II SA/Bk 557/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński,, asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk (spr.), , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2020 r. sprawy ze skargi D. R. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego oddala skargę UZASADNIENIE Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Z dniem [...] października 2019 r. D. R. (dalej również jako "skarżący") został zwolniony ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Wnioskiem z dnia [...] lutego 2020 r. skierowanym do Komendy Wojewódzkiej Policji w B. skarżący za pośrednictwem ePUAP zwrócił się o naliczenie wraz z ustawowymi odsetkami oraz wypłatę uposażenia za okres od dnia [...].10.2019 r. do chwili upływu 3 miesięcy od zwolnienia ze służby w Policji. Jako podstawę wniosku wskazał art. 117 ustawy o Policji wskazując, że był w trakcie leczenia nerwicy oraz innych schorzeń mających związek ze służbą i powstałych w trakcie służbie. Podniósł, że na zwolnieniu lekarskim przebywał do dnia [...] listopada 2019 r., a obecnie kontynuuje leczenie. Ze względu na ciężką sytuację materialną D. R. poprosił o niezwłoczną realizację wniosku. Wniosek został przekazany do Komendy Miejskiej Policji w B. według właściwości, a ponadto taki sam wniosek skarżący przesłał również bezpośrednio do Komendy Miejskiej Policji w B. Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. Komendant Miejski Policji wezwał skarżącego do dostarczenia niezbędnych informacji (szczegółowo wymienionych w 4 punktach) wskazując, że ostatnie zwolnienie lekarskie będące w posiadaniu organu obejmuje okres od [...].10.2019 r. do [...].10.2019 r. a warunkiem wypłacenia wnioskowanego świadczenia pieniężnego jest nadal trwająca choroba, uniemożliwiająca podjęcie zatrudnienia. Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. skarżący oświadczył, że z powodu schorzenia nabytego na służbie do chwili obecnej nie może podjąć zatrudnienia. Wskazał, że ostatnie zwolnienie lekarskie było wystawione przez lekarza do dnia [...].11.2019 r., zatem zwolniono go ze służby w trakcie leczenia i niezdolności do podjęcia zatrudnienia. Zgodnie z dowodami, które posiada (zaświadczenie o terapii, wypis szpitalny, zwolnienie lekarskie, opinie lekarzy psychiatrów) organ powinien dokonać płatności uposażenia za 3 miesiące po zwolnieniu ze służby. Wobec nie nadesłania żądanych danych organ zwrócił się w piśmie z dnia [...] lutego 2020 r. do Naczelnika Wydziału Sztab Policji KMP w B. o udzielnie informacji, czy jest w posiadaniu dokumentów wskazanych przez skarżącego w piśmie stanowiącym odpowiedź skarżącego na ww. wezwanie oraz dokumentów potwierdzających pobyt skarżącego na zwolnieniu lekarskim po dniu zwolnienia ze służby. Jednocześnie organ zwrócił się ze stosownym zapytaniami w tym zakresie do Naczelnika Wydziału Finansów KWP w B. oraz do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Po uzyskaniu odpowiedzi skarżącego na skierowane do niego wezwania oraz informacji od do Naczelnika Wydziału Sztab Policji KMP w B., Naczelnika Wydziału Finansów KWP w B. oraz do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, organ pismem z dnia [...] marca 2020 r. poinformował skarżącego o prawie do zapoznania się z materiałami zebranymi w sprawie. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. Komendant Miejski Policji w B. odmówił przyznania świadczenia pieniężnego wraz z ustawowymi odsetkami określonego w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji za okres o jaki wniósł skarżący tj. od [...] października 2019 r. do chwili upływu 3 miesięcy od jego zwolnienia ze służby. Jednocześnie organ I instancji przyznał Skarżącemu świadczenie pieniężne określone w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji za okres choroby od dnia [...].10.2019 r. do dnia [...].11.2019 r. W ustawowym terminie skarżący złożył odwołanie, w którym wnosił o uchylenie decyzji organu I instancji w części dotyczącej