III OSK 554/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie: sędzia NSA Małgorzata Borowiec sędzia NSA Olga Żurawska-Matusiak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1474/17 w sprawie ze skargi M. H. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 27 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1474/17, oddalił skargę M. H. (dalej: "skarżąca") na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym. Skarżąca na mocy rozkazu personalnego [...]Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] sierpnia 2015 r., nr [...] została przeniesiona [...] sierpnia 2015 r. z Komendy Powiatowej Policji w S. do dalszego pełnienia służby w Komendzie Wojewódzkiej Policji w R. Oświadczeniem mieszkaniowym z [...] sierpnia 2015 r., skarżąca zwróciła się do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji o ustalenie uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości od [...] sierpnia 2015 r., informując, że wraz z mężem i córką zamieszkuje we własnym domu jednorodzinnym położonym w G., skąd czas dojazdu do miejsca pełnienia służby (R.) publicznymi środkami komunikacji przekracza 2 godziny w obie strony. W oświadczeniu wskazała również, iż mąż D. H. - policjant Komendy Powiatowej Policji w S. otrzymał w 2011 r. pomoc finansową na budowę przedmiotowego domu jednorodzinnego. Decyzją z [...] września 2015 r., nr [...][...] Komendant Wojewódzki Policji (dalej także: "organ pierwszej instancji"), powołując w podstawie prawnej art. 92 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2021 r., poz. 1881 – dalej: "ustawa o Policji") oraz § 9 ust. 1 pkt 4, § 1 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 946 – dalej: "rozporządzenie"), odmówił przyznania skarżącej prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu organ stwierdził, że fakt skorzystania przez męża skarżącej z pomocy finansowej na budowę domu jednorodzinnego stanowi negatywną przesłankę przyznania zainteresowanej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Od niniejszej decyzji skarżąca nie wniosła odwołania, a zatem stała się ona ostateczna w administracyjnym toku instancji. Następnie skarżąca wnioskiem z [...] marca 2017 r. zwróciła się do Komendanta Głównego Policji o stwierdzenie nieważności decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] września 2015 r., nr [...] wskazując, że została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. art. 92 w zw. z art. 88 ustawy o Policji w zw. z § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Komendant Główny Policji decyzją z [...] maja 2017 r., nr [...], powołując w podstawie prawnej art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 92 i art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, stwierdził nieważność decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z [...] września 2015 r., nr [...]. Komendant Główny Policji wskazał, że organ pierwszej instancji nie przeanalizował stanu faktycznego sprawy, a swoje stanowisko oparł wyłącznie na fakcie otrzymania pomocy finansowej przez małżonka skarżącej. Nie uwzględnił faktu, że w toku postępowania funkcjonariuszka wykazała, że czas dojazdu z miejsca pełnienia służby i z powrotem przekracza dwie godziny. Organ zatem błędnie ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, co ma kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie, bowiem decyduje o tym, czy funkcjonariuszka posiadała prawo do lokalu w miejscu pełnienia służby, a co za tym idzie, czy posiadała prawo do przedmiotowego świadczenia. Kwestionowana decyzja została wydana z naruszeniem prawa, które miało wpływ na wynik sprawy. Następnie skarżąca pismem z [...] czerwca 2017 r. zwróciła się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w R. o ustalenie uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wypłatę od [...] sierpnia 2015 r. w związku ze złożonym [...] sierpnia 2015 r. oświadczeniem mieszkaniowym. Wobec tego Komendant Wojewódzki Policji w R. decyzją z [...] czerwca 2017 r., nr [...], działając na podstawie art. 92 i art. 97 ust. 5 ustawy o Policji oraz § 9 ust. 1 pkt 4, § 1 ust. 2 pkt 3 w zw. z § 3 rozporządzenia, odmówił skarżącej przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Organ pierwszej instancji stwierdził, że fakt otrzymania przez małżonka skarżącej pomocy finansowej na uzyskanie domu jednorodzinnego stanowi negatywną przesłankę przyznania jej prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Podkreślił, że ustawodawca w § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia nie przewidział wyjątku uprawniającego policjanta przeniesionego do służby w innej miejscowości, do przedmiotowego świadczenia pieniężnego, jak to uczynił w przepisie § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Od niniejszej decyzji skarżąca złożyła odwołanie do Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie o istocie sprawy poprzez przyznanie prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Komendant Główny Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i decyzją z [...]lipca 2017 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 92 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy o Policji oraz § 1 ust. 2 pkt 3, § 9 rozporządzenia, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z [...]czerwca 2017 r., nr [...]. Motywując decyzję organ odwoławczy stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż D. H. - mąż skarżącej - na podstawie decyzji Komendanta Powiatowego Policji w S. z [...] marca 2011 r., nr [...], otrzymał pomoc finansową w wysokości 12.795,00 zł na budowę domu jednorodzinnego w miejscowości G., z uwzględnieniem 3 norm zaludnienia, w tym po 1 normie przysługującej wnioskodawcy, żonie – M. H. oraz córce – J. H. Wobec tego organ stanął na stanowisku, że w przypadku, gdy małżonek policjanta otrzymał pomoc finansową zgodnie z obowiązującymi w tej materii przepisami, to drugiemu współmałżonkowi nie przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, bez względu na inne okoliczności. Decyzja Komendanta Głównego Policji z [...] lipca 2017 r., nr [...], stała się przedmiotem skargi skarżącej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie stwierdzając, że dla oceny rozstrzygnięcia zapadłego w niniejszej sprawie decydujące znaczenie ma fakt otrzymania przez małżonka skarżącej pomocy za zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, gdyż w myśl § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia otrzymanie przez małżonka policjanta pomocy finansowej na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych stanowi negatywną przesłankę przyznania mu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Prawodawca wykluczył bowiem możliwość pobierania przez małżonków równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli jedno z nich otrzymało już pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego. Oznacza to, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego ustalony przez organ Policji stan faktyczny wykluczał odmienne rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy zważywszy, że istotnie przyznana małżonkowi skarżącej pomoc finansowa uniemożliwiała przyznanie jej przedmiotowego świadczenia. Skarżąca wywiodła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Wa 1474/17, zaskarżając go w całości. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a mianowicie: - art. 92 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 1 ust. 2 pkt 3 w zw. z pkt 2 rozporządzenia, polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu w wyniku przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie zaistniała negatywna przesłanka, w postaci przyznania w 2011 r. pomocy finansowej małżonkowi skarżącej, do przyznania skarżącej prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, podczas gdy z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie wynika, że na podstawie rozkazu personalnego skarżąca została przeniesiona z KPP w S. do służby w innej miejscowości, tj. do KWP w R., nie posiada lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby ani też w miejscowości pobliskiej (takiego lokalu nie posiadają również członkowie jej rodziny), z tego względu okoliczności te stanowią wyjątek, o którym mowa w § 1 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia od regulacji wyrażonej w § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia i w konsekwencji skutkują brakiem podstaw do odmowy przyznania skarżącej prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca podkreśliła, że ustawodawca przewidział możliwość przyznania policjantowi w służbie stałej równoważnika pieniężnego, mimo wcześniejszego otrzymania przez niego pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu. Warunkiem otrzymania równoważnika jest przeniesienie policjanta do służby w innej miejscowości. Zdaniem skarżącej zarówno organy administracji, jak i Sąd pierwszej instancji dokonali błędnej subsumcji przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego. Pominięto bowiem fakt przeniesienia skarżącej do dalszego pełnienia służby w