II SA/Go 288/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędzia WSA Jarosław Piątek Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 6 października 2022 r. sprawy ze skargi P. Spółki z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza z [...] r. nr [...], II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej P. Spółki z o.o. kwotę 500 (pięćset) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r., Nr [...] Burmistrz odmówił ustalenia na rzecz P. Spółki z o.o. warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zabudowie produkcyjnej (budowa farmy fotowoltaicznej wraz z infrastrukturą towarzyszącą) na działce nr [...] położonej w obrębie [...]. W uzasadnieniu organ podał, iż teren przeznaczony pod planowaną inwestycję – działka nr [...] oznaczony jest w ewidencji gruntów jako grunty rolne ŁIV o pow. 0,4642 ha, znajduje się na obszarze, gdzie brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a planowana zmiana zagospodarowania terenu należy do inwestycji, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej jako u.p.z.p.) i stosownie do art. 59 ust. 1 tej ustawy wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Planowana inwestycja to instalacja o mocy przekraczającej 100 kW, do której nie ma zastosowania art. 61 ust. 3 u.p.z.p. i w związku z tym wymagane jest dokonanie analizy spełnienia wymogów określonych w art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 up.z.p. Ponadto zgodnie z art. 2 pkt. 20a i art. 10 ust. 2a u.p.z.p. jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki – w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Ponieważ planowana inwestycja o mocy do 1 MW jest zlokalizowana na gruntach klasy ŁIV, to konieczne jest aby spełniała wymagania określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Przeprowadzona zaś analiza wykazała, że warunek wynikający z art. 61 ust. 1 pkt. 1 u.p.z.p. nie został spełniony, z uwagi na brak kontynuacji funkcji zabudowy w przyjętym do analizy obszarze. Od powyższej decyzji Burmistrza odwołanie wniosła P. Spółka z o.o., zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 61 ust. 3 w związku z art. 61 ust. 1 pkt. 1 i 2 u.p.z.p. przez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że w przedmiotowej sprawie do wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest spełnienie wszystkich warunków wskazanych w ust. 1 niniejszego przepisu, podczas gdy z treści ww. normy wprost wynika, iż w przypadku inwestycji dotyczącej odnawialnych źródeł energii nie jest niezbędne spełnienie warunków z ust. 1 i 2, a także naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zwłaszcza faktu, iż w przypadku budowy instalacji związanej z odnawialnymi źródłami energii nie jest konieczne spełnienie warunku tzw. dobrego sąsiedztwa, co w konsekwencji oznacza znaczne utrudnienie budowy jakiejkolwiek inwestycji związanej z odnawialnymi źródłami energii, a także całkowite pominięcie okoliczności, iż interes społeczny przemawia za uchyleniem decyzji wydanej przez Burmistrza, ponieważ rozwój odnawialnych źródeł energii uzasadniony jest potrzebami społeczeństwa, z uwagi na ciągłe zapotrzebowanie na energię elektryczną i rozwój technologii odnawialnych źródeł energii, jakim jest energia fotowoltaiczna i które posiadają szereg zalet powodujących ich wyższość nad źródłami konwencjonalnymi, takimi jak: powszechność, brak negatywnego oddziaływania na środowisko, brak negatywnego oddziaływania na zdrowie ludzi i otaczającej flory i fauny, redukcja zużycia paliw kopalnych, zmniejszenie zanieczyszczeń do środowiska, wykorzystanie terenów uznawanych za nieużytki, brak negatywnego oddziaływania na krajobraz, brak wytwarzania hałasu mającego wpływ na pobliskie otoczenie. Spółka wniosła o uchylenie decyzji w całości i orzeczenie zgodnie z wnioskiem lub uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2022 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 4 ust. 2 pkt. 2 , art. 10 ust. 2a , art. 15 ust. 3 pkt. 3 , art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 , art. 63 ust. 2 i 4 , art. 64 ust. 1 i art. 65 u.p.z.p. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, iż w sprawie bezsporne jest, że dla terenu na którym położona jest objęta wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy działka nr [...] – brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Inwestor przedstawił kompletny wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy spełniający wymagania określone w art. 52 u.p.z.p. Granice terenu objętego wnioskiem zostały oznaczone na mapie stanowiącej załącznik do wniosku, a wielkość terenu pod inwestycję została przez inwestora określona w treści wniosku – 0,49 ha. Planowana inwestycja obejmująca lokalizację farmy fotowoltaicznej o mocy do 1 MW nie jest instalacją odnawialnego źródła energii i w związku z tym regulacje zawarte w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie mają zastosowania w związku z art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. W związku z powyższym organ I