I GZ 875/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. A.K., W. N., A. N. spółki jawnej w Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 5 października 2015 r.; sygn. akt. I SA/Go 373/15 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. A.K., W. N., A. N. spółki jawnej w Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] lipca 2015 r.; nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w G., postanowieniem z 5 października 2015 r., sygn. akt I SA/Go 373/15 odmówił D. A. K., W. N., A. N. spółce jawnej z siedzibą w Z. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w R. z [...] lipca 2015 r. w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodu osobowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, iż wydana przez organ drugiej instancji decyzja, wymierzająca jej karę pieniężną w kwocie 12 587 zł., jest na tyle wysoka, oraz że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczną szkodę, jak też trudne do odwrócenia skutki. Wskazała, że w praktyce egzekucja oznaczałaby realne zagrożenie dla aktualnej sytuacji materialnej skarżącej. Obecnie trudnością jest wykonywanie bieżących zobowiązań. Skarżąca zaznaczyła, iż po tak długim czasie od zakupu auta nie mogła przypuszczać, że zostanie na nią nałożony obowiązek zapłaty akcyzy. Sąd pierwszej instancji odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji stwierdził, że Spółka nie wykazała, iż w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia przesłanek uprawniających udzielenie ochrony tymczasowej, bowiem nie przedstawiła żadnych dokumentów obrazujących jej - jak twierdzi - trudną sytuację materialną. Również dokumenty zgromadzone w aktach sprawy nie dają podstaw do przyjęcia, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Zażalenie na powyższe orzeczenie wniosła D. A. K., W. N., A. N. spółce jawnej w Z., żądając jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania i zasądzenia kosztów postępowania zażaleniowego. W środku prawnym zarzucono naruszenie art. 108 kpa w zw. z art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: ppsa) poprzez błędną wykładnię ww. przepisów, a w konsekwencji niewłaściwe ich zastosowanie, przejawiające się w uznaniu, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły wyrażonej w art. 61 § 1 ppsa, zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ppsa, po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, które muszą zostać we wniosku wskazane i uprawdopodobnione. Oznacza to, że skarżący obowiązany jest wskazać we wniosku okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają ten wniosek uprawdopodabniając, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki. Ponadto wniosek powinien zostać poparty stosownymi dokumentami potwierdzającymi okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę - majątkową lub niemajątkową - której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (v. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd pierwszej instancji słusznie w sprawie wskazuje, iż Spółka nie wykazała, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia przesłanek uprawniających udzielenie ochrony tymczasowej. Nie przedstawiono żadnych dokumentów źródłowych na poparcie twierdzeń zawartych we wniosku. Odnosząc się do argumentacji skarżącej Spółki należy wskazać, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Skutki w tym zakresie są oczywiste i zawsze prowadzą do ujemnych następstw polegających na zmniejszeniu majątku zobowiązanego. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło. Nie bez znaczenia dla oceny wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 ppsa jest też to, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi strony uiszczone już, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony. Przedstawiona przez Spółkę we wniosku argumentacja jest zbyt ogólna, zatem brak jest realnych możliwości uznania podnoszonych w tym zakresie twierdzeń za wystarczające w świetle wymogów z art. 61 § 3 ppsa. Takiej oceny wniosku nie mogła zmienić także lakoniczna treść zażalenia, która obejmowała w większości dosłowne powtórzenie argumentacji zawartej w pierwotnym wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu I instancji i na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.