odmowy przyznania świadczenia pieniężnego z art. 117 ust. 3 ustawy o Policji za pełne 3 miesiące po zwolnieniu ze służby wraz z ustawowymi odsetkami oraz nakazanie organowi wypłacenia uposażenia za pełne 3 miesiące po zwolnieniu ze służby w Policji. W odwołaniu skarżący podnosił, że przez 3 miesiące po zwolnieniu ze służby w Policji nie był w stanie podjąć zatrudnienia i udokumentował to swoim oświadczeniem oraz dokumentacją medyczną. Ponadto skarżący twierdził, że Centralna Komisja Lekarska uznała związek jego choroby ze służbą w Policji. Jednocześnie skarżący stwierdził w odwołaniu, że organ milcząco załatwił sprawę dotyczącą przyznania mu wnioskowanego świadczenia za pełne 3 miesiące po zwolnieniu ze służby, bowiem nie zweryfikował stanu zdrowia przed zwolnieniem ze służby poprzez powołanie komisji lekarskiej celem ewentualnego ustalenia prawa do renty inwalidzkiej. Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 roku Komendant Wojewódzki Policji w B. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] marca 2020 roku. W uzasadnieniu swego stanowiska wskazał, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 117 ust. 3 ustawy o Policji, warunkiem wypłacenia wnioskowanego świadczenia pieniężnego jest "nadal trwająca choroba" uniemożliwiająca podjęcie zatrudnienia, którą zgodnie z literalnym brzmieniem, należy rozumieć jako chorobę istniejącą i nadal trwającą, a więc istniejącą bez przerwy i tę samą jednostkę chorobową, ewentualnie przechodzącą w inną jednostkę chorobową, będącą ściśle związaną przyczynowo z pierwotnym schorzeniem. W ocenie organu, brzmienie powyższego przepisu jest całkowicie jednoznaczne. Skarżący rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. został zwolniony ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji z dniem 18 października 2019 r. , a więc na podstawie prawnej wskazanej w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji. Na zwolnieniach lekarskich przebywał od dnia [...] października 2019 r. do dnia [...] października 2019 r. (jeszcze przed zwolnieniem ze służby), następnie od dnia [...] października 2019 r. do dnia [...] października 2019 r. oraz od dnia [...] października 2019 r. do dnia [...] listopada 2019 r. Tak więc zwolnienia lekarskie począwszy od [...] października 2019 r. dotyczyły okresu po zwolnieniu ze służby. Organ uznał, że skarżący będąc na zwolnieniu lekarskim nadal już po zwolnieniu ze służby z pewnością nie mógł podjąć zatrudnienia do dnia [...].11.2020 r. Nie legitymował się on również prawami emerytalno-rentowymi. Prawidłowa wykładnia użytego w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji zwrotu "nadal trwającej choroby", niewątpliwie wymagała wykazania przez wnioskującego policjanta zwolnionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6 ww. ustawy, nieustającego stanu pozostawania w chorobie, z powodu której nie może podjąć zatrudnienia. Takich okoliczności – w ocenie organu – mimo wezwania skarżący nie udowodnił, bowiem oświadczył jedynie, że z powodu schorzenia nabytego w służbie do chwili obecnej nie może podjąć zatrudnienia i oczekuje na kolejną terapię. Dodał, że ostatnie zwolnienie lekarskie miał do [...] listopada 2019 r. Nie przedstawił żadnych dowodów i opinii lekarskich, do których przedłożenia został wezwany przez Komendanta Miejskiego Policji w B. stwierdzając, że to na organie spoczywa ciężar wykazania, że wypłata uposażenia za 3 miesiące po zwolnieniu ze służby jest nieuzasadniona. Wskazał również, że organ posiada dowody w postaci zaświadczenia o terapii, wypisu szpitalnego, zwolnień lekarskich oraz opinii lekarzy psychiatrów. Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. D. R. przesłał: 1. zaświadczenie z dnia [...] września 2020 r. o podjęciu leczenia odwykowego w Oddziale Dziennym Terapii Uzależnienia od Alkoholu w dniu [...].09.2019 r, przewidywany czas terapii określono do [...].11.2019 r.; 2. Historię wizyt w Centrum Zdrowia Psychicznego L. (opis wizyt z dnia [...].09.2019 r., [...].07.2019 r.; 3. Historię choroby z Lekarskiej Specjalistycznej Spółdzielni Pracy w B. "E." (opis wizyt z dnia [...].08.2018 r., [...].09.2018 r., [...].03.2019 r., [...].03.2019 r., [...].04.2019 r., [...].05.2019 r., [...].06.2019 r., [...].08.2019 r., [...].07.2019 r.). Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. D. R. przesłał wydruk z Platformy Usług Elektronicznych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przedstawiający zestawienie wystawionych zaświadczeń lekarskich, z którego wynika, że po zwolnieniu ze służby w Policji przebywał on na zwolnieniu lekarskim od dnia [...].10.2019 r. do dnia [...].10.2019 r. oraz od dnia [...].10.2019 r. do dnia [...].11.2019 r. oraz, że były to zaświadczenia lekarskie wystawione przez tego samego lekarza, co poprzednie zaświadczenie obejmujące okres od dnia [...].10.2019 r. do dnia [...].10.2019 r. Na tej podstawie organ przyjął, że przedłożone dokumenty nie potwierdzają, aby skarżący po zwolnieniu ze służby był w trakcie "nadal trwającej choroby" uniemożliwiającej podjęcie zatrudnienia. Jedyny potwierdzony okres choroby po zwolnieniu ze służby, który uprawniał do wypłaty świadczenia pieniężnego z art. 117 ust. 3 ustawy o Policji za okres choroby – zdaniem organu – to okres od dnia 19.10.2019 r. do dnia 04.11.2019 r. W związku z powyższym organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Na powyższą decyzję D. R. w dniu [...] lipca 2020 roku drogą elektroniczną, za pośrednictwem Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wnosząc o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. nr [...] z dnia [...].06.2020 r. podtrzymującej decyzję nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] marca 2020 r. w części odmawiającej wypłaty skarżącemu uposażenia za okres 3 miesięcy na podstawie art. 117 ustawy o Policji, świadczenia okresowego w przypadku zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6, gdzie z powodu nadal trwającej choroby skarżący nie mógł podjąć zatrudnienia, 2. nakazanie organowi wypłaty tego świadczenia skarżącemu po doliczeniu do niej okresu od dnia [...].11.2019 r. do dnia [...].01.2020 r. wraz z ustawowymi odsetkami. 3. na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 i 9, art. 50 § 1, art. 52 § 2, art. 54 § 1 oraz art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zarzucając naruszenie art. 8, art. 12, art. 35 § 1 i art. 36 § 1 ustawy z dnia 16 czerwca 1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. nr 98, poz. 1071 ze zm.), przez rażące przekroczenie terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu, skarżący wniósł o uznanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. oraz Komendanta Miejskiego Policji w B. za bezczynnych i opieszale prowadzących postępowanie z rażącym naruszeniem przepisów prawa oraz wniósł o wymierzenie kar grzywny w najwyższym wymiarze gdyż stwierdził, że jest to jednocześnie skarga na bezczynność i opieszałe prowadzenie postępowania, - 4. zasądzenie od organu administracyjnego na rzecz skarżącego kosztów postępowania, według norm przepisanych, 5. udzielenie prawa pomocy, zwolnienie z wszelkich kosztów i opłat sądowych a także przyznanie profesjonalnego adwokata, 6. ponadto zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 2, 31, 87 Konstytucji RP, art. 117 ustawy o Policji, art. 8 i 11 k.p.a., art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., art. 81a § 1 i art. 7a k.p.a., art. 7 w zw. z art. 87 k.p.a. Odpowiadając na skargę Komendant Wojewódzki Policji w B. wniósł o jej oddalenie stwierdzając, że postępowanie prowadzone było zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podkreślił, że w sprawie również nie doszło do bezczynności bowiem została wydana decyzja rozpoznająca wniosek skarżącego w zakresie przedmiotowego świadczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] marca 2020 r. odmawiającą skarżącemu przyznania pieniężnego wraz z ustawowymi odsetkami określonego w art. 117 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.) za okres o jaki wniósł skarżący tj. od 18 października 2019 r. do chwili upływu 3 miesięcy od jego zwolnienia ze służby. Jednocześnie organ I instancji przyznał skarżącemu świadczenie pieniężne określone w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji za okres choroby od dnia [...].10.2019 r. do dnia [...].11.2019 r. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji był art. 117 ust. 3 ustawy o Policji w myśl którego, policjantowi zwolnionemu ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6, który z powodu nadal trwającej choroby nie może podjąć zatrudnienia, wypłaca się co miesiąc świadczenie pieniężne określone w ust. 1 przez okres choroby, nie dłużej jednak niż przez okres 3 miesięcy, chyba że wcześniej komisja lekarska wyda orzeczenie o inwalidztwie stanowiące podstawę do ustalenia prawa do renty inwalidzkiej. Sąd badając sprawę uznał, że organ prowadził postępowanie z zachowaniem zasad wynikających z przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. u. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."). Organ dopełnił obowiązkowi pełnego zebrania i wyczerpującej oceny materiału dowodowego sprawy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), której wynik przedstawiony został w uzasadnieniu wydanych rozstrzygnięć spełniających wymagania z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organ dokonał wystarczających i prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy dla wydania rozstrzygnięcia zgodnego z prawem materialnym, a w obszernym uzasadnieniu przedstawił szczegółowo swoje rozstrzygnięcie i podstawy prawne oraz obowiązujące orzecznictwo sądów w tym zakresie. W okolicznościach sprawy niesporne jest, że skarżący był policjantem, który z dniem [...] października 2019 r., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, został zwolniony ze służby w Policji. Przed zwolnieniem ze służby skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim tj. ostatnie zwolnienie w trakcie służby obejmowało okres od [...] października 2019 r. do [...] października 2019 r. (ostatni okres na który organ dysponował zwolnieniem lekarskim). W toku postępowania organ wezwał skarżącego do przedstawienia stosownych wyjaśnień i dokumentacji potwierdzających nadal trwającą chorobę po zwolnieniu ze służby, a wobec niekompletnej odpowiedzi – zwrócił się ze stosownymi prośbami do innych organów. M.in. zwrócono się do Naczelnika Wydziału Sztabu Policji KMP w B. o udzielnie informacji, czy jest w posiadaniu dokumentów potwierdzających pobyt skarżącego na zwolnieniu lekarskim po dniu zwolnienia ze służby. Jednocześnie organ zwrócił się ze stosownymi zapytaniami w tym zakresie do Naczelnika Wydziału Finansów KWP w B. oraz do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. Na podstawie uzyskanych informacji ustalono, że do [...] października 2019 r. skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim (jeszcze przed zwolnieniem ze służby), następnie od dnia [...] października 2019 r. do dnia [...] października 2019 r. oraz od dnia [...] października 2019 r. do dnia [...] listopada 2019 r. Na tej podstawie organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że zwolnienia lekarskie począwszy od [...] października 2019 r. dotyczyły okresu po zwolnieniu ze służby. W związku z powyższym uznano, że D. R. będąc na zwolnieniu lekarskim nadal już po zwolnieniu ze służby nie mógł podjąć zatrudnienia do dnia [...].11.2020 r. i nie legitymował się on również prawami emerytalno-rentowymi. Powyższe zasadnie skutkowało przyznaniem świadczenia pieniężnego określonego w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji za okres choroby o d dnia [...].10.2019 r. do dnia [...].11.2019 r. W pozostałym zakresie prawidłowo natomiast odmówiono przyznania świadczenia, bowiem przedłożone do akt sprawy dokumenty, w tym dokumentacja lekarska potwierdzała