II SA/Gl 421/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka, Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Specjalista Magdalena Nowacka-Brzeźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2020 r. sprawy ze skargi Prokuratury [...] w K. na decyzję Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych oddala skargę. UZASADNIENIE Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w S. (dalej: "organ I instancji") decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r. poz. 256, w skrócie: "k.p.a.") oraz art. 51 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, dalej: "pr.b."), nakazał Prokuraturze Okręgowej w K. (dalej: "Skarżąca"), jako inwestorowi budowy budynku Prokuratur Rejonowych Północ i Południe w S. przy ul. [...], na dz. nr 1 usunięcie w terminie do dnia 31 grudnia 2019 r., stwierdzonych w tym budynku nieprawidłowości w zakresie otworów okiennych zlokalizowanych na jego pierwszym i drugim piętrze, poprzez zabezpieczenie sekcji dolnych okien rozwieralno-uchylnych do wysokości m.in. 85 cm, polegające na montażu barierek/portfenetrów, lub montażu w sekcjach dolnych skrzydła nieotwieranego i szkła o podwyższonej wytrzymałości, tak aby doprowadzić do stanu zgodnego z treścią § 301 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065, dalej: "rozporządzenie"). Zabezpieczenia należy wykonać pod nadzorem osoby posiadającej stosowne uprawnienia budowlane z zachowaniem zasad BHP, a o ich wykonaniu bezzwłocznie zawiadomić organ I instancji, przedkładając oświadczenie takiej osoby. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji podał, że w dniu 29 sierpnia 2019 r. dokonano obowiązkowej kontroli budynku i stwierdzono, że na jego pierwszym i drugim piętrze zamontowano stolarkę okienną o wysokości 2.40 m i szerokości 80, 110 i 120 cm (wymiary w świetle muru), z profili aluminiowych, okna dwudzielne w poziomie podłogi, rozwieralno-uchylne. Sekcje dolne stolarki posiadają klamki wyposażone w kluczyk zapewniający możliwość otwarcia okna. Po otwarciu skrzydła brak jest zabezpieczeń/barierek do wymaganej wysokości 85 cm (co obrazuje zebrany w sprawie materiał fotograficzny). W trakcie czynności odbiorowych przedłożono wydruk rysunku nr 13-zestawienie stolarki okiennej. Zgodnie z rysunkiem stolarka okienna oznaczona symbolem 07-09N rozwieralno-uchylna posiada klamki w sekcji dolnej wyposażone w blokadę rozwarcia okna w postaci kluczyka zapewniającego możliwość otwarcia dla celów technicznych. Organ I instancji podkreślił, iż wymienione zestawienie nie wchodzi w skład projektu budowlanego będącego załącznikiem do decyzji o pozwoleniu na budowę. Natomiast w opisie wchodzącym w skład projektu budowlanego będącego załącznikiem do decyzji z dnia [...] r. o pozwoleniu na budowę, nr [...] (str. 114, pkt 8) wskazano, że "wykończenie zewnętrzne, stolarka okienna i drzwiowa: Projektuje się okna aluminiowe malowane w kolorze grafitowym o podziałach jak na rysunkach elewacji". W projekcie budowlanym będącym załącznikiem do decyzji zmieniającej z dnia [...] r., nr [...], zapisano na str. 80 w pkt. 9: "Wykończenie zewnętrzne. Stolarka okienna i drzwiowa: Wg zestawienia stolarki". Zestawienie nie zostało załączone do opracowania. Natomiast na rysunkach elewacji budynku oznaczono symbolami stolarkę okienną i drzwiową, wymiary i zaznaczono linią przerywaną symbol wskazujący, iż przedmiotowe okna są rozwieralno-uchylne. Dodatkowo, inwestor w ramach uzyskiwania pozwolenia na budowę nie wystąpił o zgodę na odstępstwo od obowiązujących warunków technicznych. Tymczasem okno nieotwierane, czy też nieotwieralne jest elementem stałym stolarki bez możliwości jego otwarcia. Stąd też montaż okien rozwieralno-uchylnych bez zastosowania zabezpieczeń w postaci barierek/portfenetrów do wysokości m.in. 85 cm stanowi naruszanie obowiązujących przepisów prawa. Montaż zabezpieczeń w postaci klamek z kluczem nie jest również wymieniony w rozporządzeniu, jako element wyposażenia dopuszczający zastosowanie stolarki otwieranej bez zabezpieczeń. Pismem z dnia 7 listopada 2019 r. Skarżąca wniosła odwołanie, w którym domagała się jej uchylenia i umorzenia postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu zajętego w sprawie stanowiska wywiodła, iż wszczęcie postępowania naprawczego jest niedopuszczalne w razie wydania decyzji w przedmiocie pozwolenia na użytkowanie budynku. Nie jest bowiem możliwe prowadzenie postępowania legalizacyjnego, w stosunku do obiektu, którego legalność potwierdza inny akt administracyjny. Takie działanie jest sprzeczne z regułami porządku prawnego, zasadami legalności i praworządności