I SA/Gl 1573/19

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant Sekretarz sądowy Małgorzata Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2020 r. sprawy ze skargi K. A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej za zaległości w podatku od towarów i usług wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy), na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 i 4, art. 116 § 1, § 2 i § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm.– dalej: O.p), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w S. (dalej: organ I instancji) z [...] r., nr [...], orzekającą o solidarnej odpowiedzialności podatkowej K. A. (dalej: strona, skarżący), jako Prezesa Zarządu A Sp. z o.o., z/s w K. (dalej: Spółka) za zobowiązania tej Spółki z tytułu podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2013 r., miesiące: październik, listopad i grudzień 2013r., miesiące: styczeń, luty, marzec, maj i czerwiec 2014r. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z [...] r., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w S. orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako osoby trzeciej, byłego członka zarządu A Sp. z o.o., za jej zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług określone w sentencji. W uzasadnieniu tej decyzji organ podatkowy I instancji szczegółowo przedstawił stan faktyczny sprawy przywołując przy tym przepisy regulujące odpowiedzialność osób trzecich za zaległości podatkowe. W pierwszej kolejności przytoczył ogólne zasady, a następnie regulacje wynikające z art. 116 Ordynacji podatkowej, dotyczące odpowiedzialności członków zarządu za zaległości podatkowe spółek z ograniczoną odpowiedzialnością. Następnie wskazał, że w analizowanej sprawie zaległości A Sp. z o. o., wynikają z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z [...] r., którą Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją z [...] (doręczoną w dniu [...] r.), utrzymał w mocy. W tej sytuacji uznał, że spełniona została przesłanka wskazana w art. 108 § 2 pkt 2 lit. a O.p., a w szczególności zobowiązanie podatkowe wynika z doręczonej decyzji określającej jego wysokość, a doręczenie nastąpiło przed wszczęciem postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, co miało miejsce w dniu [...] r. (postanowienie o wszczęciu postępowania z dnia [...] r.). Mając na uwadze treść art. 107 oraz art. 116 O.p. wskazał, że w badanej sprawie wystąpiły przesłanki pozytywne do orzeczenia o solidarnej wraz ze Spółką odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako byłego członka jej zarządu za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług w czasie pełnienia tej funkcji. Jednocześnie stwierdził, że w stosunku do strony nie wykazano żadnej z przesłanek skutecznego uwolnienia się od powyższej odpowiedzialności. Egzekucja okazała się bezskuteczna, strona nie wskazała żadnego majątku, a termin do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego upłynął 8 listopada 2013 r. W odwołaniu, strona zarzuciła zaskarżonej decyzji: - naruszenie art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p., poprzez błędną subsumpcję przepisów do zaistniałego w sprawie stanu faktycznego, w szczególności nieuwzględnienie okoliczności, że odwołujący dwukrotnie składał wnioski o ogłoszenie upadłości, jednak z przyczyn formalnych nie było możliwe ich procedowanie. Ponadto w ocenie strony w sposób arbitralny dokonano ustalenia daty w jakiej powinien zostać złożony wniosek o upadłość, - art. 11 Ustawy Prawo upadłościowe, wskazujący na przesłanki uzasadniające złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości, poprzez dowolną interpretację i przyjęcie, iż strona winna wnieść o upadłość Spółki niemal natychmiast po popadnięciu Spółki w zwłokę, co pozostaje w sprzeczności z jakimikolwiek założeniami prowadzenia działalności gospodarczej i pewności obrotu gospodarczego, - art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p., poprzez niedokonanie wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz dokonanie dowolnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, w wyniku czego dokonano błędnego przyjęcia, iż strona była zobowiązana najpóźniej do dnia 8 listopada 2013 r. zgłosić wniosek o upadłość Spółki, podczas gdy decyzja w przedmiocie podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2013 r., październik, listopad, grudzień 2013r. oraz styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj i czerwiec2014 r. została wydana przez organ dopiero w dniu [...] r., a Spółka nie zgadzając się z decyzją organu - korzystała z przysługującego jej uprawnienia i wniosła odwołanie, - art. 121 w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 O.p. tj. naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie, poprzez wydawanie w sprawie decyzji pomimo niepełnego zebrania materiału dowodowego. W szczególności organ nie zapoznał się z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, który był procedowany przed Sądem Rejonowym [...] w K. sygn. akt [...], - art. 120 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 O.p. poprzez dowolne, wykraczające poza granice uznania administracyjnego ustalenie terminu, w którym należało skutecznie złożyć wniosek o upadłość Spółki (tj. 8 listopada 2013 r.), podczas gdy po tej dacie Spółka w dalszym ciągu funkcjonowała i uczestniczyła w obrocie gospodarczym. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zaskarżoną decyzją z [...] r. utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną. Organ odwoławczy w uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał na obowiązujące w rozpatrywanej sprawie przepisy Ordynacji podatkowej regulujące odpowiedzialność osób trzecich z tytułu cudzych zaległości podatkowych, zawarte w rozdziale 15 działu III tej ustawy. W szczególności wskazał na zakres odpowiedzialności osób trzecich, który określa art. 107 O.p. Następnie organ odwoławczy przytoczył regulację zawartą w art 116 O.p., który zawiera pozytywne i negatywne (egzoneracyjne) przesłanki orzeczenia odpowiedzialności członków zarządów spółek z o.o. za zaległości podatkowe tych spółek. Organ wskazał przy tym, że począwszy od 1 stycznia 2016 r. przepis art. 116 O.p. uległ zmianie, ale zgodnie z przepisami przejściowymi, do zaległości, które powstały przed dniem wejścia w życie zmian, stosuje się przepisy dotychczasowe (Dz.U. z 2015 r., poz. 1694). Organ wyjaśnił, że zaległości podatkowe, za które odpowiada strona wynikają z prawidłowo doręczonej Spółce decyzji wymiarowej, od której Spółka nie złożyła skargi. Termin płatności zobowiązań wynikających z ww. decyzji upływał: - dla zobowiązania za II kwartał 2013 r. w dniu 25 lipca 2013 r.; - dla zobowiązania za III kwartał 2013 r. w dniu 25 października 2013 r.; - dla zobowiązania za październik 2013 r. w dniu 25 listopada 2013 r.; - dla zobowiązania za listopad 2013 r. w dniu 27 grudnia 2013 r.; - dla zobowiązania za grudzień 2013 r. w dniu 27 stycznia 2014 r.; - dla zobowiązania za styczeń 2014 r. w dniu 25 lutego 2014 r.; - dla zobowiązania za luty 2014 r. w dniu 25 marca 2014 r.; - dla zobowiązania za marzec 2014 r. w dniu 25 kwietnia 2014 r.; - dla zobowiązania za maj 2014 r. w dniu 25 czerwca 2014 r.; - dla zobowiązania za czerwiec 2014 r. w dniu 25 lipca 2014 r. Zobowiązania wynikające z ww. decyzji nie zostały zapłacone dobrowolnie. Organ wskazał, że zobowiązania podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2013 r. oraz miesiące X-XI1 2013 r., I-III i V-VI 2014 r., co do zasady przedawniałyby się z dniem: - dla II i III kwartału 2013 r. oraz miesięcy X-XI 2013 r. z dniem 31 grudnia 2018 r., - dla miesięcy XII 2013, I-III i V-VI 2014 r. z dniem 31 grudnia 2019 r. Jednak z uwagi na podjęte czynności w ramach postępowania zabezpieczającego, które przekształciło się w postępowanie egzekucyjne terminy te uległy wydłużeniu. Organ stwierdził, że na podstawie art. 154 § 7 ustawy z 16 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 599 z późn. zm.) w związku z art. 70 § 4 O.p., w dniu 17 czerwca 2016 r. w związku z wystawieniem tytułów wykonawczych nastąpiło przerwanie biegu terminu przedawnienia przedmiotowych należności podatkowych. Organ stwierdził, że w dniu orzekania o odpowiedzialności strony przez organ pierwszej instancji, jak również w dniu wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] r., odpowiedzialność ponosi skarżący. Jednocześnie wskazał, że zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji została wydana w terminie przewidzianym w art. 118 § 1 O.p. Dokonując dalszej analizy przesłanek pozytywnych odpowiedzialności, których ustalenie ciąży na organie podatkowym, organ stwierdził ponadto: - pełnienie przez stronę funkcji członka zarządu w czasie kiedy upływał termin płatności zobowiązań, z których wynikają zaległości podatkowe objęte odpowiedzialnością, - bezskuteczność egzekucji przeciwko Spółce. Organ stwierdził, że orzekając o odpowiedzialności podatkowej osób trzecich za ww. zaległości podatkowe Spółki konieczne było wskazanie osób pełniących funkcję członków zarządu w okresie, kiedy upływały terminy płatności przedmiotowych zaległości podatkowych, tj. od dnia 25 lipca 2013 r. do dnia 25 lipca 2014 r. W znajdujących się w aktach sprawy dokumentach przesłanych przez Sąd Rejonowy [...] w K. (akta egzekucyjne) znajduje się m.in. się akt notarialny z [...] r., w którym zawarto uchwałę Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z tego samego dnia, nr [...], w sprawie powołania skarżącego na Prezesa Zarządu na okres 5 lat. Jednocześnie odwołano z funkcji członka Zarządu J. M.. Uchwała weszła w życie z dniem 1 lipca 2013 r. Uchwałą Zgromadzenia Wspólników z dnia 30 marca 2016 r. skarżący został odwołany z ww. funkcji. Organ stwierdził, że w niniejszej sprawie spełniona została również druga przesłanka odpowiedzialności strony jako członka zarządu Spółki tj. bezskuteczność egzekucji wobec majątku ww. osoby prawnej. Postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki na podstawie tytułu wykonawczego okazało się całkowicie bezskuteczne. Skarżący pełnił funkcję członka zarządu w czasie, w którym upłynęły terminy płatności wymienionych powyżej zobowiązań Spółki z tytułu podatku od towarów i usług. Ponadto stwierdzono, że w okresie tym był jedynym członkiem zarządu A Sp. z o.o.. ko Odnosząc się do ostatniej przesłanki pozytywnej, której wykazanie spoczywa na organie podatkowym przed orzeczeniem o odpowiedzialności tj. okoliczności, że egzekucja z majątku Spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, organ stwierdził, że Spółka samodzielnie nie zapłaciła zobowiązań wynikających z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B., z tej przyczyny organ egzekucyjny wystawił w dniu [...] r. tytuły wykonawcze obejmujące ww. zaległości, co spowodowało przekształcenie się wcześniej prowadzonych postępowań zabezpieczających w postępowania egzekucyjne. Po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego, Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. umorzył to postępowanie na podstawie art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z treści postanowienia, jak również akt postępowania egzekucyjnego wynikało, że w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego przeprowadzono szereg czynności, w szczególności skierowano liczne zapytania na temat Spółki i jej majątku, m.in. do Centralnej Informacji o Zastawach Rejestrowych i Krajowego Rejestru Sądowego Ministerstwa Sprawiedliwości, Ministerstwa Sprawiedliwości Departament Centrum Ogólnopolskich Rejestrów Sądowych i Informatyzacji Resortu, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, Urzędu Patentowego RP, biura rachunkowego B oraz Spółki. Ponadto dokonano zajęcia rachunku bankowego Spółki prowadzonego przez C S.A. i D S.A. Organ egzekucyjny ustalił, że Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej pod adresem wskazanym jako siedziba w KRS, nie posiada majątku nieruchomego, nie posiada ruchomości, nie posiada środków transportu, figuruje w Systemie Informatycznym ZUS jako płatnik składek, nie posiada patentu na wynalazek, prawa ochronnego na: znak towarowy oraz wzór użytkowy, prawa z rejestracji na: wzór przemysłowy, wzór zdobniczy, oznaczenie geograficzne oraz topografię układów scalonych. Z powyższych okoliczności wywiedziono, że podjęte czynności nie doprowadziły do wyegzekwowania przedmiotowych zaległości, podejmowane próby poszukiwania majątku również nie okazały się skuteczne, a prowadzenie dalszych czynności spowodowałoby powstanie wydatków, które nie mogłyby być pokryte, z uwagi na brak majątku Spółki. Mając na uwadze powyższe, ww. postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego w S. umorzył postępowanie egzekucyjne. Spółka nie posiadała bowiem majątku z którego można było prowadzić egzekucję. Tym samym spełniony został warunek bezskuteczności egzekucji. Następnie organ rozważył czy zachodzą przesłanki egzoneracyjne wyłączające odpowiedzialność, do których należą: - zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) albo wykazanie, iż niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez winy członka zarządu, - wskazanie mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. Pierwszą ze wskazanych przesłanek wyłączających odpowiedzialność członka zarządu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest wykazanie przez tę osobę, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) - (art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p.). Przesłanka ta może wystąpić tylko w sytuacji, gdy wniosek o ogłoszenie upadłości został faktycznie zgłoszony we właściwym czasie, nie występuje zatem w przypadku niezgłoszenia takiego wniosku lub zgłoszenia go po upływie właściwego czasu. Uwolnienie osoby trzeciej od odpowiedzialności podatkowej uwarunkowane jest skutecznym zgłoszeniem ww. wniosku do sądu rejonowego właściwego do spraw upadłościowych. Powyższa przesłanka nie jest spełniona, gdy wniosek ten został np. odrzucony przez sąd. Organ, powołując przepisy ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, wskazał na dwie niezależne przyczyny ogłoszenia upadłości tj. zaprzestanie płacenia (niewykonywanie) swoich długów (zobowiązań) oraz taki stan, gdy zobowiązania przekraczają wartość majątku dłużnika. Zaprzestanie płacenia długów jest podstawową i powszechną (obowiązującą wszystkie kategorie przedsiębiorców) przesłanką ogłoszenia upadłości. Niewypłacalność jest kategorią obiektywną niezależną od przyczyn oraz zawinienia. Wynika stąd, iż dłużnik jest niewypłacalny gdy nie wykonuje swoich zobowiązań, nawet jeśliby posiadał wolne środki