instancji prawidłowo dokonał analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Analiza funkcji terenu przewidzianego pod lokalizację inwestycji i otaczającego obszaru wykazała brak zabudowy produkcyjnej stanowiącej sąsiedztwo dla planowanej inwestycji, na podstawie której można byłoby ustalić parametry planowanej inwestycji, a ponieważ wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe tylko w przypadku łącznego spełnienia warunków wskazanych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., to w analizowanej sprawie nie jest możliwe ustalenie warunków zabudowy. W myśl art. 10 ust 2a u.p.z.p., jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy zainstalowanej 500 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, w studium ustala się ich rozmieszczenie z wyłączeniem wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, Vlz i nieużytki – w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt. 3a cytowanej ustawy w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Z brzmienia przytoczonych przepisów, w ocenie Kolegium wynika jednoznacznie, że lokalizowanie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW wymaga uprzedniego określenia obszarów przeznaczonych na ten cel w studium, a to oznacza, że tego rodzaju inwestycje mają istotne znaczenie dla kształtowania lokalnych zasad zagospodarowania przestrzennego, a zwłaszcza ładu przestrzennego w gminie. Nie sposób zatem uznać, w ocenie Kolegium, że lokalizacja urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a u.p.z.p., miałaby być na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. zwolniona od wymogów ustanowionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Treść art. 10 ust. 2a i art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. świadczy bowiem o tym, że wolą ustawodawcy jest aby inwestycje, w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 500 kW, były realizowane przede wszystkim na podstawie ustaleń planu miejscowego. Nie wyklucza to oczywiście możliwości ubiegania się o decyzję o warunkach zabudowy takiej inwestycji, ale wówczas wymagane jest spełnienie wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Kolegium podkreśliło również, że w sytuacji braku planu miejscowego, warunki zabudowy w oderwaniu od postanowień studium, biorąc pod uwagę art. 10 ust. 2a u.p.z.p., mogą być ustalone jedynie dla odnawialnych źródeł energii o mocy do 500 kW. Natomiast powyżej tej mocy, tak jak w kontrolowanej sprawie do 1000kV (1MV), lokalizacja OZE może odbywać się w zgodzie z lokalizacją przewidzianą w studium z wyłączeniem lokalizacji na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, Vlz i nieużytki – w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. W kontrolowanej sprawie planowana inwestycja jest zlokalizowana na gruncie rolnym klasy ŁIV, a to oznacza, że odmowa wydania decyzji o warunkach zabudowy znajduje oparcie w konkretnym przepisie prawa materialnego. Odnosząc się zaś do zarzutów zawartych w odwołaniu, Kolegium stwierdziło, że w świetle obowiązujących przepisów nie znajdują one uzasadnienia. Od powyższej decyzji P. Spółka z o.o. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zarzucając naruszenie: a) art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. przez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a zwłaszcza faktu, iż w przypadku budowy instalacji związanej z odnawialnymi źródłami energii, nie jest konieczne spełnienie warunku tzw. dobrego sąsiedztwa, co w konsekwencji oznacza znaczne utrudnienie budowy jakiejkolwiek inwestycji związanej z odnawialnymi źródłami energii, a także całkowite pominięcie okoliczności, iż interes społeczny przemawia za uchyleniem decyzji wydanej przez Burmistrza, ponieważ rozwój odnawialnych źródeł energii uzasadniony jest potrzebami społeczeństwa w szczególności jeżeli weźmiemy pod uwagę ciągłe zapotrzebowanie na energię elektryczną i rozwój technologii odnawialnych źródeł energii jakim jest energia fotowoltaiczna, które posiadają szereg zalet powodujących ich wyższość nad źródłami konwencjonalnymi, takich jak: powszechność, brak negatywnego oddziaływania na środowisko, brak negatywnego oddziaływania na zdrowie ludzi i otaczającej fauny oraz flory, redukcja zużycia paliw kopalnych, zmniejszenie emisji zanieczyszczeń do środowiska, wykorzystanie terenów uznanych za nieużytki, brak negatywnego odziaływania na krajobraz, brak wytwarzania hałasu mającego wpływ na pobliskie otoczenie; b) art. 61 u.p.z.p. przez jego niezastosowanie oraz niewydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy, w przypadku gdy zostały spełnione wszelkie przesłanki przemawiające za jej wydaniem; jedyne do czego był zobowiązany organ w rzeczonym stanie faktycznym było zbadanie czy dana lokalizacja spełnia wymogi określone w ww. normie prawnej a nie do urzeczywistnienia w decyzji odmawiającej abstrakcyjnej polityki gospodarki przestrzennej, pomimo konieczności w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego indywidualnego rozpatrzenia treści wniosku – jedynie