I GSK 1144/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Anna Stec Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) Protokolant Beata Kołosowska po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "H." Spółki jawnej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w P. z dnia 13 marca 2014 r. sygn. akt III SA/Po 1393/13 w sprawie ze skargi "H." Spółki jawnej w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od "H." Spółki jawnej w K. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w P. 900 (dziewięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 13 marca 2014 r., sygn. III SA/Po 1393/13, oddalił skargę H. Spółki Jawnej w K. (dalej: spółka) na decyzję Dyrektora Izby Celnej w P. z [...] lipca 2013 r., nr [...], w przedmiocie podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego. Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia: Decyzją z [...] kwietnia 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego w L. – na podstawie art. 207 w zw. z art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej: o.p.), art. 2 pkt 11, art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 5, art. 10 ust. 1 pkt 2, art. 80 ust. 2 pkt 2, ust. 3 pkt 3, art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 24 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.; dalej: u.p.a.), art. 154 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 29, poz. 257 ze zm.) oraz § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz. U. Nr 87, poz. 825 ze zm.) – określił spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki Fiat Trigano w kwocie 8.393 zł. Po rozpoznaniu sprawy na skutek odwołania spółki, Dyrektor Izby Celnej w P. decyzją z [...] lipca 2013 r., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że 24 stycznia 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w zakresie podatku akcyzowego w związku z wewnątrzwspólnotowym nabyciem samochodu marki Fiat Trigano, rok prod. 2005, poj. silnika 2286 cm3. Przedmiotowy samochód w niemieckim dowodzie rejestracyjnym oraz karcie pojazdu określony został jako pojazd specjalny – pojazd mieszkalny, natomiast w załączniku do zaświadczenia o badaniu technicznym określony został jako pojazd specjalny (przeznaczenie: kempingowy). Zdaniem spółki, nabyty przez nią samochód nie jest więc samochodem osobowym, lecz samochodem specjalnym, niepodlegającym akcyzie, z czym nie zgadzają się organy. Dyrektor Izby Celnej wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 u.p.a. - opodatkowaniu akcyzą podlega m.in. nabycie wewnątrzwspólnotowe. Pojęcie wyrobów akcyzowych zostało zdefiniowane w art. 2 pkt 1 u.p.a., który rozumie przez nie wyroby podlegające akcyzie określone w załączniku nr 1 do ustawy. W pozycji 59 załącznika nr 1 do u.p.a. jako towary akcyzowe wymieniono "samochody osobowe" klasyfikowane w kodzie CN 8703, tj. pojazdy samochodowe i inne pojazdy mechaniczne przeznaczone zasadniczo do przewozu osób (inne niż te objęte pozycją 8702), włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi. Podatnikami akcyzy od samochodów osobowych nabytych wewnątrzwspólnotowo, w myśl art. 80 ust. 2 pkt 2 u.p.a. są: importerzy i podmioty dokonujące nabycia wewnątrzwspólnotowego. Stosownie do art. 3 ust. 2 u.p.a. do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN), zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87. Dyrektor Izby Celnej wskazał, że zgodnie z Wyjaśnieniami pozycja CN 8703 obejmuje również m. in. samochody mieszkalne (samochody kempingowe itd.), pojazdy do przewozu osób specjalnie wyposażone do zamieszkiwania (z miejscami do spania, przygotowywania posiłków, toaletami itd.). Zatem samochody kempingowe powinny być klasyfikowane dla potrzeb podatku akcyzowego do pozycji HS 8703, a tym samym stanowią wyrób akcyzowy w rozumieniu art. 80 u.p.a. Przedstawione przez spółkę dokumenty potwierdzają, że mamy do czynienia z pojazdem mieszkalnym, który może być odmiennie traktowany przez przepisy podatkowe i niepodatkowe. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu twierdzenia, iż przeprowadzenie oględzin, pozwoliłoby na określenie cech konstrukcyjnych samochodu, a następnie dopiero na zakwalifikowanie go do określonej pozycji Nomenklatury Scalonej, Dyrektor Izby Celnej uznał, że przeprowadzenie oględzin nie wpłynęłoby na ostateczne rozstrzygnięcie sprawy. Pozycja 8702 obejmuje "Pojazdy mechaniczne do przewozu 10 lub więcej osób razem z kierowcą", zatem nie obejmuje spornego pojazdu, bowiem, jak wynika z dokumentów pojazdu może on przewozić 4 osoby (łącznie z kierowcą). Nie można też zaklasyfikować go do pozycji 8704, bowiem niezależnie od tego, na jakiej konstrukcji sporny pojazd został zbudowany, tj. czy na bazie samochodu osobowego, czy ciężarowego, to i tak należy przyjąć, że mamy do czynienia z samochodem kempingowym (czego spółka nie podważa), a samochody kempingowe ustawodawca zaklasyfikował w pozycji 8703, przyjmując jednocześnie zasadę, że określony towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Pojazd nie może również zostać zaklasyfikowany do pozycji 8705: "Pojazdy mechaniczne specjalnego przeznaczenia, inne od tych, które zostały zasadniczo zbudowane do przewozu osób lub towarów", bowiem obejmuje ona pojazdy samochodowe, specjalnie skonstruowane albo przystosowane, wyposażone w różne urządzenia umożliwiające wykonywanie funkcji nietransportowych. Sąd I instancji wyrokiem z 13 marca 2014 r. skargę spółki oddalił. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył przepisy ustawy o podatku akcyzowym regulujące kwestię nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodów osobowych tj. art. 4 ust. 1 pkt 5 u.p.a., art. 80 ust. 1, ust. 2 pkt 2 i ust. 3 u.p.a. oraz poz. 59 załącznika nr 1 do u.p.a. Następnie wyjaśnił, że z tych regulacji wynika, że opodatkowaniu akcyzą z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego podlegają samochody osobowe niezarejestrowane wcześniej na terytorium kraju, przy czym o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu ustawy o podatku akcyzowym decyduje jego klasyfikacja taryfowa do pozycji 8703 CN, tj. jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Powyższe wynika również z art. 3 ust. 2 u.p.a., stosownie do którego do celów poboru akcyzy i obowiązku oznaczania znakami akcyzy w imporcie oraz w dostawie i nabyciu wewnątrzwspólnotowym stosuje się klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze (CN). Z brzmienia pozycji 8703 i treści pozycji 59 załącznika nr 1 do u.p.a. wynika zatem, iż obejmują one szerszy zakres pojazdów niż tylko samochody osobowe. O klasyfikacji samochodu do tejże pozycji decyduje jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Nomenklatura Scalona dokonuje uszczegółowienia pozycji 8703 CN, wskazując że w tej grupie mieszczą się m.in. samochody kempingowe (pozycja 8703 23 11, 8703 32 11, 8703 33 11). Prowadzi to do wniosku, że samochody kempingowe, mimo iż dodatkowo skonstruowane są z myślą o funkcji turystycznej, co do zasady realizują przewodni cel, jakim jest przewóz osób, sytuują się więc pod pozycją 8703 CN w grupie samochodów osobowych oraz pozostałych pojazdów mechanicznych służących do przewozu osób oraz w grupie wyrobów akcyzowych wyszczególnionych pod pozycją 59 załącznika do ustawy (zob. wyrok NSA z 18 kwietnia 2013 r., sygn. I GSK 1497/11). Ponadto przy ustalaniu właściwej pozycji CN, należy kierować się także Wyjaśnieniami do Taryfy celnej - Notami Wyjaśniającymi do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów stanowiącymi załącznik do obwieszczenia Ministra Finansów z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (MP Nr 86, poz. 880), które zawierają określone cechy charakteryzujące pojazd, pomocne przy określaniu zasadniczego przeznaczenia samochodów. Według tychże wyjaśnień pozycja 8703 obejmuje m.in. samochody mieszkalne (kempingowe itd.), pojazdy do przewozu osób specjalnie wyposażone do zamieszkiwania (z miejscami do spania, przygotowywania posiłków, toaletami itd.). Zasadnicze przeznaczenie pojazdu do przewozu osób, w tym jego kempingowy charakter, jest podstawowym kryterium zaliczenia danego pojazdu do pozycji 8703 CN. Jednocześnie ustalenie, że samochód jest pojazdem zasadniczo przeznaczonym do przewozu osób, samochodem kempingowym, wyklucza jego