III SA/Wa 601/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Gurba, sędzia WSA Katarzyna Owsiak (sprawozdawca), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 października 2020 r. sprawy ze skargi B. S.A. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie żądania udostępnienia informacji 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] października 2019 r. nr [...]; 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. na rzecz Zarządcy restrukturyzacyjnego B. S.A. kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE 1. Postępowanie przed organami podatkowymi. 1.1. Przedmiotem skargi jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: DIAS/organ odwoławczy) z dnia [...] stycznia 2020 r. wydane w przedmiocie żądania udostępnienia informacji. 1.2. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. (dalej także: organ pierwszej instancji/NUS) postanowieniem z dnia [...] września 2019 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe wobec B. S. (dalej także: Podatniczka) w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2015 r. Z uwagi na złożenie przez Podatniczkę fragmentów wydruków transakcji finansowych za 2015 r. z rachunku bankowego prowadzonego dla potrzeb działalności gospodarczej w zakresie wynajmu lokali oraz niekompletną dokumentację finansową prowadzonej działalności gospodarczej uniemożliwiającą weryfikację jej zeznania podatkowego za w/w okres, organ pierwszej instancji postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. na podstawie art. 45 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 16 listopada 2016 o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2020 r., poz. 505 ze zm.; dalej: ustawa o KAS), wystąpił do Banku [...] S.A. (dalej także: Bank, Spółka, Skarżący) o udostępnienie informacji w zakresie posiadanych rachunków bankowych lub rachunków oszczędnościowych B.S. obsługiwanych dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, liczby tych rachunków, a także obrotów na rachunkach (dokonywanych wpłat i wypłat) wykazując chronologię tych zdarzeń w okresie 1 stycznia 2015 r.-31 grudnia 2015 r. oraz dane podmiotów biorących udział w wyszczególnionych operacjach finansowych. Organ pierwszej instancji zaznaczył, że Bank informacji w zakresie określonym w/w postanowieniem powinien udzielić w terminie 14 dni od daty doręczenia postanowienia. Uzasadniając żądanie zawarte w postanowieniu organ pierwszej instancji stwierdził, że prowadzi postępowanie podatkowe wobec B. S., mające na celu określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2015 r. zaś informacje zawarte w wyżej wymienionych dokumentach dotyczą zdarzeń mających bezpośredni wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego stanowiącego przedmiot prowadzonego postępowania podatkowego. Powołując się na art. 45 ust. 7 ustawy o KAS wskazał, że organ może w drodze decyzji nałożyć karę pieniężną w wysokości do 10.000,00 zł na podmiot, który, pomimo prawidłowego wezwania, w wyznaczonym terminie nie udostępnił dokumentów lub nie udzielił informacji, o których mowa w ust. 1 i 5, lub udzielił ich w niepełnym zakresie. 1.3. Pełnomocnik Banku pismem z dnia 4 listopada 2019 r. zaskarżył postanowienie NUS z dnia [...] października 2019 r. w przedmiocie żądania udzielenia informacji stanowiących tajemnicę bankową. 1.4. DIAS postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu wskazał, że w przedmiotowej sprawie zastosowanie art. 45 ustawy o KAS spełnia wymóg bezpośredniego wpływu pozyskiwanych informacji na powstanie lub wysokość zobowiązania podatkowego i tym samym organ pierwszej instancji prawidłowo wykorzystał instytucję mającą umocowanie w tym przepisie - określając zakres informacji, które powinny zostać przekazane i wskazał okoliczności, z których wynikła konieczność pozyskania tych danych i dokumentów. Zdaniem DIAS żądane informacje w zakresie: posiadanych rachunków bankowych lub rachunków oszczędnościowych B.S. obsługiwanych dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, liczby tych rachunków, a także obrotów na rachunkach (dokonywanych wpłat i wypłat) z wykazaniem chronologii tych zdarzeń w okresie 1 stycznia 2015 r.