VI SA/Wa 2270/10

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia 1) umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2) zwrócić skarżącej P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 100,00 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi. UZASADNIENIE Pismem z dnia 24 września 2010 r., skarżąca P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. reprezentowana przez radcę prawnego wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] stwierdzające niedopuszczalność wniosku skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Prezesa UKE decyzji z dnia [...] kwietnia 2010 r. [...] nakładającej na skarżącą obowiązki regulacyjne. Skarżąca uiściła wpis od skargi w wysokości 100 (sto) złotych (vide: potwierdzenie przelewu wpisane do rejestru opłat sądowych pod pozycją [...] w dniu 23 września 2010 r., [...] – k. 38). Pismem z dnia 14 grudnia 2010 r. pełnomocnik skarżącej oświadczył, iż wycofuje skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże Sąd. Jednakże Sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. W sprawie niniejszej w ocenie Sądu nie zaistniały okoliczności, które mogłyby uzasadniać uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne. Mając powyższe na uwadze Sąd działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 1) orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia, zaś o kosztach na podstawie art. 232 § 1 pkt 1) p.p.s.a.