pod kątem treści art. 61 u.p.z.p.; c) art. 61 ust. 3 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. przez jego błędną wykładnię i nieprawidłowe uznanie, że w przedmiotowej sprawie do wydania decyzji o warunkach zabudowy konieczne jest łączne spełnienie wszystkich warunków wskazanych w ust. 1 niniejszego przepisu, podczas gdy z treści w/w normy wprost wynika, iż w przypadku inwestycji dotyczącej odnawialnych źródeł energii, nie jest niezbędne spełnienie warunków z ust. 1 pkt 1 i 2; Podnosząc powyższe zarzuty Spółka wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zobowiązanie organu do wydania decyzji w terminie zakreślonym przez Sąd, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej p.p.s.a.), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Ponadto jak wynika z art. 135 p.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie dotyczy możliwości wydania na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. decyzji o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o łącznej mocy do 1 MW. Problem ten dotyczy wykładni przepisu art. 61 ust.3 u.p.z.p. w brzmieniu ustalonym przez art. 4 pkt 2 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1524), w myśl którego przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. W ocenie Kolegium lokalizowanie urządzeń wytwarzających energię ze źródeł odnawialnych o mocy przekraczającej 500 kW wymaga uprzedniego określenia obszarów przeznaczonych na ten cel w studium. Ze względu na treść art. 10 ust. 2a u.p.z.p. lokalizacja takich urządzeń nie może zostać zwolniona na podstawie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. od wymogów ustanowionych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Warunki lokalizacji opisanej zabudowy powinny być więc kształtowane z uwzględnieniem kontekstu systemowego wynikającego z art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. Treść tych przepisów wskazuje, że wolą ustawodawcy jest, aby inwestycje, w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię ze źródeł odnawialnych o mocy przekraczającej 500 kW, były realizowane przede wszystkim na podstawie ustaleń planu miejscowego. Nie wyklucza to możliwości ubiegania się o decyzję o warunkach zabudowy dla takiej inwestycji, ale wówczas wymagane jest spełnienie wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Ponadto w sytuacji braku planu miejscowego warunki zabudowy w oderwaniu od postanowień studium, biorąc pod uwagę art. 10 ust. 2a u.p.z.p., mogą być ustalone jedynie dla odnawialnych źródeł energii o mocy do 500 kW. Natomiast powyżej tej mocy, lokalizacja OZE może odbywać się w zgodzie z lokalizacją przewidzianą w studium, z wyłączeniem lokalizacji na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, Vlz i nieużytki – w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela, w odniesieniu do inwestycji będącej jej przedmiotem, wykładni zaprezentowanej w zaskarżonej decyzji. Dla wydania decyzji o warunkach zabudowy co do zasady niezbędne jest spełnienie wszystkich wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. w tym wymogu, aby co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, była zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Jednakże zgodnie z art. 61 ust. 3 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej, a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii. Z kolei w myśl art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 610 – w wersji obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji) instalacją odnawialnego źródła energii jest instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego, - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej lub magazyn biogazu rolniczego. Według zaś art. 2 pkt 22 tej ustawy odnawialne źródła energii to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów. Stosownie do treści art. 10 ust. 2a u.p.z.p., jeżeli na obszarze gminy przewiduje się wyznaczenie obszarów, na których rozmieszczone będą urządzenia wytwarzające energię z odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 kW, a także ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu w studium ustala się ich rozmieszczenie, z wyłączeniem: 1) wolnostojących urządzeń fotowoltaicznych, o mocy zainstalowanej elektrycznej nie większej niż 1000 kW zlokalizowanych na gruntach rolnych stanowiących użytki rolne klas V, VI, VIz i nieużytki – w rozumieniu przepisów wydanych na podstawie art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne; 2) urządzeń innych niż wolnostojące. Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów pod budowę urządzeń, o których mowa w art. 10 ust. 2a, oraz granice ich stref ochronnych związanych z ograniczeniami w zabudowie, zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu oraz występowaniem znaczącego oddziaływania tych urządzeń na środowisko. Dokonując wykładni tych przepisów należy mieć jednak na uwadze treść art. 9 ust. 4 u.p.z.p., według którego ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, przy czym jak wynika z art. 9 ust. 5 u.p.z.p., studium nie jest aktem prawa miejscowego. W rozpatrywanej sprawie teren inwestycji nie jest objęty planem miejscowym. Brak jest przy tym podstaw do przyjęcia, że zapisy studium powinny być uwzględniane w decyzjach o warunkach zabudowy. W orzecznictwie sądowym, w odniesieniu do unormowań art. 9 ust. 4 i ust. 5 u.p.z.p. wskazuje się bowiem, iż studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego nie jest aktem prawa miejscowego, który przesądza o zmianie przeznaczenia terenu. Zatem nawet jego uchwalenie nie wiąże organu wydającego decyzje o warunkach zabudowy i nie może stanowić podstawy do wydawania decyzji w tym przedmiocie (por. wyroki NSA z 30 października 2008 r., II OSK 1294/07, z 15 września 2016 r., II OSK 3075/14, z 29 września 2016 r., II OSK 2576/14, z 3 grudnia 2019 r., II OSK 3417/18, a także z 12 października 2021 r., II OSK 2157/18, orzeczenia.nsa.gov.pl). Takim aktem jest wyłącznie miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (por. wyrok WSA w Olsztynie z 22 marca 2018 r., II SA/Ol 1015/17), który dla przedmiotowego obszaru nie został uchwalony. Innymi słowy, wprawdzie studium wiąże przy ustalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednak w procedurze ustalania warunków zabudowy nie ma znaczenia (wyroki WSA w Krakowie z 15 lutego 2019 r., II SA/Kr 1486/18 oraz z 22 sierpnia 2019 r., II SA/Kr 150/19). Decyzja o warunkach zabudowy nie może być bowiem oparta na regulacjach nie mających charakteru norm prawa powszechnie obowiązującego. Studium takich norm nie zawiera, o czym świadczy treść art. 9 ust. 5 u.p.z.p. Stąd też brak jest podstaw do tego, by związanie organów zapisami zawartymi w studium odnosić do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy (wyrok WSA w Poznaniu z 7 września 2017 r., IV SA/Po 562/17). Odnosząc się do zawartej w zaskarżonej decyzji argumentacji Kolegium na temat wykładni art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w świetle art. 10 ust. 2a oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a tej ustawy, Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiony w wyroku z dnia 29 czerwca 2022 r., II OSK 1276/21, w myśl którego dokonywania rekonstrukcji normy zawartej w pierwszym z tych przepisów (tzn. art. 61 ust.3 u.p.z.p.) z uwzględnieniem art. 10 ust. 2a u.p.z.p., nie można utożsamiać z zastosowaniem systemowej wykładni prawa. Co prawda oba wymienione przepisy są zawarte w tej samej ustawie, jednakże z uwagi na prawny charakter decyzji o warunkach zabudowy jak i studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, błędne byłoby uznanie ich systemowego powiązania. Studium jest bowiem aktem planowania przestrzennego, stanowiącym jedną z podstaw kształtowania lokalnego porządku planistycznego znajdującego wyraz w ustaleniach miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Natomiast decyzje o warunkach zabudowy, zgodnie z art. 4 ust. 2 u.p.z.p., określają sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ich treść jest wypadkową ogólnego porządku planistycznego kształtowanego przez ustawy oraz inne akty normatywne o powszechnej mocy obowiązującej i w tym kontekście są postrzegane jako decyzje związane o charakterze deklaratoryjnym. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podzielił zatem poglądu Kolegium, że lokalizacja instalacji odnawialnego źródła energii o mocy przekraczającej 500 kW (z zastrzeżeniami wynikającymi z art. 10 ust. 2a u.p.z.p.) w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy musi odbywać się w zgodzie z ustaleniami zawartymi w studium. Projektowana inwestycja w postaci farmy fotowoltaicznej o mocy do 1MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, a więc przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii ze źródeł odnawialnych, w tym przypadku energii słonecznej, stanowi instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. Rodzi to dalsze konsekwencje w postaci braku konieczności weryfikacji, czy zamierzenie inwestycyjne spełnia wymogi z przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Z powyższego wynika zatem, że obowiązków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., w myśl art. 61 ust. 3 tej ustawy, nie stosuje się do tego rodzaju inwestycji (podobny pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 stycznia 2022 r., II OSK 667/21). Z tych wszystkich względów stwierdzić należało, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem omówionych wyżej przepisów prawa materialnego, co skutkowało uchyleniem tych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 p.p.s.a. (pkt I wyroku). Przy powtórnym rozpoznaniu sprawy organy będą zgodnie z art. 153 p.p.s.a. zobowiązane do wzięcia pod uwagę wskazań na temat wykładni prawa materialnego, zawartych w niniejszym uzasadnieniu. Zawarte w pkt II wyroku rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania znajduje oparcie w treści art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. w związku z § 2 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 535).