-31 grudnia 2015 r. oraz danych podmiotów biorących udział w wyszczególnionych operacjach finansowych, są niezbędne do ustalenia faktycznej kwoty osiągniętych w 2015 r. przez Podatniczkę przychodów z tytułu najmu lokali, a tym samym ustalenia czy prawidłowo Podatniczka wypełniła zeznanie podatkowe za 2015 rok. Prawem i obowiązkiem organów podatkowych jest więc dokonywanie oceny stosunków prawnych pod kątem skutków, jakie wywierają one w zakresie obowiązków podatkowych i z tego prawa skorzystał Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W. , w tym celu podjął niezbędne działania. W tym wystosował do Banku jako pośrednika, przy pomocy którego dokonywane są płatności dla wskazanej Podatniczki, żądanie udostępnienia informacji niezbędnych do dokonania poprawnego rozliczenia podatku dochodowego. Zdaniem organu odwoławczego, redakcja normy prawnej art. 45 ustawy o KAS nie pozostawia wątpliwości, że organ podatkowy ma prawo żądać od określonych podmiotów, znajdujących się w posiadaniu informacji dotyczących innych podmiotów gospodarczych, przekazania danych oraz dowodów. Informacje z rachunków bankowych dotyczą zdarzeń mających bezpośredni wpływ na wysokość zobowiązania podatkowego stanowiącego przedmiot prowadzonego postępowania. Są niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz weryfikacji prawidłowości deklarowanych podstaw opodatkowania. Informacje mają potwierdzić, czy Podatnik był zobowiązany do określonych świadczeń podatkowych. Powyższe ma wpływ na powstanie i określenie wysokości zobowiązania podatkowego za 2015 r. Należy ustalić faktyczną kwotę osiągniętych w 2015 r. przychodów Podatnika z tytułu najmu lokali. Natomiast Spółka ma prawo i jednocześnie obowiązek współdziałania z organem podatkowym w wyjaśnianiu sprawy, w tym do przedkładania informacji i dokumentów, które mogą wyjaśnić istotę sprawy. Organ odwoławczy stwierdził także, że organ pierwszej instancji prawidłowo w oparciu o przepisu art. 45 ust. 1 i 3 ustawy o KAS, który stanowi podstawę do zwracania się i do zbierania danych od różnych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, wystąpił do Banku o informacje dotyczące Podatnika w celu ustalenia faktycznej kwoty osiągniętych przychodów z najmu, a tym samym określenia prawidłowej wysokości zobowiązania podatkowego za 2015 r. W ocenie organu odwoławczego treść art. 45 ustawy o KAS nie pozostawia wątpliwości, że organ na podstawie tego przepisu ma prawo żądać od podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, w tym banku, znajdujących się w posiadaniu informacji dotyczących innych podmiotów gospodarczych, przekazania określonych danych oraz dowodów. Natomiast art. 48 ust. 1 i art. 49 ustawy o KAS nakazuje instytucjom finansowym, w tym bankom sporządzić i przekazać na pisemne żądanie organu niezbędne informacje dotyczące kontrolowanego podatnika. Po wejściu w życie od dnia 1 stycznia 2019 r. znowelizowanego art. 49 ustawy o KAS naczelnik urzędu skarbowego może od razu wystąpić i zasięgać informacji o kontach bankowych określonego podatnika, bez stosowania uregulowań zawartych w przepisach Ordynacji podatkowej. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że aby nie dochodziło do nadużyć w zakresie obowiązku udostępnienia danych przez wskazane wyżej podmioty, ustawodawca wprowadził zasadę, że udostępnianiu, a następnie zbieraniu i wykorzystywaniu podlegać będą tylko te informacje, które są niezbędne dla organu oraz przy zachowaniu określonej formy prawnej i możliwości ich kontroli, tak w drodze administracyjnej, jak i sądowej. Redakcja normy prawnej art. 45 ustawy o KAS nie pozostawia zatem wątpliwości, iż organ podatkowy ma prawo żądać, od podmiotów prowadzących działalność gospodarczą, znajdujących się w posiadaniu informacji dotyczących innych podmiotów gospodarczych, przekazania ww. danych. Z drugiej zaś strony udostępnienie informacji objętych tajemnicą, tu wynikającą z ustawy o prawie bankowym, odbywa się na podstawie przepisów, w zakresie w nich wskazanym, zatem w posiadanie ww. informacji wejść mogą jedynie podmioty, którym prawo przyznaje taką możliwość. I takim właśnie przepisem jest art. 45 ustawy o KAS uprawniającym organy podatkowe do żądania stosownych informacji w nim wskazanych. W związku z powyższym DIAS stwierdził, że art. 45 jest przepisem, na podstawie którego stosownie do treści art. 105 ust. 1 pkt 2) lit. e) Prawo bankowe, bank jest zobowiązany do udostępnienia informacji objętych tajemnicą bankową. Ponadto należy zauważyć, że każda informacja, przekazana w trybie określonym w ww. przepisie, objęta jest tajemnicą skarbową. 