pieniężne i mógł te zobowiązania płacić, lecz nie czyni tego z jakiegokolwiek powodu. Podstawą natomiast ogłoszenia upadłości w stosunku do przedsiębiorców wymienionych w art. 11 ust. 2 ustawy, jest również taki stan, w którym majątek tych przedsiębiorców nie wystarcza na zaspokojenie długów. W analizowanej sprawie niewypłacalność Spółki z o.o. A można było stwierdzić na podstawie obydwu wskazanych w ustawie (art. 11 ustawy z dnia 28 lutego 2003r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j. Dz. U. z 2009 r.. Nr 175 poz. 1361 ze zm. – dalej: p.u.n.) warunków, tj. niewykonywania jej wymagalnych zobowiązań pieniężnych, jak również faktu, iż zobowiązania Spółki przekroczyły wartość jej majątku. Organ stwierdził, że aktach sprawy znajdują się sprawozdania finansowe A Sp. z o.o. za lata 2012-2014. Z treści ich wynika, że od końca 2014 r. wartość zobowiązań ogółem przekraczała wartość całego majątku Spółki (akta sprawy k. 152). Wartość majątku według stanu na dzień 31 grudnia 2014 r. wynosiła [...] zł (aktywa), a zobowiązania ogółem [...] zł. Uznano zatem, że przesłanka niewypłacalności wystąpiła z całą pewnością z dniem 31 grudnia 2014 r., tj. z tym dniem wystąpiła sytuacja, gdy majątek nie wystarczał na zaspokojenie długów. Przyjmując powyższą okoliczność jako kluczową do oceny wypłacalności Spółki, termin na złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości, zgodnie z art. 21 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze (w ówczesnym brzmieniu) upłynął z dniem 14 stycznia 2015 r. Za tym rozwiązaniem przemawia fakt, że członek zarządu spółki mając dostęp do dokumentacji Spółki, co do zasady ma prawo i obowiązek bieżącego kontrolowania i analizowania jej sytuacji, w celu należytego prowadzenia jej spraw. Ponadto, jeśli przyjąć jeszcze bardziej korzystne dla strony rozwiązanie, tj. że ocenę niewypłacalności członek zarządu mógł dokonać dopiero po sporządzeniu i zatwierdzeniu sprawozdania finansowego - co nastąpiło w dniu 22 czerwca 2015 (akta sprawy k. 144), to ww. dwutygodniowy termin na zgłoszenie wniosku o upadłość upływał z dniem 6 lipca 2015 r. Odnosząc się do drugiej przesłanki (nieregulowania własnych zobowiązań) zauważono, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że A Sp. z o.o. zaprzestała regulowania zobowiązań podatkowych (w szczególności wynikających z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] r., a w późniejszym okresie także składek na ubezpieczenia społeczne. Ze znajdującej się w aktach sprawy listy zaległości wynika (akta sprawy k. 6), że Spółka posiadała zaległości w podatku od towarów i usług za okresy: II i III kwartału 2013 r. oraz miesiące od października do grudnia 2013 r., a także od stycznia do marca, maja i czerwca 2014 r. w łącznej wysokości należności głównej [...] zł. Stosownie do treści pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r., (akta sprawy k. 209), Spółka posiadała zaległości z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne za okresy od 9/2015 do 3/2016. Najstarsze zaległości dotyczą podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2013 r. Termin płatności tych zobowiązań mijał odpowiednio w dniu 25 lipca 2013 r. i 25 października 2013 r. Organ odwoławczy nie negując ustaleń organu pierwszej instancji, uznał najbardziej korzystne dla strony określenie terminu do złożenia wniosku o upadłość, tj. liczone od daty sporządzenia i zatwierdzenia sprawozdania finansowego. W tym stanie rzeczy termin na zgłoszenie wniosku o upadłość upływał z dniem 6.lipca 2015 r. Organ ustalił, że strona nie złożyła w sposób skuteczny wniosku o upadłość Spółki A, bowiem dwukrotnie wniosek przezeń złożony został zwrócony. Tym samym w zaskarżonej decyzji stwierdzono, że nie zachodzi w sprawie przesłanka zwalniająca członka zarządu z odpowiedzialności określona w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p., gdyż nie zgłoszono wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania układowego, pomimo istnienia podstaw do podjęcia tego rodzaju działań przez stronę. Odnosząc się natomiast do przesłanki wyłączającej odpowiedzialność członków zarządu za zaległości podatkowe Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w przypadku wykazania przez te osoby, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez ich winy (art. 116 § 1 pkt 1 lit. b O.p., uznano, że skarżący nie dostarczył - zarówno w toku postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym żadnych dowodów świadczących o zaistnieniu szczególnych okoliczności, uniemożliwiających zrealizowanie obowiązku zgłoszenia we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego). Organ stwierdził zatem, że nie zachodzi w niniejszej sprawie również przesłanka zwalniająca członka zarządu z odpowiedzialności polegająca na braku winy w niezgłoszeniu we właściwym czasie wniosku o upadłość Spółki. Ostatnią z