III SA/Lu 304/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski,, Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek,, Sędzia WSA Jerzy Drwal (spr.)., Protokolant Asystent sędziego Adam Traczyk, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 23 września 2008 r. sprawy ze skargi T.K. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz skarżącego kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzja z dnia [...] czerwca 2008 r. ( Nr [...]), wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 47 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] kwietnia 2008 r. o braku podstaw do stwierdzenia u T. K. choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że podniesione w odwołaniu strony zarzuty pod adresem orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. nie mogą być uwzględnione bowiem przeprowadzone badania lekarskie w jednostce orzeczniczej pierwszego stopnia ( w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w L. ) oraz badania specjalistyczne wykonane w zakładach opieki zdrowotnej w których badany był leczony, kart informacyjnych z leczenia szpitalnego i sanatoryjnego – nie wykazały choroby zawodowej układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy. Poza tym orzeczenie lekarskie z dnia [...] maja 2007 r. ( Nr [...]) wskazywało na negatywną obserwację w kierunku przewlekłych chorób układu ruchu wywołanych sposobem wykonywania pracy. Również jednostka orzecznicza drugiego stopnia ( Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. ) nie rozpoznała choroby zawodowej - z orzeczenia tejże jednostki z dnia [...] marca 2008 r. ( Nr [...]) wynikało, że brak jest podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy. W tych okolicznościach, mając na uwadze zgodne orzeczenia jednostki orzeczniczej pierwszego i drugiego stopnia, przepis § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. Nr 132, poz. 1115 ), przewidujący, iż właściwy inspektor sanitarny wydaje decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim, o którym mowa w § 6 ust. 1 oraz oceny narażenia zawodowego pracownika, oraz odpowiedzi Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. będące odpowiedzią na wystąpienie organu I instancji z dnia [...] maja 2008 r. w sprawie dołączonych do odwołania zaświadczeń lekarskich i wyników badań, z której wynika, że dołączone dowody nie dają podstaw do zmiany wydanego orzeczenia lekarskiego, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wyjaśnił, iż skarżona decyzja organu I instancji jest prawidłowa pod względem merytorycznym i opiera się na właściwych podstawach prawnych. W skardze do Sądu T. K. zarzucił naruszenie przepisów procesowych - art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji naruszającej słuszny interes skarżącego, nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego zebranego w sprawie materiału dowodowego, nieuwzględnieniu tego materiału, pominięciu oceny narażenia zawodowego oraz niewskazaniu przyczyn, dla których organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej zaświadczeniom lekarskim i wynikom badań załączonym do odwołania . Zarzucił również naruszenie prawa materialnego przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 65,poz. 294 ze zm.), polegające na wyrażeniu przez organ poglądu, iż rozpoznane schorzenie nie stanowi choroby zawodowej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Tytułem wstępu należy przypomnieć, że kryterium sądowej kontroli zaskarżonej decyzji wyznacza dyspozycja zawarta w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sadów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – zwanej dalej ppsa . Zatem Sąd miał obowiązek zbadać, czy zaskarżona decyzja zgodna jest z obowiązującym prawem, przy czym – w świetle art. 134 ppsa - nie był związany sformułowanymi zarzutami i wnioskami. Przechodząc do szczegółowych rozważań należy stwierdzić, że organ odwoławczy rozpatrując odwołanie skarżącego dysponował dodatkowym materiałem dowodowym w postaci w postaci wyniku badania usg barków z dnia [...] kwietnia 2006 r., historią choroby z Poradni N. w L. założona w dniu [...] października 2006 r., zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] listopada 2007 r., skierowania na fizjoterapię z dnia [...] października 2007 r., wyniku badania usg obu barków z dnia [...] marca 2008 r. Skoro skarżący tego rodzaju dokumentację medyczną dołączył do odwołania, to rzeczą organu było wystąpić do lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, o uzupełnienie orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację. Taki sposób postępowania przewiduje § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. Nr 132, poz. 1115 ). Powoływany przepis stanowi, że jeżeli właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, o którym mowa w ust. 1, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, uzupełnienia orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego. W rozpoznawanej sprawie orzeczenie Nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej zostało wydane przez lekarza A. M. ( specjalistę medycyny przemysłowej ). Z akt sprawy wynika, że organ odwoławczy przesłał wyżej wymienione dowody do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w L. z wnioskiem o wyjaśnienie, czy były one uwzględnione przy wydawaniu orzeczenia lekarskiego Nr [...] i czy stanowią podstawę do zmiany orzeczenia. Odpowiedzi na tak postawione pytania udzieliła lekarz I. S. – C. (internista, specjalista medycyny ogólnej), wyjaśniając, że analiza wyżej wymienionych dokumentów oraz całości posiadanej dokumentacji nie dają podstawy do zmiany treści wydanego orzeczenia z dnia [...] maja 2007 r. Stanowisko to organ odwoławczy uznał za miarodajne przy podejmowaniu swojej decyzji, pomijając, iż w świetle § 8 ust. 2 cyt. rozporządzenia, o ewentualnym uzupełnieniu orzeczenia powinien decydować wyłącznie lekarz, który wydał orzeczenie, a nie – jak to się stało w rozpoznawanej sprawie - inny lekarz, zatrudniony w tej samej jednostce orzeczniczej ( tu – w Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy w L. ). W tym miejscu należy wskazać, że w wyroku z dnia 28 listopada 2006 r. sygn. akt II OSK 948/06 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że obowiązkiem organu jest skontrolowanie, czy wydane orzeczenie lekarskie, stanowiące podstawę wydania decyzji, a będące środkiem dowodowym, wyjaśniło istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, wymagające wiadomości specjalnych, i czy orzeczenie to jest rzeczowe i przekonywająco uzasadnione ( LEX Nr 3143676 ). Skład orzekający Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pogląd ten w całości podziela, czego nie można powiedzieć, że zastosowany przez organ tryb postępowania przy kontrolowaniu orzeczenia z dnia [...] maja 2007 r. był prawidłowy. Nadmienić tylko wypada, że w sytuacji, gdyby wydanie orzeczenie uzupełniającego przez lekarza, o którym mowa w 8 ust. 2 w/w rozporządzenia było niemożliwe z różnych przyczyn, organ nie jest w sytuacji bez wyjścia skoro może zwrócić się do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację. W tych okolicznościach naruszenie przez organ odwoławczy dyspozycji wynikającej treści § 8 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych (...), miało wpływ na wynik sprawy. Z tych też względów i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ ppsa Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, orzekając o kosztach postępowania na mocy art. 200 ppsa.