2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 2.1. Skarżący nie zgodził się z postanowieniami NUS i DIAS i złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji. Wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. 2.2. W skardze Strona zarzuciła naruszenie art. 45 ust. 1 ustawy o KAS w związku art. 104 ust. 1 Prawa bankowego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie a w konsekwencji przyjęcie, że przepis art. 45 ust. 1 ustawy o KAS jest podstawą prawną do żądania udzielenia informacji stanowiących tajemnicę bankową w rozumieniu art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz.U. z 2019 r., poz. 2357 ze zm., dalej: Prawo bankowe). W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że Bank nie kwestionuje uprawnień organu do wystąpienia o udzielnie informacji objętych tajemnicą bankową, a jedynie twierdzi, że art. 45 ustawy o KAS nie dotyczy informacji stanowiących tajemnicę bankową. Zdaniem Strony wskazany przez organ jako podstawa żądania art. 45 ustawy o KAS może odnosić się do banków tylko w sytuacji, gdy żądane informacje nie dotyczą ich klientów (czynności bankowych), a dotyczą np. pracowników, kontrahentów handlowych, co oznacza, że przepis ten nie może być podstawą żądania od Banku informacji stanowiących tajemnicę bankową. 2.3. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. 3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: 3.1. Skarga zasługuje na uwzględnienie. 3.2. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w tej sprawie skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), na mocy którego sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym, na które służy zażalenie. 3.3. Przedmiotem oceny Sądu w rozpatrywanej sprawie było postanowienie DIAS z dnia [...] stycznia 2020 r. utrzymujące w mocy postanowienie NUS z dnia [...] października 2019 r. w przedmiocie żądania udostępnienia informacji Podstawową kwestią sporną jest ocena, czy wskazana w postanowieniu NUS z dnia [...] października 2019 r. podstawa prawna żądania udostępnienia informacji tj. art. 45 ust. 1 i ust. 3 ustawy o KAS uzasadniała żądanie udzielenia informacji stanowiących tajemnicę bankową. Rację w tym sporze w ocenie Sądu przyznać należało Stronie. 3.4. W tym miejscu przywołać należy regulację prawną - art. 45 ust. 1 i ust. 3 ustawy o KAS, którą jako podstawę żądania w postanowieniu z dnia [...] października 2019 r. wskazał NUS. Zgodnie z art. 45 ust. 1 ustawy o KAS organy KAS, w celu realizacji ustawowych zadań w zakresie, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 1, 2, 6, 8, 10, 13-15 i 20a, mogą przetwarzać informacje, w tym dane osobowe, od osób prawnych, jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej oraz osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, o zdarzeniach mających bezpośredni wpływ na powstanie lub wysokość niepodatkowych należności budżetowych, zobowiązania podatkowego lub należności celnych, o zdarzeniach wynikających ze stosunków cywilnoprawnych lub faktycznych czynności mogących mieć wpływ na powstanie obowiązku podatkowego lub wysokość zobowiązania podatkowego, a także występować do tych podmiotów o udostępnienie dokumentów zawierających informacje, w tym dane osobowe. Na mocy natomiast art. 45 ust. 3 ustawy o KAS informacje i dokumenty, o których mowa w ust. 1, są udostępniane nieodpłatnie na podstawie postanowienia organu KAS, w terminie i formie określonych przez ten organ. Termin ten powinien uwzględniać zakres żądanych informacji oraz stopień ich skomplikowania. W uzasadnieniu postanowienia należy wskazać okoliczności, z których wynika konieczność pozyskania żądanych informacji. Dla pełnego obrazu regulacji prawnej, która kształtuje relacje między organem jako żądającym informacji a bakiem przywołać też należy przepisy ustawy Prawo bankowe, gdyż żądane przez NUS informacje (o