innej niż dotychczas miejscowości. Skarżąca w piśmie z [...] września 2018 r. wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny w związku ze zmianą art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842 ze zm.) wynikającą z art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z poz. 1090) pismami z 31 sierpnia 2021 r. poinformował strony postępowania, że w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, w sprawach, w których strony nie zrzekły się przeprowadzenia rozprawy, Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadza rozprawę wyłącznie zdalnie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość, jeżeli wszystkie strony wyrażą na to zgodę. We wskazanym wyżej okresie nie przeprowadza się rozpraw w siedzibie Sądu z udziałem stron. Jeżeli którakolwiek z wezwanych stron oświadczy, że nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej, sprawa zostanie skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. W związku z powyższym zwrócono się do stron postępowania o udzielenie informacji, w terminie 7 dni od dnia doręczenia pisma, czy wyrażają zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, co zdecydowanie może przyspieszyć rozpoznanie wniesionej skargi kasacyjnej. W razie wyrażenia zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, strony zostały poinformowane o możliwości przedstawienia, w terminie 7 dni, dodatkowych wyjaśnień na piśmie. Jednocześnie w przypadku, gdy strony postępowania nie wyrażają zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił się o udzielenie informacji, czy strona posiada możliwości techniczne uczestniczenia w rozprawie zdalnej przy użyciu informatycznej aplikacji. Ponadto strony postępowania zostały zawiadomione, że na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych – Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a rozprawy nie można przeprowadzić na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Skarżąca w piśmie z [...] września 2021 r. wyraziła zgodę na rozpoznanie niniejszej sprawy na posiedzeniu niejawnym. Organ w piśmie z [...] września 2021 r. oświadczył, że nie wyraża zgody na rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym oraz poinformował, że posiada możliwości techniczne uczestniczenia w rozprawie zdalnej. Wobec powyższego sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne z uwagi na to, że przeprowadzenie rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku nie jest możliwe (brak zgody wszystkich stron na przeprowadzenie rozprawy w trybie zdalnym). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach zarzutów przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego, co oznacza, że przyjęty za podstawę orzekania ustalony w sprawie stan faktyczny uznać należało za prawidłowy. W rozpoznawanej sprawie kluczowe znaczenia ma okoliczność skorzystania przez męża skarżącej – funkcjonariusza Policji z pomocy finansowej na uzyskanie domu jednorodzinnego w miejscowości pobliskiej miejsca pełnienia służby. Pomoc ta uwzględniała przysługujące skarżącemu trzy normy zaludnienia, w tym na skarżącą jako żonę oraz córkę. Pomoc finansowa przysługuje bowiem w celu uzyskania przez policjanta lokalu mieszkalnego na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych jego i członków rodziny. Gdy oboje małżonkowie są funkcjonariuszami Policji, uprawnienia do lokalu mieszkalnego, jak i do pomocy finansowej przysługują tylko jednemu z nich, gdyż w ten sposób zaspokojone są potrzeby mieszkaniowe obojga małżonków. Zrealizowanie uprawnienia do lokalu mieszkalnego czy też pomocy finansowej przez jednego z małżonków powoduje, że takie uprawnienie drugiego małżonka wygasa. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Stosownie do § 1 ust. 2 pkt 2 i 3 rozporządzenia równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli: 2) otrzymał pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu na podstawie odrębnych przepisów, z wyjątkiem policjanta przeniesionego do służby w innej miejscowości; 3) jego małżonek otrzymał pomoc, o której mowa w pkt 2. § 1 ust. 2 ww. rozporządzenia w sposób szczegółowy normuje w jakich stanach faktycznych i prawnych policjantowi w służbie stałej nie przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. Każda z sytuacji przewidzianych w poszczególnych jednostkach redakcyjnych powyższego przepisu jest sytuacją odrębną. Inną zatem przesłankę negatywną reguluje pkt 2 tego przepisu, a inną pkt 3. Przesłanki te nie mogą być odczytywane łącznie. Odwołanie się w pkt 3 do pkt 2 dotyczy