II GZ 305/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Sulimierski po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P.T. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 28 lipca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 1678/09 w zakresie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie protokołu rozprawy w sprawie ze skargi P.T. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy aplikantów adwokackich postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. odrzucił wniosek P.T. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie protokołu rozprawy z dnia 15 czerwca 2010 r. Wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu skarżący złożył wniosek o uzupełnienie protokołu rozprawy. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie protokołu rozprawy jest niedopuszczalny. Zgodnie bowiem z art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwana p.p.s.a. strona może żądać uzupełnienia lub sprostowania protokołu na następnym posiedzeniu, nie później niż w terminie trzydziestu dni od dnia posiedzenia, z którego sporządzono protokół. Termin ten ma, w ocenie Sądu I instancji, charakter materialny, wobec czego nie ma możliwości przywracania tego terminu na zasadach przewidzianych dla terminów procesowych. W rozpoznawanej sprawie termin do złożenia wniosku o uzupełnienie protokołu upływał w dniu 15 lipca 2010 r., a wobec braku możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o uzupełnienie protokołu, Sąd odrzucił go na podstawie art. 88 p.p.s.a. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł P.T., domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności art. 103 p.p.s.a. wobec aktualnej treści art. 76 p.p.s.a. z art. 45 ust. 1, art. 78 i art. 184 Konstytucji RP. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez: 1. niewłaściwe zastosowanie art. 88 p.p.s.a. polegające na odrzuceniu wniosku o sprostowanie protokołu w sytuacji braku którejkolwiek z przesłanek wymienionych w treści powołanego przepisu, 2. nierozpoznanie istoty sprawy, polegające na zaniechaniu zbadania przez Sąd I instancji faktycznej podstawy żądania wniosku, poprzez niedokonanie właściwej subsumcji twierdzeń skarżącego pod treść przepisu art. 86 § 1 p.p.s.a. oraz art. 103 p.p.s.a. stanowiące podstawę prawną złożonego wniosku, 3. naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. poprzez zaniechanie jakiegokolwiek wyjaśnienia w treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia, dlaczego Sąd I instancji przyjął, że art. 103 p.p.s.a. ma charakter materialnoprawny, pomimo, że to właśnie tę konstatację wskazano jako wyłączną podstawę rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd może postanowić o przywróceniu uchybionego terminu do dokonania czynności w postępowaniu o ile uchybienie to nastąpiło bez winy strony. Art. 87 § 2 tej ustawy nakłada obowiązek wykazania braku winy na stronę, która winna zwrócić się z odpowiednim wnioskiem do sądu, przed którym czynność miała być dokonana, wskazując okoliczności uprawdopodobniające brak zawinienia w uchybieniu. Wniosek taki złożyć należy najpóźniej w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia, co wynika z art. 87 § 1 tejże ustawy. Z kolei art. 88 stanowi, iż wniosek spóźniony lub z innej przyczyny niedopuszczalny odrzuca się. W przedmiotowej sprawie niezasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uznał, iż wniosek P.T. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sprostowanie lub uzupełnienie protokołu należy odrzucić jako niedopuszczalny. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska wyrażonego przez Sąd I instancji, że art. 103 p.p.s.a. ma charakter prawa materialnego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego termin trzydziestodniowy w którym strony mogą żądać sprostowania protokołu jest terminem procesowym, który może być przez sąd przywrócony na zasadach określonych w dziale III, rozdziale 6 p.p.s.a. dotyczącym uchybienia i przywracania terminów (por. J.P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz. Warszawa 2006, str. 243). Pismo o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sprostowanie protokołu zostało przez P.T. wysłane w dniu 21 lipca 2010 r., a więc z zachowaniem siedmiodniowego terminu wskazanego w art. 87 § 1 p.p.s.a. Termin ten rozpoczął swój bieg od pierwszego dnia po którym upłynął termin trzydziestodniowy do złożenia wniosku o uzupełnienie lub sprostowania protokołu, a więc od dnia 16 lipca 2010 r. Nie można zatem przyjąć za uprawnione stanowisko Sądu, iż wniosek złożony w dniu 21 lipca 2010 r. był niedopuszczalny i jako taki podlegał odrzuceniu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosek ten złożony został w ustawowym terminie i winien być rozpoznany przez Sąd I instancji w aspekcie zaistnienia ewentualnych przesłanek dla przywrócenia uchybionego terminu. Mając na uwadze powyższe i uznając zaskarżone postanowienie za wydane niezgodnie z art. 87 § 1 i art. 88 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.