klientce Banku) stanowią tajemnicę bankową. Zgodnie bowiem z art. 104 ust. 1 Prawa bankowego bank, osoby w nim zatrudnione oraz osoby, za których pośrednictwem Bank wykonuje czynności bankowe, są obowiązane zachować tajemnicę bankową obejmującą wszystkie informacje dotyczące czynności bankowych, uzyskane w czasie negocjacji, w trakcie zawierania i realizacji umowy, na podstawie której bank tę czynność wykonuje. Ujawnienie tajemnicy bankowej może nastąpić jedynie w przypadkach enumeratywnie wymienionych w Prawie bankowym. Jednym z nich jest przepis art. 105 ust. 2 Prawa bankowego, który w odniesieniu do zakresu oraz zasad udzielania informacji objętych tajemnicą bankową przez banki, między innymi organom Krajowej Administracji Skarbowej, odsyła do odrębnych ustaw. Odrębna ustawa, jaką jest ustawa o KAS zezwala na ujawnienia Szefowi Krajowej Administracji Skarbowej lub naczelnikowi urzędu celno-skarbowego oraz naczelnikowi urzędu skarbowego informacji stanowiących tajemnicę bankową w przypadku określonym w art. 48 i 49 ustawy o KAS. Zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy o KAS, na pisemne żądanie Szefa Krajowej Administracji Skarbowej lub naczelnika urzędu celno-skarbowego wydane w związku z wszczętym postępowaniem przygotowawczym lub czynnościami wyjaśniającymi odpowiednio w sprawie o przestępstwa lub wykroczenia oraz przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe, bank jest obowiązany do sporządzania i przekazywania informacji dotyczących podejrzanego lub osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej w przypadku, gdy postępowanie przygotowawcze lub czynności wyjaśniające są prowadzone w związku z czynami popełnionymi w zakresie działalności osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, w zakresie: 1) posiadanych lub współposiadanych rachunków bankowych lub posiadanych pełnomocnictw do dysponowania rachunkami bankowymi, liczby tych rachunków lub pełnomocnictw, obrotów i stanów tych rachunków, z podaniem wpływów, obciążeń rachunków i ich tytułów oraz odpowiednio ich nadawców i odbiorców; 2) posiadanych lub współposiadanych rachunków pieniężnych, rachunków papierów wartościowych lub posiadanych pełnomocnictw do dysponowania takimi rachunkami, liczby tych rachunków, a także obrotów, stanów tych rachunków oraz ich historii; 3) zawartych umów kredytowych lub umów pożyczki, z podaniem wysokości zobowiązań wynikających z tych kredytów lub pożyczek, celów, na jakie zostały udzielone, i sposobu zabezpieczenia ich spłaty, a także umów depozytowych, umów udostępniania skrytek sejfowych oraz ich historii; 4) nabytych za pośrednictwem banków akcji Skarbu Państwa lub obligacji emitowanych przez Skarb Państwa, a także obrotu tymi papierami wartościowymi; 5) obrotu wydawanymi przez banki certyfikatami depozytowymi lub innymi papierami wartościowymi. Zgodnie natomiast z art. 49 ustawy o KAS podmioty, o których mowa w art. 48 ust. 1-6, czyli w tym również bank, są obowiązane na pisemne żądanie: 1) naczelnika urzędu celno-skarbowego, w związku z wszczętą kontrolą celno-skarbową w zakresie, o którym mowa w art. 54 ust. 1 pkt 1-3, lub prowadzonym postępowaniem podatkowym, 2) naczelnika urzędu skarbowego, w związku z wszczętą kontrolą podatkową lub prowadzonym postępowaniem podatkowym, 3) Szefa Krajowej Administracji Skarbowej w toku postępowania podatkowego - do sporządzenia i przekazania posiadanych informacji dotyczących kontrolowanego lub strony postępowania, o których mowa w art. 48 ust. 1-6, przy czym przepisy art. 48 ust. 7-10 stosuje się odpowiednio. 3.5. Jak z powyższego wynika ustawodawca wprowadził przepisy szczególne uprawniające naczelników urzędów skarbowych do żądania od banków udzielenia informacji objętych tajemnicą skarbową - są to art. 49 ustawy o KAS w związku z art. 48 ustawy o KAS. W konsekwencji inne przepisy ustawy o KAS dotyczące prawa organów do żądania udzielenia informacji mogących mieć wpływ na powstanie obowiązku podatkowego lub wysokość zobowiązania, w tym art. 45 ust. 1 i ust. 3 ustawy o KAS, powołany przez NUS w spornym postanowieniu, nie odnoszą się do banków, w sytuacji, gdy żądaniem udzielenia informacji objęte są dane chronione tajemnicą bankową. Zgodzić