przesłanek uwalniających członków zarządu od odpowiedzialności jest wskazanie mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części, przy czym mienie to musi istnieć w momencie, w którym toczy się postępowanie w sprawie odpowiedzialności członka zarządu oraz musi to być mienie, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych. Strona nie dostarczyła zarówno w toku postępowania prowadzonego przez organ pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym - żadnych dowodów świadczących o istnieniu realnego majątku Spółki, z którego można w znacznej części zaspokoić zaległość podatkową ww. Spółki. Natomiast wcześniej umorzone zostało postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec Spółki z powodu bezskuteczności egzekucji. Tym samym ta ostatnia przesłanka negatywna (uwalniająca członka zarządu od odpowiedzialności) także nie została spełniona. Odnosząc się do pozostałych zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy stwierdził, że nie znajdują one uzasadnionych podstaw w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. W odniesieniu do zarzutu strony, że zaległości z tytułu podatku VAT nie istniały podczas pełnienia przez nią funkcji Prezesa Zarządu Spółki, bowiem zaległość powstała dopiero z dniem doręczenia Spółce decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] r. (tj. od dnia [...] r.), organ stwierdził, że wydane w zakresie podatku VAT decyzje określające mają charakter deklaratoryjny i określiły tylko zobowiązania w prawidłowej wysokości, natomiast zobowiązania te powstały z mocy prawa już znacznie wcześniej, a terminy ich płatności przypadały w 2013 r. i 2014 r., czyli w okresie gdy strona prowadziła sprawy tej Spółki. Organ podkreślił, że w ramach postępowania w zakresie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej członka zarządu spółki z o.o. z tą spółką, organy podatkowe nie badają zagadnień dotyczących wysokości zobowiązania podatkowego, gdyż to było przedmiotem postępowania zakończonego decyzją określającą. Przedmiotem postępowania o orzeczeniu o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jest zbadanie istnienia i spełnienia (lub niespełnienia) ustawowych przesłanek do orzeczenia o takiej odpowiedzialności. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że materiał dowodowy zebrany przez organ I instancji w toku postępowania jest wystarczający dla dokonania prawidłowej oceny prawnej stanu faktycznego zaistniałego w przedmiotowej sprawie i pozwala na orzeczenie o odpowiedzialności solidarnej strony za zaległości Spółki. Strona pełniła funkcję Prezesa zarządu Spółki A w okresie, w którym upływał termin płatności zobowiązań podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług, egzekucja wobec Spółki okazała się bezskuteczna i jednocześnie nie wykazano, że we właściwym czasie skutecznie zgłoszono wniosek o upadłość lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe), a ponadto strona nie wykazała braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości we właściwym czasie, ani też nie wskazała mienia, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki. Postępowanie przeprowadzono w sposób wyczerpujący, a posiadane dowody poddano prawidłowej i wnikliwej ocenie, uwzględniając przy tym wszystkie reguły postępowania podatkowego zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia. W przedmiotowej sprawie stosownie do treści art. 122 O.p. zostały podjęte wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 187 § 1 O.p. został zebrany i rozpatrzony cały materiał dowodowy. Z dowodów tych organ wywiódł wnioski, które doprowadziły do wydania zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy nie dopatrzył się żadnych uchybień po stronie organu I instancji w przedmiocie zarzutów podniesionych przez stronę, wobec czego orzekł jak w zaskarżonej decyzji. Decyzja organu odwołąwczego stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: - art. 116 § 1 pkt 1 lit. a O.p., poprzez błędne zastosowanie i orzeczenie o odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej pomimo wykazania, że dwukrotnie składał wnioski o ogłoszenie upadłości, jednak z przyczyn formalnych nie było możliwe ich procedowanie. Ponadto w ocenie strony w sposób arbitralny dokonano ustalenia daty w jakiej powinien zostać złożony wniosek o upadłość, - art. 11 Ustawy Prawo upadłościowe, wskazujący na przesłanki uzasadniające złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości, poprzez dowolną interpretację i przyjęcie, iż Strona winna wnieść o upadłość spółki niemal natychmiast po popadnięciu Spółki w zwłokę, co pozostaje w sprzeczności z jakimikolwiek założeniami prowadzenia działalności gospodarczej i pewności obrotu gospodarczego, - art. 1 ust. 1 pkt 1. lit. a ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 60, poz. 535 ze zm.) dalej p.u.n. w zw. z art. 10 i art. 11 ust. 1 i 2 