klasyfikację do pozycji 8704 CN czy 8705 CN. Zgodnie bowiem z wyraźnym brzmieniem tych pozycji, pozycja 8704 CN obejmuje pojazdy samochodowe przeznaczone do transportu towarowego, natomiast pozycja 8705 CN – pojazdy silnikowe specjalnego przeznaczenia, inne niż te zasadniczo przeznaczone do przewozu osób lub towarów (na przykład pojazdy pogotowia technicznego, dźwigi samochodowe, pojazdy strażackie itp.). Ponadto Według Wyjaśnień do Taryfy celnej - Not Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów pozycja 8705 obejmuje pojazdy mechaniczne specjalnego przeznaczenia, inne od tych, które zostały zasadniczo zbudowane do przewozu osób lub towarów. Niniejsza pozycja obejmuje pojazdy samochodowe, specjalnie skonstruowane albo przystosowane, wyposażone w różne urządzenia umożliwiające wykonywanie pewnych funkcji nietransportowych, co oznacza, iż głównym przeznaczeniem pojazdu z niniejszej pozycji nie jest przewóz osób albo towarów. Pozycja ta nie obejmuje natomiast m.in. samochodów mieszkalnych (pozycja 8703). Sąd stwierdził zatem, że organy prawidłowo przyjęły, że sporny samochód został nabyty wewnątrzwspólnotowo przez spółkę jako samochód mieszkalny (kempingowy), czyli zasadniczo przeznaczony do przewozu osób, a tym samym wyczerpuje przesłankę, według której należy go klasyfikować należy w pozycji CN 8703. Świadczył o tym zebrany w sprawie materiał dowodowy. Z tłumaczenia niemieckiego dowodu rejestracyjnego oraz karty pojazdu wynika, że przedmiotowy samochód to pojazd mieszkalny, wyposażony w cztery miejsca siedzące. Z zaświadczenia o przeprowadzonym pierwszym badaniu technicznym w Polsce z 14 maja 2008 r. wynika, że pojazd to samochód kempingowy wyposażony w cztery miejsca siedzące. W zaświadczeniu potwierdzającym uiszczenie podatku od towarów i usług lub brak obowiązku uiszczenia tego podatku z 15 maja 2008 r. pojazd został zaklasyfikowany jako osobowy. Również we wniosku o rejestrację pojazdu z 15 maja 2008 r. spółka określiła przedmiotowy pojazd jako specjalny - mieszkalny. Tego samego dnia pojazd został zarejestrowany w kraju jako samochód specjalny – kempingowy, wyposażony z cztery miejsca siedzące. W ocenie Sądu z tych okoliczności wynika jednoznacznie, że sporny pojazd jest samochodem mieszkalnym (kempingowym), wyposażonym w cztery miejsca siedzące, a więc zasadniczo przeznaczonym do przewozu osób, czego spółka nie kwestionowała na żadnym etapie postępowania podatkowego. Spółka nie wskazała również na takie ewentualne odmienności w przedmiotowym samochodzie w stosunku do typowych cech samochodów tej marki i modelu, które uzasadniałyby przeprowadzenie wnioskowanych oględzin pojazdu w celu ustalenia jego cech indywidualnych, odbiegających od zasadniczego modelu. Wbrew twierdzeniom spółki niewystarczające w tym względzie było przedłożone przez nią pismo przedstawiciela producenta tego samochodu – spółki Fiat Auto Poland SA, z którego wynika, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany "jako podwozie samochodu ciężarowego z przeznaczeniem do dalszej zabudowy z 3 miejscami do siedzenia". Taka okoliczność, nie podważa bowiem ustaleń organów, że sporny samochód jest samochodem kempingowym, a więc zasadniczo przeznaczonym do przewozu osób, kwalifikowanym do pozycji CN 8703. W chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego był wyposażony w 4 miejsca siedzące. Spółka nie wykazała natomiast, ani nawet nie uprawdopodobniła innych ewentualnych cech i to o charakterze konstrukcyjnym, które zmieniłyby i to w sposób trwały jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób i kempingowy charakter. Przeciwnie, wskazane przez organ dokumenty zgromadzone w aktach sprawy taki charakter przedmiotowego pojazdu potwierdzają. Sąd zaznaczył, że ewentualne wykorzystywanie spornego pojazdu w innym celu aniżeli jego zasadnicze przeznaczenie jest sprawą użytkownika samochodu i pozostaje bez wpływu na jego zasadnicze przeznaczenie. W związku z tym Sąd uznał, że organy prawidłowo stwierdziły brak konieczności prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego, w tym uwzględnienia wniosku o dokonanie oględzin pojazdu. Sąd