oraz podważa zaufanie do organów Państwa. Jednocześnie Skarżąca akcentowała, iż okna w budynku zaprojektowane zostały jako okna nieotwierane i pozostają takimi w dalszym ciągu, mimo teoretycznej możliwości ich otwarcia, gdyż ich swobodne otwarcie uniemożliwione jest poprzez zastosowanie zamków z kluczykiem, do których dostęp mają użytkownicy obiektu, natomiast klucze zdeponowane są u zarządcy budynku wraz ze stosowną instrukcją korzystania z nich w oparciu o zarządzenie nr [...] z dnia [...] r. Z tego powodu pozostają w dalszym ciągu nieotwieralne z uwagi na zastosowane zabezpieczenia mimo, iż teoretycznie istnieje możliwość ich otwarcia. Są one usytuowane bezpośrednio na stropie a nie w ścianie, w związku z czym, mur podokienny w ogóle nie występuje, co z kolei sprawia, że zastosowanie § 301 rozporządzenia jest nieuzasadnione. Śląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ II instancji") decyzją z dnia [...] r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 80 ust. 2, art. 81 ust. 1, art. 83 ust. 2 pr.b. uchylił decyzję organu I instancji w zakresie wyznaczonego terminu wykonania nałożonego obowiązku i wyznaczył nowy termin na dzień 1 lipca 2020 r., natomiast w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] r. Podał, że w pełni podziela kompletne i wyczerpujące ustalenia poczynione w tej sprawie przez organ I instancji, w tym również zastosowanie § 301 rozporządzenia, który w ustępie 3 odnosi się do kwestii umieszczenia podokiennika na wysokości mniejszej niż 85 cm, zatem tym bardziej znajduje zastosowanie do zmniejszenia tej wysokości do poziomu "0", czyli zamontowania okien w poziomie podłogi. Pomimo użycia w tej normie terminu "skrzydła nieotwieranego" ustawodawca go nie definiuje. Stąd też należy każdorazowo posłużyć się literaturą z zakresu budownictwa i architektury. Zgodnie z definicją zawartą w opracowaniu "Słownik terminologiczny architektury. Stolarka okienna." autorstwa Jana Tajchmana (wyd. Ośrodek Dokumentacji Zabytków, Warszawa 1993 r., str. 9), pod pojęciem "okno otwierane" należy rozumieć "ogólne określenie okien różnie otwieranych (o ruchomych skrzydłach)." W ocenie organu II instancji bez wątpienia, skrzydła okien zamontowanych w budynku są ruchome, co potwierdza także złożone przez Skarżącą ich zestawienie. Oznacza to, że są to okna wyposażone w skrzydła otwierane. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje kwestia ich wyposażenia w klamki blokowane zamkiem na klucz, albowiem pomimo możliwości zablokowania klamki, okna i tym samym ograniczenia możliwości ich rozwarcia nie występują. Skrzydło okna w dalszym ciągu jest otwierane (ruchome), w związku z czym nie spełnia wymogu określonego w § 301 ust. 3 rozporządzenia. Odnosząc się do zastosowanego trybu "naprawczego" zaznaczył, że ustalenie przez organ nadzoru budowlanego, że budowa została zrealizowana zgodnie z kryteriami wyliczonymi w katalogu zawartym w art. 59a ust. 2 pr.b., co obliguje do wydania pozwolenia na użytkowanie. Mimo iż, ten przepis nie zawiera regulacji dotyczącej zgodności z projektem, czy też przepisami, to rozstrzyga również o kwestii robót wykończeniowych, do których należy zaliczyć wykonanie stolarki okiennej. W związku z powyższym wykonanie stolarki okiennej w budynku w sposób niezgodny z § 301 ust. 3 rozporządzenia, nie mogło stanowić przesłanki do odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie budynku. Naruszenie to powoduje zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i w konsekwencji spowodowało konieczność wdrożenia postępowania naprawczego, mającego na celu wyeliminowanie tego zagrożenia. Za prawidłowe uznać więc należy działanie organu I instancji, który niezależnie od udzielenia pozwolenia na użytkowanie, wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zgodności z obowiązującymi warunkami technicznymi zabudowy otworów okiennych budynku, a następnie nałożył nakaz usunięcia stwierdzonych uchybień. Jednakże z uwagi na fakt, iż termin wykonania nałożonego przez organ I instancji obowiązku upłynął w trakcie postępowania odwoławczego przed dniem wydania zaskarżonej decyzji, to konieczne stało się wyznaczenie nowego terminu i tylko w tym zakresie uchylenie decyzji organu I instancji. Pismem z dnia 4 marca 2020 r. pełnomocnik Skarżącej wniósł skargę na powyższą decyzję, podnosząc tożsame jak w odwołaniu zarzuty, zwłaszcza naruszenie: art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 i art. 59 ust. 1 i 5 pr.b. oraz art. 6 k.p.a., poprzez nałożenie obowiązku wykonania określonych prac, podczas gdy w stosunku do budynku wydane zostało prawomocne pozwolenia na