p.u.n. w zw. z art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i b, § 2 i § 4 O.p., poprzez przyjęcie, że zachodziły podstawy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości, wszczęcia postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe), o których mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a i b O.p., w sytuacji, w której organ podatkowy przyjął istnienie tylko jednego wierzyciela, tj. Skarbu Państwa w okresie, w którym skarżący pełnił funkcje prezesa zarządu, a w konsekwencji wadliwe przyjęcie, że zachodzą podstawy do obciążenia go odpowiedzialnością jako osoby trzeciej na podstawie art. 116§li2, §4 ww. ustawy, - art. 10, art. 11 ust. 1 i 2 p.u.n. w zw. z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b, § 2 i § 4 O.p., polegające na przyjęciu, że skarżący nie wykazał, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, - art. 187 § 1 w zw. z art. 191 O.p., poprzez niedokonanie wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz dokonanie dowolnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, w wyniku czego dokonano błędnego przyjęcia, że strona była zobowiązana najpóźniej do dnia 6 lipca 2015r. (czyli dwóch tygodni od sporządzenia i zatwierdzenia sprawozdania finansowego) do złożenia wniosku o upadłość, podczas gdy zaległości Spółki, którymi Skarżący został obciążony są konsekwencją decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w B. z [...] r., niezrozumiałe jest tym samym przyjęcie daty wcześniejszej od daty uprawomocnienia się decyzji nakładającej zobowiązanie, - art. 121 w zw. z art. 201 § 1 pkt 2 O.p., tj. naruszenie zasady prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie, poprzez wydawanie w sprawie decyzji pomimo niepełnego zebrania materiału dowodowego. W szczególności organ nie zapoznał się z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, który był procedowany przed Sądem Rejonowym [...] w K. sygn. akt [...], - art. 120 w zw. z art. 122 w zw. z art. 124 O.p. poprzez dowolne, wykraczające poza granice uznania administracyjnego ustalenie terminu, w którym należało skutecznie złożyć wniosek u upadłość spółki (tj. 6 lipca 2015 r.), podczas gdy po tej dacie Spółka w dalszym ciągu funkcjonowała i uczestniczyła w obrocie gospodarczym. Wskazując na powyższe wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Podniesione zarzuty uznał za bezzasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej powoływane jako p.p.s.a.). Ponadto sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą (art. 145 § 1 pkt 3 tej ustawy w związku z art. 247 § 1 O.p.). Nadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 w/w ustawy z 30 sierpnia 2002r.). W rozpoznawanej sprawie oceniając pod tym kątem zaskarżoną przez skarżącego decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach, Sąd nie dopatrzył się wskazanych uchybień, a tym samym podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi. Przechodząc do merytorycznych rozważań przede wszystkim należy wskazać, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie zasadności odpowiedzialności skarżącego jako członka zarządu A Spółki z o.o. za zaległości podatkowe tej Spółki w podatku od towarów i usług za II i III kwartał 2013 r., miesiące: październik, listopad i grudzień 2013r., miesiące: styczeń, luty, marzec, maj i czerwiec 2014r. Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach . W ocenie Sądu rozpoznającego skargę, podniesione w niej zarzuty są bezzasadne. W sprawie istotnym jest, że zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji została wydana w terminie przewidzianym w art. 118 § 1 O.p. Zgodnie z art. 118 § 1 O.p. nie można wydać decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, jeżeli od końca roku kalendarzowego, w którym powstała zaległość podatkowa, upłynęło 5 lat. Zdaniem Sądu orzekającego ten termin został dochowany, albowiem w tym przypadku wystarczającym jest aby organ I instancji w tym terminie wydał decyzję o odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej, co niewątpliwie miało miejsce w sprawie ( decyzja organu I instancji została wydana [...] r.) Natomiast fakt, że rozstrzygnięcie organu II instancji zostało wydane już w roku 2019 r. nie stanowi wady postępowania. Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych, art. 118 § 1 O.p. skierowany jest do organu pierwszej instancji, bowiem powstanie odpowiedzialności następuje już na skutek wydania przez niego decyzji. W konsekwencji, nie ma znaczenia, w jakim czasie zostaje wydana decyzja organu odwoławczego (por. NSA np. wyrok z 26 marca 2014r., sygn. akt II FSK 1000/12, wyrok z 20 marca 2014r. sygn. akt II FSK 753/12 oraz z 10 kwietnia 2014r. sygn. akt I FSK 743/13, wyrok z 14 kwietnia 2015 r., sygn. II FSK 743/13). Zgodnie z art. 116 § 1 O.p. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Z kolei, stosownie do art. 116 § 2 O.p. odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Z treści art. 107 § 2 pkt 1 O.p. wynika, ze odpowiedzialność członka zarządu obejmuje także odsetki od zaległości podatkowych. Przy czym, zasadnie organ podatkowy wskazał na przepis art. 22 ustawy z 10 września 2015 r. o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r., poz. 1694), zgodnie z którym do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem 1 stycznia 2016 r. stosuje się przepisy w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015r. Z treści powołanego art. 116 O.p. wynika, że odpowiedzialność osoby trzeciej za zobowiązania podmiotu uzależniona jest od zaistnienia przesłanek pozytywnych, które winny wystąpić łącznie i których istnienie winien wykazać organ oraz niezaistnienia przesłanek egzoneracyjnych (zwalniających), przy czym wykazanie którejkolwiek z nich powoduje uwolnienie się od odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, przy czym obowiązek ich wykazania obciąża tę osobę. Do przesłanek pozytywnych należą: - pełnienie funkcji członka zarządu w czasie kiedy upływał termin płatności zobowiązań, z których wynikają zaległości podatkowe objęte odpowiedzialnością, - bezskuteczność egzekucji przeciwko spółce. Poza sporem jest, że skarżący pełnił funkcję Prezesa zarządu Spółki od 28 czerwca 2013 r. do 30 marca 2016 r. Jak wynika z akt, w tym czasie zarząd był jednoosobowy. A zatem skarżący pełnił funkcję członka zarządu Spółki w czasie kiedy upływały terminy płatności zaległości tj. od 25 lipca 2013 r. do 25 lipca 2014r. i tym samym, spełniona została pierwsza przesłanka pozytywna, od której uzależnione jest orzeczenie odpowiedzialności osoby trzeciej. Bezsporne jest także, że egzekucja z majątku Spółki okazała się bezskuteczna. Organ egzekucyjny, w ramach prowadzonego wobec Spółki postępowania egzekucyjnego, podejmował szerokie działania mające na celu zaspokojenie wierzyciela. Organ ustalił jednak, że Spółka nie posiadała majątku, z którego można prowadzić egzekucję. Naczelnik [...] [...] Urzędu Skarbowego, postanowieniem z [...] r. umorzył postępowanie egzekucyjne. Oznacza to, że zasadnie uznał organ, że spełniona została także druga przesłanka – bezskuteczność egzekucji. Wobec spełnienia przesłanek pozytywnych odpowiedzialności osoby trzeciej rozważenia wymaga kwestia ewentualnego występowania przesłanek negatywnych, wyłączających jej odpowiedzialność. Należą do nich: - zgłoszenie we właściwym czasie wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) albo wykazanie, iż niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez winy członka zarządu, - wskazanie mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części, - przy czym obowiązek ich wykazania obciąża członka zarządu, na co wskazuje redakcja art. 116 § 1 O.p. i użycie sformułowań " a członek zarządu nie wykazał, że" oraz "członek zarządu nie wskazuje." Odnośnie pierwszej przesłanki egzoneracynej stwierdzić trzeba, że Ordynacja podatkowa nie definiuje pojęcia "czasu właściwego" na zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości. Zatem pojęcie to należy wykładać przy uwzględnieniu celu postępowania upadłościowego, (jakim jest jak największe i proporcjonalne zaspokojenie wierzycieli, przy czym zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości winno nastąpić w czasie, gdy spółka posiadała jeszcze majątek w stopniu umożliwiającym pokrycie kosztów postepowania upadłościowego i zaspokojenie wierzycieli co najmniej w znacznej części) i treści przepisów ustawy z 28 lutego 2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze. Zgodnie z art. 10 ustawy w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie, upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. W myśl art. 11 ww. ustawy, dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań. Dodatkowo, w przypadku osób prawnych, dłużnika uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Powyższe podstawy do zgłoszenia przedmiotowego wniosku mają charakter alternatywny. Zatem wystarczające jest wystąpienie jednej z tych przesłanek, aby zaistniał obowiązek zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Z kolei, w świetle art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Jak wynika z pisma Sądu Rejonowego w S. [...] Wydział Gospodarczy z [...]r., w dniu 14 czerwca 2016 r. wpłynął wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki A Sp. z o.o., sygn. [...], jednak wniosek ten został prawomocnie zwrócony, również drugi wniosek o ogłoszenie upadłości, złożony przez skarżącego 16 grudnia 2016 r. do Sądu Rejonowego [...], zarządzeniem z [...] r., sygn. [...] zwrócono. Zatem wnioski skarżącego okazały się nieskuteczne i faktycznie nie doprowadziły do ogłoszenia upadłości i przeprowadzenia postępowania zmierzającego do zaspokojenia wierzycieli Spółki. Organ I instancji oceniając moment, w którym zarząd Spółki