podkreślił, że organy wzięły także pod uwagę dokumenty w postaci dowodów rejestracji pojazdu, prawidłowo uznając, że zapisy zawarte w tych dokumentach co do charakteru pojazdu ("pojazd specjalny") nie są wiążące na gruncie podatku akcyzowego, ponieważ określają one rodzaj pojazdu na podstawie odrębnej regulacji – przepisów Prawa o ruchu drogowym i na inne potrzeby. Nie mogą zatem automatycznie przesądzać o zmianie kwalifikacji samochodu na gruncie prawa podatkowego, zawierającego odmienne reguły kwalifikacji samochodu, odwołujące się do Nomenklatury Scalonej. Przy czym Sąd zwrócił uwagę, że w świetle tej odrębnej regulacji, nie mającej zastosowania w niniejszej sprawie, przedmiotowy samochód został zakwalifikowany do pojazdów "specjalnych" również jako kempingowy. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie doszło do zarzucanego naruszenia powołanych w skardze przepisów Ordynacji podatkowej (art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 198 § 1, art. 188, art. 124, art. 210 § 4). Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła spółka wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Spółka skargę kasacyjną oparła na następujących podstawach: I. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) w zw. z art. 122 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 198 § 1 o.p., poprzez nie uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w P., pomimo, że została ona wydana z naruszeniem istotnych dla rozstrzygnięcia przepisów art. 122 w zw. z art. 180 § 1 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 198 § 1 o.p., albowiem jej wydania nie poprzedzało wyczerpujące i wszechstronne rozważenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności doszło do pominięcia dowodów, przemawiających za tym, że samochód Fiat Trigano nie jest samochodem osobowym, zwłaszcza dostarczonej przez podatnika informacji producenta (Fiat Auto Poland SA), z której wynikało, że pojazd ten został wyprodukowany jako podwozie samochodu ciężarowego z przeznaczeniem do dalszej zabudowy; II. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 188 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 123 § 1 o.p., poprzez nie uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w P., pomimo, że została ona wydana z naruszeniem istotnych dla rozstrzygnięcia przepisów art. 188 w zw. z art. 187 § 1 w zw. z art. 123 § 1 o.p., a to z uwagi na okoliczność, że organ podatkowy nie przeprowadził zawnioskowanego przez stronę, a istotnego dla rozstrzygnięcia dowodu z oględzin pojazdu Fiat Trigano, przy jednoczesnym bezzasadnym uznaniu, że przeprowadzenie tego dowodu jest zbędne, jako że okoliczności, które miały zostać za jego pomocą wykazane zostały stwierdzone już innymi dowodami, pomimo iż: a) materiał dowodowy nasuwał istotną wątpliwość, czy pojazd ten jest samochodem osobowym czy ciężarowym (chociażby z uwagi na treść informacji Fiat Auto Poland), b) dowód z oględzin miał istotne znaczenie dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, zaś strona zamierzała dzięki temu dowodowi udowodnić inny stan faktyczny niż wyniknął z postępowania dowodowego organu podatkowego, co wyłącza stosowanie art. 188 o.p. Organ nie złożył odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występowała. Zgodnie z przepisem art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach; 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie skarżąca kasacyjnie spółka zarzuty skargi kasacyjnej oparła jedynie na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Oznacza to, że kwestia prawidłowości wykładni i zastosowania przepisów prawa materialnego w tym przypadku ustawy o podatku akcyzowym regulujących opodatkowanie akcyzą samochodów osobowych i unormowań klasyfikacji taryfowej określającej kod CN 8703, nie jest przedmiotem sporu. Zatem przyjąć należy, że skarżąca kasacyjnie zgadza się z oceną Sądu I instancji, że organy podatkowe dokonały prawidłowej interpretacji przepisów ustawy o podatku akcyzowym, które doprowadziły do wniosku, że samochody kempingowe sytuują się pod pozycją 8703 CN w grupie samochodów osobowych oraz pozostałych pojazdów