarówno znak PYCNOGENOL jak i PYCNO zarejestrowano dla różnych towarów. Ten ostatni służyć ma oznaczaniu nie tylko produktów farmaceutycznych i dietetycznych do celów medycznych, suplementów żywności do celów medycznych, ale także substancji do ich opracowywania, wyciągów z roślin zawierających proantocyjanidyny do celów medycznych z klasy 5. Przyjmując, że słowo PYCNO posiada nie tylko zdolność odróżniającą, ale stanowi ono zasadniczy element słowa PYCNOGENOL, należało zbadać to, czy dowody zgłoszone na okoliczność używania drugiego z tych znaków mogły służyć wykazaniu używania tego pierwszego. W orzecznictwie europejskim nie budzi wątpliwości to, że używanie znaku może odbywać się także w jego zmodyfikowanej wersji, o ile ta nie nabyła odrębnej własności odróżniającej (zob. wyrok Sądu Pierwszej Instancji z 24 października 2014 r., sygn. akt T-543/12, Grau Ferrer przeciwko OHIM - Rubio Ferrer (Bugui va), Dz.U.UE.C.2014/439/27). Za niewystarczającą analizę uznać należy wyłącznie odniesienie się przez organ do tego, czy dowody przedłożone na okoliczność używania znaku PYCNOGENOL były skuteczne czy też nie. Dla oceny tego, czy miało miejsce używanie znaku PYCNO za pomocą towarów oznaczonych słowem PYCNOGENOL należałoby bowiem ocenić to, czy dla tych właśnie towarów przeznaczono oznaczenie PYCNO. Uwaga ta jest istotna, bowiem zakresy towarów, dla oznaczania których zgłoszono obydwa znaki znacząco się przecież różnią. Akcentowany przez organ katalog wyrobów gotowych przy znaku PYCNOGENOL, nie jest jedynym w przypadku znaku PYCNO, bowiem ten służyć miał także "substancjom do ich opracowywania", a więc także półproduktom. Wobec tego obowiązkiem organu było dokonanie weryfikacji tego, czy przedłożone przez stronę dowody wykazują używanie znaku PYCNO w każdym spośród zgłoszonych zastosowań. Wbrew twierdzeniom uczestnika postępowania, wnioski dowodowe skarżącej były skonstruowane wystarczająco precyzyjnie do tego, aby zweryfikować twierdzenie o używaniu znaku PYCNO dla wspomnianych substancji, czego przykładem jest choćby wniosek z 21 czerwca 2018 r (k. 323 tomu IX akt administracyjnych) wniosek z 2 lutego 2018 r. (k. 168-175 tomu III akt administracyjnych), czy z 16 listopada 2018 r. (k. 413 – 415 tomu IX akt administracyjnych. Rację ma natomiast organ, gdy wskazuje, że dokumenty mające stanowić dowód w postępowaniu prowadzonym przez Urząd Patentowy powinny być przetłumaczone na język polski, do czego zobowiązują art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2019 r., poz. 1480). Spostrzeżenia te świadczą o naruszeniu przez Urząd Patentowy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Gdyby bowiem organ zbadał dokładnie zakres towarów, jakich oznaczaniu służyć miało słowo PYCNO, wówczas analizowałby zgłoszone przez skarżącego dowody z innej perspektywy. Rozpoznając sprawę ponownie, Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, zastosuje przepisy Prawa własności przemysłowej w brzmieniu nadanym ustawą z 20 lutego 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo własności przemysłowej oraz przeprowadzi wszechstronną analizę używania znaków PYCNO i PYCNOGENOL w oparciu o zgłoszone przez skarżącą dowody, z uwzględnieniem tego, że ten pierwszy oznaczać miał również substancje do opracowywania wyrobów gotowych. W wyniku tych rozważań wyda decyzję o uwzględnieniu bądź oddaleniu sprzeciwu. W zależności od ustaleń poczynionych w tym postępowaniu rozstrzygnie o żądaniu wygaśnięcia prawa ochronnego. Jeżeli Urząd Patentowy RP dojdzie do wniosku, że zarzut nieużywania któregokolwiek ze spornych znaków nie jest skuteczny, aktualne będzie poczynienie ustaleń i ocen wynikających z zaleceń i oceny prawnej zawartej w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 czerwca 2015 r., sygn. akt VI SA/834/15. Odpadnie bowiem wówczas podstawa do zastosowania odstępstwa od związania organu tym orzeczeniem we wskazanym zakresie. Jeżeli, w celu zapewnienia pożądanego poziomu ekonomii i sprawności postępowania, organ uzna iż zasadnym jest wydanie w tym zakresie jednej decyzji, orzeczenie to zostanie poprzedzone postanowieniem wydanym na podstawie art. 62 k.p.a. w związku z art. 252 p.w.p. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd postanowił na podstawie art. 200 tej ustawy w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). Złożyły się nań: wpis od skargi (1000 złotych), wynagrodzenie pełnomocnika będącego radcą prawnym (1200 złotych) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 złotych).