jedynie otrzymanej pomocy finansowej, nie zaś wprowadzonego tam wyjątku. Podkreślenia wymaga, że zgodnie z przyjętą w teorii prawa podstawową regułą wykładni wyjątki nie mogą być interpretowane rozszerzająco (exceptiones non sunt extendendae). Na sposób skonstruowania poszczególnych przesłanek uniemożliwiających przyznanie równoważnika pieniężnego zwrócił uwagę NSA w wyroku z 17 listopada 2020 r., I OSK 1180/20, dochodząc do przekonania, że wyjątku wprowadzonego przez prawodawcę w § 1 ust. 2 pkt 2 ww. rozporządzenia nie można przenosić na inne stany regulowane w § 1 ust. 2 rozporządzenia. W orzecznictwie podkreśla się, że § 1 ust. 2 pkt 3 powołanego rozporządzenia jest jednoznaczny w swej treści i nie nastręcza problemów interpretacyjnych (por. wyrok NSA: z 1 kwietnia 2015 r., I OSK 2849/13, z 1 października 2021 r., III OSK 3936/21). Zastosowanie reguł wykładni językowej pozwala w sposób niebudzący żadnych wątpliwości na odtworzenie z ich treści norm prawnych, nie naruszając przepisów zamieszczonych w ustawie. Istnienie negatywnej przesłanki w postaci przyznania pomocy finansowej małżonkowi policjanta wyłącza zatem możliwość przyznania funkcjonariuszowi równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Taki stan faktyczny zaistniał w rozpoznawanej sprawie. Mąż skarżącej jako funkcjonariusz Policji otrzymał pomoc finansową na budowę domu jednorodzinnego, wobec czego skarżącej nie przysługuje uprawnienie do pobierania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Analizując przepisy rozporządzenia w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, należy zwrócić dodatkowo uwagę na treść § 4 który stanowi, iż w razie zbiegu uprawnień policjanta i jego małżonka do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przysługuje jeden korzystniejszy równoważnik. Oznacza to, że normodawca dopuszcza sytuacje, w których funkcjonariusz nie otrzyma równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, mimo, że nie ma zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych w miejscowości pobliskiej - będzie tak np. w przypadku, gdy małżonek funkcjonariusza pobiera równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. Skoro zatem równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego, stanowi niejako ekwiwalent za brak możliwości zapewnienia funkcjonariuszowi lokalu mieszkalnego w miejscowości pobliskiej, a prawo jego pobierania przysługuje tylko jednemu z małżonków będących funkcjonariuszami Policji i "wygasa" przy tym w sytuacji otrzymania przez tego małżonka pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego (§ 6 pkt 2), to drugi małżonek nie może nabyć prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, gdyż doszło do "zastąpienia" prawa do równoważnika prawem do pomocy finansowej. Omawiany równoważnik pieniężny w sposób oczywisty jest formą realizacji prawa do lokalu mieszkalnego; uprawnieniem pochodnym do prawa wynikającego z art. 88 ust. 1 ustawy. Ma on zastępczy charakter w tym sensie, że dopiero gdy w stosunku do policjanta nie zrealizowano uprawnienia podstawowego, należy mu przyznać i wypłacać określoną kwotę pieniężną na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Istotą równoważnika pieniężnego nie jest zrekompensowanie kosztów dojazdu policjanta do miejsca pełnienia służby. Takiego celu tego świadczenia nie można wywieść ani z treści, ani z celu ustawy. Przeciwnie, wynika z nich, iż omawiany równoważnik ma charakter ekwiwalentu za niezaspokojenie potrzeb mieszkaniowych w drodze decyzji z zasobów lokali mieszkalnych, o których mowa w art. 90 ustawy o Policji (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r., I OSK 2130/10). Odnosząc się do orzeczeń przywołanych w skardze kasacyjnej zwrócić należy uwagę, że zapadły one w innych stanach faktycznych, w których znajdował zastosowanie § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Zatem argumentacja w nich przedstawiona nie znajduje przełożenia na okoliczności przedmiotowej sprawy. Z tych wszystkich względów zarzut naruszenia art. 92 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 1 ust. 2 pkt 3 w zw. z pkt 2 ww. rozporządzenia należy uznać za pozbawiony usprawiedliwionych podstaw. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na zasadzie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. Podstawą do rozpoznania skargi kasacyjnej na posiedzeniu niejawnym był przepis art. 15zzs⁴ ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczeniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842).