mechanicznych służących zasadniczo do przewozu osób oraz w grupie wyrobów akcyzowych wyszczególnionych pod poz. 59 załącznika do ustawy. Zarzuty skargi kasacyjnej ograniczają się do naruszeń przepisów postępowania sądowoadministracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i Ordynacji podatkowej (art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 i art. 198 § 1), co do poprawności ustalenia stanu faktycznego sprawy. Spór dotyczy więc tego, czy Sąd I instancji dokonał prawidłowej oceny, że zgromadzony przez organy podatkowe w sprawie materiał dowodowy świadczy o tym, że nabyty wewnątrzwspólnotowo przez spółkę samochód Fiat Trigano ma zasadniczy charakter osobowy czy ciężarowy. Skarżąca kasacyjnie spółka zarzuca, że stan faktyczny w sprawie ustalano nieprawidłowo, ponieważ została pominięta informacja od producenta Fiat Auto Poland SA, z której wynikało, że sporny pojazd został wyprodukowany z podwoziem ciężarowym, a ponadto nie przeprowadzono wnioskowanego przez spółkę dowodu z oględzin pojazdu. Odnosząc się do powyższych zarzutów skargi kasacyjnej, należy w pierwszym rzędzie zauważyć, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. – Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przywołanego przepisu ma miejsce wówczas, gdy kontrolując legalność zaskarżonej decyzji sąd nie dostrzega, że rozstrzygnięcie to narusza przepisy postępowania, bądź odnajdując te błędy prawne niewłaściwie ocenia ich wpływ na wynik sprawy administracyjnej, przy czym w obu wypadkach ta wadliwość w rozumowaniu sądu musi mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej. Oznacza to, że gdyby organ nie naruszył prawa, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. Tylko bowiem takie naruszenia przepisów mogłyby uzasadniać zastosowanie przez Sąd I instancji środka przewidzianego w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. (v. wyrok NSA z 9 września 2013 r., sygn. I OSK 437/12, pub. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdza aby w przedmiotowej sprawie zaistniały takie naruszenia przepisów postępowania podatkowego, które powinny spowodować uchylenie zaskarżonej decyzji przez Sąd I instancji. Przed odniesieniem się do pominiętych – w ocenie skarżącego kasacyjnie – dowodów w postępowaniu podatkowym, wskazać należy, że stan spornego pojazdu w dacie jego wewnątrzwspólnotowego nabycia został ustalony na podstawie szeregu dokumentów. Sąd I instancji wskazał na: niemiecki dowód rejestracyjny oraz kartę pojazdu z których wynika, że sporny samochód to pojazd mieszkalny, wyposażony w cztery miejsca siedzące; zaświadczenie o przeprowadzonym pierwszym badaniu technicznym w Polsce z 14 maja 2008 r. z którego wynika, że pojazd to samochód kempingowy wyposażony w cztery miejsca siedzące; zaświadczenie VAT-25 potwierdzające uiszczenie podatku od towarów i usług z 15 maja 2008 r. wskazuje na typ pojazdu jako osobowy; wniosek o rejestrację pojazdu z 15 maja 2008 r. określa sporny pojazd jako specjalny – mieszkalny i tak też został zarejestrowany w kraju jako samochód specjalny – kempingowy, wyposażony w cztery miejsca siedzące. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że informacje podane w przywołanych dokumentach jednoznacznie dawały podstawy do przyjęcia przez Sąd I instancji, że sporny pojazd jest samochodem mieszkalnym (kempingowym), wyposażonym w cztery miejsca siedzące, a więc zasadniczo przeznaczonym do przewozu osób klasyfikowanym do kodu 8703. Podkreślić przy tym należy, co trafnie zauważył Sąd I instancji, że spółka nie kwestionowała na żadnym etapie postępowania podatkowego, że mamy do czynienia z samochodem kempingowym. Co istotne spółka nie wskazała również na jakiekolwiek ewentualne odmienności w przedmiotowym samochodzie w stosunku do typowych cech samochodów tej marki i modelu, które uzasadniałyby przeprowadzenie wnioskowanych oględzin pojazdu w celu ustalenia jego cech indywidualnych, odbiegających od zasadniczego modelu. Spółka nie przedstawiła własnego opisu zmian pojazdu, czy zdjęć samochodu, które mogłyby uprawdopodobnić, że jest to pojazd o zasadniczym charakterze ciężarowym. Sąd I instancji