VIII SA/Wa 886/15

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Monika Kramek po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia doradcy podatkowego w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy UZASADNIENIE W uzasadnieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy J. S. podała, że uzyskuje dochód w wysokości [...] zł z tytułu "działalność + chorobowe", który w całości przeznacza na zobowiązania i stałe wydatki. Oświadczyła, że w związku z decyzjami organów skarbowych doszło u niej do załamania nerwowego, ma silną [...] i leczy się u [...], [...], [...] i [...]. W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia wniosku podała, że nie posiada rachunków bankowych oraz dowodów wydatków na bieżące utrzymanie tj. rachunków za mieszkanie, energię, wodę itp. Do pisma załączyła zeznanie podatkowe za 2014 r. z ujawnionym przychodem w wysokości [...] zł oraz zaświadczenie ZUS o wypłaconych zasiłkach – ostatni za maj 2015 r. Mając powyższe na uwadze zważono, co następuje: W myśl art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.) prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Zgodnie zaś z art. 245 § 1 - 3 powołanej ustawy prawo pomocy może być przyznane w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie całkowitym – gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). Instytucja przyznania prawa pomocy jest zatem rozwiązaniem szczególnym i powinna być stosowana przede wszystkim wobec osób bez źródeł stałego dochodu i bez majątku tj. takich, które pozbawione są zupełnie środków do życia lub posiadają środki tak niewielkie, że nie starczają one na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Przy czym określenie "wykaże" oznacza, że to na stronie ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar przynajmniej uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za uwzględnieniem wniosku. Mając na uwadze wyjaśnienia skarżącej stwierdzić należy, że aktualnie nie korzysta ona z zasiłku chorobowego (ostatni według złożonego zaświadczenia został wypłacony w maju 2015 r.) zatem utrzymuje się z prowadzonej działalności gospodarczej. Nie jest zatem osobą pozbawioną jakiegokolwiek dochodu i uiszczenie najniższego wpisu od skargi w wysokości [...] zł, nie wydaje się być poza zasięgiem możliwości płatniczych skarżącej. Tym bardziej, że w żaden sposób nie wykazała w jakiej wysokości ponosi stałe wydatki związane np. z utrzymaniem mieszkania i jak kształtują się one w stosunku do uzyskiwanego dochodu. Z tej samej przyczyny uznano za niezasadny wniosek o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika. Z wymienionych wyżej względów na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowiono, jak w sentencji.