się należy ze Skarżącym, że jeżeli ustawodawca chciałby wyposażyć w ramach art. 45 ust. 1 ustawy o KAS organy KAS w uprawnienia do żądania od banków informacji objętych tajemnicą bankową, to nie byłoby potrzeby, aby wprowadzał w ramach tego samego aktu prawnego, w kolejnych jego jednostkach redakcyjnych tj. art. 48 i 49 takiego uprawnienia ponownie. Jest to o tyle oczywiste, że mając na względzie ochronę przysługującą danym posiadanym przez bank, w treści wspomnianych art. 48 i 49 ustawy o KAS ustawodawca wskazał precyzyjnie przesłanki funkcjonalne i tryb wystąpień oraz zawęził zarówno zakres podmiotów uprawnionych, jak również zakres przedmiotowy udzielonych informacji. Wobec stanowiska prezentowanego w postanowieniu przez DIAS analogiczna wątpliwość dotyczy racjonalności wprowadzenia przez ustawodawcę art. 182-184 Ordynacji podatkowej, które w powiązaniu z art. 292 tej ustawy regulują zakres uprawnień organu do żądania udzielenia informacji w ramach prowadzonej kontroli podatkowej. Zdaniem Sądu zawarta w postanowieniu NUS i DIAS interpretacja art. 45 ustawy o KAS jest sprzeczna z przedstawionymi powyżej dyrektywami. Jeżeli bowiem ustawodawca realizując w/w zasady w ramach art. 48 i art. 49 ustawy o KAS oraz art. 182 - 184 w z art. 292 ustawy Ordynacja podatkowa wyraźnie określił granice podmiotowe, przedmiotowe, a przede wszystkim funkcjonalne (wskazując na konieczność prowadzenia wobec podatnika skutecznie wszczętej kontroli podatkowej, prowadzonego postępowania podatkowego lub kontroli celno-skarbowej) żądań organów KAS w zakresie udzielania informacji zawierających tajemnicę bankową, to bezzasadne jest przyjęcie, iż w ramach tego samego aktu prawnego umożliwił im, w oparciu o dalece mniej rygorystyczne przesłanki, zbieranie takich samych lub nawet szerszych informacji zarówno wobec podmiotów kontrolowanych, jak i osób trzecich. 3.6. Mając powyższe rozważania na względzie, zgodzić się należy ze Skarżącym, że wskazana podstawa prawna tj. art. 45 ust. 1 i ust. 3 ustawy o KAS nie uzasadniała żądania udostępnienia informacji, o które do Banku zwrócił się NUS. Jednocześnie Sąd nie kwestionuje, że ustawa o KAS, począwszy od zmiany która weszła w życie z dniem 2 stycznia 2019 r., zawiera podstawę prawną do wystąpienia przez NUS w toku postępowania podatkowego do Banku o udostępnienie żądanych informacji i są to przepisy art. 48 w związku z art. 49 pkt 2) ustawy o KAS, jednak nie zostały one wskazane w spornym postanowieniu z dnia [...] października 2019 r. Trafnie więc wskazał Skarżący, że art. 45 ust. 1 i ust. 3 ustawy o KAS nie dotyczy informacji stanowiących tajemnicę bankową i może odnosić się do banków tylko w sytuacji, gdy żądane informacje nie dotyczą ich klientów (czynności bankowych), a dotyczą np. pracowników, kontrahentów handlowych, co oznacza, że przepis ten nie może być podstawą żądania od Banku informacji stanowiących tajemnicę bankową. 3.7. Reasumując za zasadne uznać należało zarzuty naruszenia art. 45 ust. 1 i ust. 3 ustawy o KAS poprzez niezasadne przyjęcie, że regulacje te stanowią podstawę do ujawnienia NUS informacji objętych tajemnicą bankową. 3.8. Ponownie rozpoznając sprawę, organ uwzględni powyższe stanowisko i występując do Skarżącego z żądaniem udostępnienia informacji, o ile spełnione zostaną przesłanki z art. 48 ustawy o KAS w związku z art. 49 pkt 2) ustawy o KAS, wskaże prawidłową podstawę prawną żądania, która nie będzie nasuwała wątpliwości co do obowiązków Banku wynikających z regulacji zarówno Prawa bankowego, jak i ustawy o KAS. 3.9. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 p.p.s.a., uchylił postanowienia organów obu instancji. 3.10. Konsekwencją uwzględnienia skargi stało się orzeczenie o kosztach postępowania sądowego zgodnie z art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 597 zł składa się kwota wpisu sądowego w wysokości 100 zł, oraz kwota wynagrodzenia profesjonalnego pełnomocnika w wysokości 480 zł zasądzona na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1) lit c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.) oraz opłata za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielnie pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.