zasadnie uznał, że takim niewystarczającym w tym względzie dowodem było przedłożone przez spółkę pismo przedstawiciela producenta samochodu Fiat Auto Poland SA, z którego wynika, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany "jako podwozie samochodu ciężarowego z przeznaczeniem do dalszej zabudowy z 3 miejscami do siedzenia". Okoliczność ta, nie podważa bowiem ustalenia, że sporny samochód jest samochodem kempingowym, a więc zasadniczo przeznaczonym do przewozu osób, kwalifikowanym do pozycji CN 8703. Wbrew treści powyższej informacji w chwili nabycia wewnątrzwspólnotowego sporny pojazd był wyposażony w 4 miejsca siedzące. Tak jak podkreślono wyżej, spółka nie wykazała natomiast, ani nawet nie uprawdopodobniła innych ewentualnych cech i to o charakterze konstrukcyjnym, które zmieniłyby i to w sposób trwały jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób i kempingowy charakter. Mając na uwadze powyższe za chybiony należy uznać zarzut skargi kasacyjnej, że dowód w postaci pisma Fiat Auto Poland SA został pominięty przez Sąd I instancji. To, że ocena tego dowodu w świetle całokształtu materiału dowodowego w sprawie została dokonana odmiennie od oczekiwań skarżącej spółki, nie oznacza, że nie był przedmiotem oceny organów podatkowych i Sądu I instancji. Odnosząc się jeszcze raz do zarzutu skargi kasacyjnej dotyczącego nieprzeprowadzenia oględzin, wskazać należy, że zgodnie z art. 198 § 1 o.p. organ podatkowy może w razie potrzeby przeprowadzić oględziny. Tak więc przesłanką dokonania oględzin jest potrzeba dokonania ustaleń dowodowych niezbędnych do dokonania prawidłowego rozstrzygnięcia. Ponadto zgodnie z art. 188 o.p. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. W niniejszej sprawie – tak jak wskazano wyżej – skarżąca kasacyjnie spółka nie wskazała jakie okoliczności miałby być ustalone w drodze oględzin tj. czym przedmiotowy samochód kempingowy różni się w swojej konstrukcji od zwykłego samochodu marki Fiat Trigano. Jednocześnie wszystkie inne dowody znajdujące się w sprawie jednoznacznie wskazują, że jest to samochód mieszkalny kempingowy, który zgodnie z wykładnią przepisów materialnych należy klasyfikować jako samochód o zasadniczym charakterze osobowym do poz. 8703. Podkreślić przy tym należy, co trafnie zaznaczył Sąd I instancji, że ewentualne wykorzystywanie spornego pojazdu w innym celu aniżeli jego zasadnicze przeznaczenie jest sprawą użytkownika samochodu i pozostaje bez wpływu na jego zasadnicze przeznaczenie. W związku z tym Naczelny Sąd Administracyjny za prawidłowe uznał stanowisko Sądu I instancji, że organy trafnie stwierdziły brak konieczności prowadzenia dalszego postępowania wyjaśniającego, w tym uwzględnienia wniosku o dokonanie oględzin pojazdu. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza zatem, że przeprowadzone w rozpoznawanej sprawie postępowanie dowodowe i ocena dowodów w związku z zarzucanymi przepisami Ordynacji podatkowej, są prawidłowe. Nie została naruszona zasada prawdy obiektywnej skonkretyzowana w art. 122 o.p. Stan faktyczny został też ustalony w oparciu o dowody, których ocena mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów określonej w art. 191 o.p. Dał temu też wyraz Sąd I instancji, a Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela argumentację w tym zakresie. Reasumując wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, Sąd I instancji zasadnie uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy dawał podstawy do zaklasyfikowania przedmiotowego pojazdu do pozycji CN 8703. W sprawie zostały wyjaśnione wszystkie mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Dokonana przez Sąd I instancji kontrola ustaleń faktycznych poczynionych przez orzekające organy jednoznacznie wskazuje, że przedmiotowy pojazd, tj. Fiat Trigano, jest pojazdem osobowym w rozumieniu przepisów ustawy o podatku akcyzowym. Z przyczyn wyżej wskazanych Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak sentencji na podstawie art. 184 p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego wynika z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. Nr 31, poz. 490).