leczenie za okres wcześniejszy, a nie po dacie ostatniego zwolnienia lekarskiego tj. [...] listopada 2019 r. Kwestią sporną jest stanowisko organu, który oceniając materiał dowodowy uznał, iż w świetle art. 117 ust. 3 ustawy o Policji, przesłanką wypłacenia ww. świadczenia pieniężnego jest choroba uniemożliwiająca podjęcie zatrudnienia "nadal trwająca", a więc istniejąca bez przerwy. Natomiast w przypadku skarżącego przedłożona dokumentacja nie potwierdzała leczenia po dacie ostatniego zwolnienia lekarskiego, a ustalenia organów w tym zakresie były prawidłowe. Sąd uznał, że przedstawiona przez organ przesłanka "nadal trwająca choroba" była wystarczającym powodem wydania rozstrzygnięcia odmawiającego przyznania przedmiotowego świadczenia w pozostałym zakresie. Za prawidłowe Sąd uznał bowiem wywody organu, oparte na literalnej wykładni użytego w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji sformułowania "nadal trwająca choroba", jako stanu nieprzerwanego pozostawania w chorobie, która uniemożliwia w tym czasie podejmowanie zatrudnienia. Spełnienia tego wymogu przed organem skarżący nie wykazał, skoro z nie dysponował dalszymi zwolnieniami lekarskimi (nie mógł nimi dysponować bo nie był zatrudniony) co nie jest okolicznością przesądzającą sprawę. Jednakże mógł dysponować dokumentacją medyczną potwierdzającą dalsze trwanie choroby, już po zwolnieniu ze służby, a takich dokumentów nie przedstawił. Ponadto skarżący powołał się na okoliczność, że brak było możliwości wystawienia zwolnienia lekarskiego, gdyż był osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku i niezarejestrowaną. Natomiast brak możliwości rejestracji wynikał z opieszałości Komendanta Miejskiego Policji w zakresie wystawienia świadectwa służby, które zostało wydane po terminie. Powyższe wskazuje, że skarżący chciał uzyskać status bezrobotnego (o ile by posiadał świadectwo służby), a co za tym idzie po rejestracji, oznaczałoby to deklarację, że jest gotowy do podjęcia pracy, co przeczy wskazywanej przez niego przesłance "nadal trwającej choroby". Z powyższych ustaleń organu wynika również to, że nawet jeśli skarżący obecnie się leczy to brak jest dokumentów potwierdzających ciągłość pozostawania przez skarżącego w stanie "nadal trwającej choroby" jeszcze nabytej w trakcie trwania służby. Skarżący również nie przedłożył orzeczenia CKL, na które powołuje się w skardze. Prawidłowa wykładnia użytego w art. 117 ust. 3 ustawy o Policji zwrotu "nadal trwającej choroby", wymaga wykazania przez wnioskującego policjanta zwolnionego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 i 6 ww. ustawy, nieustającego stanu pozostawania w chorobie, z powodu której nie może podjąć zatrudnienia. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego wskazywanych również przez skarżącego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcia zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Odniosły się też do wszystkich twierdzeń skarżącego, które miały jakikolwiek wpływ na treść rozstrzygnięcia. Sąd nie uznaje za zasadne twierdzeń skarżącego, że w sprawie pozostały jeszcze do wyjaśnienia jakieś wątpliwości co do stanu faktycznego, których nie daje się usunąć. Skarżący ich nie wskazuje. To samo dotyczy rzekomych dowodów, których organy nie przeprowadziły na wniosek skarżącego. Skarżący ich nie wskazuje i nie wyjaśnia, jaki one mogły by mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Nie doszło w sprawie także do naruszenia przepisów Konstytucji RP. Bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięć organów pozostaje fakt, czy przy ich wydaniu organy dopuściły się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Kwestie te mogą być przedmiotem innych postępowań w trybie przewidzianym w art. 149 p.p.s.a. i de facto w niniejszej sprawie zostały rozpoznane w dniu 12 maja 2020 r. w sprawie sygn. akt II SAB/Bk 41/20, w której skargę oddalono. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.