winien wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, zgromadził w aktach sprawy obszerny materiał dowodowy i dokonał jego analizy, w wyniku której stwierdził, że stan niewypłacalności Spółki zaistniał z dniem 25 października 2013 r., tj. z upływem terminu płatności drugiego z kolei zobowiązania w podatku od towarów i usług za III kwartał 2013 r., zatem właściwy termin na zgłoszenie wniosku zgodnie z art. 21 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze upłynął z dniem 8 listopada 2013 r. Organ odwoławczy dokonał w tym zakresie odmiennych ustaleń i korzystniej dla strony przyjął, że zatwierdzenie sprawozdania finansowego 22 czerwca 2015 r., obligowało skarżacego do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości w terminie 14 dni, który upływał 6 lipca 2015 r., bowiem wartość zobowiązań Spółki przekroczyła wartość jej majątku (co oznacza, że majątek Spółki nie wystarczał na pokrycie wszystkich zobowiązań). Okolicznością alternatywną mogącą stanowić podstawę do ogłoszenia upadłości (a tym samym do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości) jest sytuacja gdy zobowiązania dłużnika przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas gdy zobowiązania te wykonuje. A zatem z dniem 22 czerwca 2015 r. zaistniała zdefiniowana w art. 11 ust. 2 ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe przesłanka do ogłoszenia upadłości spółki ( zobowiązania przekroczyły wartość majątku). Sąd podziela argumentację organu odwoławczego, który uznał, że właściwym czasem na jego zgłoszenie powinien być dzień 6 lipca 2015 r. Należy wskazać, że skarżący nie dostarczył żadnych dowodów świadczących o zaistnieniu szczególnych okoliczności, uniemożliwiających zrealizowanie obowiązku w zakresie złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, we wskazanym terminie, co pozwoliłoby wykazać, że niezgłoszenie wniosku nastąpiło bez winy skarżącego. Trzeba przy tym zauważyć, że w przedmiotowym postępowaniu bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje przyczyna powstania zaległości podatkowych. Zaległości podatkowe wynikają z doręczonej decyzji organu podatkowego określającej ich wysokość w wyszczególnionych okresach rozliczeniowych. Fakt złożenia deklaracji podatkowych nie przesądza o prawidłowości złożonych deklaracji, co potwierdziło postępowanie kontrolne w Spółce. Organ podatkowy wykazał nieprawidłowości i z tej przyczyny w decyzji, określił zobowiązania podatkowe Spółki w prawidłowej wysokości. To spowodowało wykazanie zaległości podatkowych za okresy rozliczeniowe obciążające skarżącego. Podatek od towarów i usług powstaje z mocy prawa i jest wymagalny w terminie miesięcznym lub kwartalnym. Winien być deklarowany i zapłacony. Powyższe odnosi się również do zobowiązania w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm. w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania obowiązku podatkowego Spółki, dalej ustawa o VAT), podatnicy oraz podmioty wymienione w art. 108 są obowiązani, bez wezwania naczelnika urzędu skarbowego, do obliczania i wpłacania podatku za okresy miesięczne w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy, na rachunek urzędu skarbowego, z zastrzeżeniem ust. 1a-4 oraz art. 33 i art. 33b. Przepisy przesądzają, że podatek, o którym mowa w art. 108 ustawy o VAT, powinien być wpłacony do urzędu razem z zobowiązaniem podatkowym za dany miesiąc. Postępowaniem o przeniesienie odpowiedzialności objęte są również zobowiązania określone na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 grudnia 2017, sygn. akt I FSK 492/16, z 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt I FSK 1507/15, z 9 marca 2017 r., sygn. akt I FSK 1210/15, wszystkie publ. CBOS). Odnośnie mienia, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowej podatnika organ zasadnie stwierdził, że skarżący nie wskazał takiego mienia, z którego egzekucja w znacznej części umożliwiałaby spłatę zaległości. Organ podatkowy dokonał szczegółowej analizy sytuacji majątkowej Spółki. Z art. 107 O.p., jednoznacznie wynika, że osoby trzecie (m.in. członkowie zarządu spółek kapitałowych) odpowiadają nie tylko za zaległości podatkowe podatnika, ale również za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych i koszty postępowania egzekucyjnego. Podsumowując, wobec wypełnienia w okolicznościach rozpatrywanej sprawy przesłanek (pozytywnych) do orzekania o odpowiedzialności skarżącej solidarnie ze spółką, przy jednoczesnym braku wykazania wystąpienia przesłanek egzoneracyjnych, a także wobec braku naruszeń przepisów postępowania Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a podniesione w skardze zarzuty z przyczyn wyżej wskazanych są całkowicie bezzasadne. Mając na względzie przedstawione powyżej rozważania Sąd skargę oddalił nie dopatrując się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 151 p.p.s.a.).