użytkowanie; art. 7 w związku z art. 77 i art. 80 k.p.a., poprzez odstąpienie przez organ II instancji od dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i dokonanie z tego powodu dowolnej oceny materiału dowodowego, skutkującej błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu, że w budynku zamontowane zostały na pierwszym i drugim piętrze okna otwierane, podczas gdy one są nieotwierane; art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo iż decyzja ta nie odpowiada prawu; oraz § 301 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że okna w budynku pozostają oknami otwieranymi, a co się z tym wiąże powinny zostać zabezpieczone balustradą do wymaganej wysokości lub zastąpione skrzydłami nieotwieranymi i szkłem o podwyższonej wytrzymałości. Wobec treści przedstawionych zarzutów domagał się uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji i umorzenia postępowania administracyjnego, a także w razie uwzględnienia skargi zasądzenia kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wywiedziono, iż wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie skutkuje niedopuszczalnością zainicjowania postępowania naprawczego w trybie art. 51 pr.b. Na poparcie powyższego stanowiska przywołano liczne orzecznictwo sądowe. Organ II instancji dopuścił się również błędu w ustaleniach faktycznych, polegającego na przyjęciu, że w budynku zamontowane zostały, na pierwszym i drugim piętrze, okna otwierane, podczas gdy z prawidłowej oceny materiału dowodowego wynika, że okna są nieotwierane. Okna zostały zaprojektowane jako nieotwierane i pozostają takimi w dalszym ciągu, mimo teoretycznej możliwości ich otwarcia. Ich swobodne otwarcie uniemożliwione jest bowiem poprzez zastosowanie blokad (zamki na kluczyk), do których dostępu nie mają użytkownicy obiektu, bowiem są one zdeponowane u zarządcy. Sytuacje, w których zachodzi konieczność użycia kluczy i sposób z nich korzystania określa obowiązujące zarządzenie przedłożone wraz z odwołaniem. Okno nieotwierane, w rozumieniu § 301 rozporządzenia, oznacza okno nieruchome. Ustawodawca nie definiuje tego pojęcia jednakże przy jego wykładni należy mieć na uwadze nie tylko znaczenie językowe, ale również cel przepisu. Pismem z dnia 24 marca 2020 r. organ II instancji złożył odpowiedź na skargę i wniósł o jej oddalenie, podtrzymując przy tym stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż badają zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c) p.p.s.a.). Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a., jak też nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność zaskarżonego aktu z przepisami prawa. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami oraz działając z urzędu w trybie 135 p.p.s.a., Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Za zgodną z prawem należało uznać zaskarżoną decyzję organu II instancji z dnia [...] r., uchylającą decyzję organu I instancji w zakresie wyznaczonego terminu wykonania nałożonego obowiązku i wyznaczenia nowego terminu na dzień 1 lipca 2020 r. oraz utrzymującą decyzję organu I instancji w mocy w pozostałej części. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, dalej jak dotychczas: "pr.b.") oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065, dalej: "rozporządzenie"). Hipoteza norm wynikających z przywołanych przepisów pr.b. obejmuje sytuacje, gdy w przypadkach innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub w art. 49b ust. 1 pr.b., zostały wykonane roboty budowlane: 1) bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia lub 2) w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, lub 3) na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1, lub 4) w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę, projekcie budowlanym lub w przepisach. W części dyspozytywnej norma ta przewiduje możliwość ustanowienia w drodze decyzji określonych powinności, w szczególności możliwość nałożenia obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. W ocenie Sądu, w obliczu stwierdzonych okoliczności faktycznych, ta podstawa prawna została przez organ II instancji prawidłowo zidentyfikowana i zinterpretowana. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowego jest wyłącznie kwestia nakazania wykonania robót w trybie przeprowadzonego postępowania, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2 pr.b., w stosunku do budynku, co do którego została wydana prawomocna decyzja o pozwoleniu na użytkowanie, a uprzednio również zatwierdzony został projekt budowlany. Należy wziąć pod uwagę, że przedmiotem niniejszego postępowania nie jest decyzja o pozwoleniu na użytkowanie. W takim przypadku zakres badania obiektu budowlanego jest węższy i szczegółowo określony w art. 59a pr.b. w związku z art. 59 ust. 1 pr.b. Obowiązek ten jest też wyraźnie odmienny również w odniesieniu do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 59 ust. 1 pr.b. organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję w sprawie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli, o której mowa w art. 59a. Może w pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego określić warunki jego użytkowania albo uzależnić jego użytkowanie od wykonania, w oznaczonym terminie, określonych robót budowlanych (art. 59 ust. 2 pr.b.). Jeżeli organ nadzoru budowlanego stwierdzi, że obiekt budowlany spełnia warunki, określone w ust. 1, pomimo niewykonania części robót wykończeniowych lub innych robót budowlanych związanych z obiektem, w wydanym pozwoleniu na użytkowanie może określić termin wykonania tych robót (art. 59 ust. 3 pr.b.). Organ nadzoru budowlanego, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, odmawia wydania pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego w przypadku niespełnienia wymagań określonych w ust. 1 i w art. 57 ust. 1-4 pr.b. Przepisy art. 51 pr.b. stosuje się odpowiednio (art. 59 ust. 5 pr.b.). Stosując przepisy o pozwoleniu na użytkowanie obiektu organ z mocy prawa ogranicza się wyłącznie do kontroli budynku będącego przedmiotem inwestycji i wniosku o pozwolenie na użytkowanie. Zakres tej kontroli jest ograniczony przede wszystkim do sprawdzenia zgodności powstałego obiektu z projektem zagospodarowania działki (lub odpowiednim dokumentem) oraz z projektem architektoniczno-budowlanym. W związku z powyższym, w postępowaniu o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie co do zasady nie bada się stanu robót wykończeniowych, gdyż nie zawiera tego katalog wymagań zawarty w art. 59a pr.b. Jak stanowi przepis art. 59a ust. 1 pr.b. organ nadzoru budowlanego przeprowadza, na wezwanie inwestora, obowiązkową kontrolę budowy w zakresie jej zgodności z ustaleniami i warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę oraz z projektem budowlanym. Zgodnie z art. 59a ust. 2 pr.b. kontrola, o której mowa w ust. 1 tego artykułu, obejmuje sprawdzenie: 1) zgodności obiektu budowlanego z projektem zagospodarowania działki lub terenu; 2) zgodności obiektu budowlanego z projektem architektoniczno-budowlanym i technicznym, w zakresie: a) charakterystycznych parametrów technicznych w zakresie powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, b) wykonania widocznych elementów nośnych układu konstrukcyjnego obiektu budowlanego, c) geometrii dachu (kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych), d) wykonania urządzeń budowlanych, e) wykonania instalacji zapewniających użytkowanie obiektu budowlanego zgodnie z przeznaczeniem, f) zapewnienia warunków niezbędnych do korzystania z tego obiektu przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osoby starsze - w stosunku do obiektu użyteczności publicznej i budynku mieszkalnego wielorodzinnego; 2a) spełnienia warunków wskazanych w art. 55 ust. 1b, jeżeli przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych; 3) wyrobów budowlanych szczególnie istotnych dla bezpieczeństwa konstrukcji i bezpieczeństwa pożarowego; 4) w przypadku nałożenia w pozwoleniu na budowę obowiązku rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania lub tymczasowych obiektów budowlanych - wykonania tego obowiązku, jeżeli upłynął termin rozbiórki określony w pozwoleniu; 5) uporządkowania terenu budowy. Mając na względzie treść art. 59a ust. 2 pr.b. wskazać, należy iż prawodawca wyznaczył zakres przedmiotowy kontroli, wskazując, że obejmuje ona sprawdzenie enumeratywnie wyliczonych w tym przepisie elementów. A zatem ustalenie przez organ nadzoru budowlanego, że budowa została zrealizowana zgodnie z wyliczonymi powyżej kryteriami obliguje organ do wydania pozwolenia na użytkowanie. Podkreślenia przy tym wymaga, iż katalog zawarty w art. 59a ust. 2 pr. b. nie zawiera regulacji dotyczącej zgodności z projektem, czy też przepisami, kwestii robót wykończeniowych, do których należy zaliczyć wykonanie stolarki okiennej. Dlatego też kwestia wykonania stolarki okiennej w budynku w sposób niezgodny z § 301 ust. 3 rozporządzenia, wydanego na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 pr.b., nie mogła stanowić przesłanki do odmowy udzielenia pozwolenia na użytkowanie przedmiotowego budynku. Jednakże naruszenia regulacji rozporządzenia, powodujące jednocześnie zagrożenie bezpieczeństwa ludzi (art. 51 ust. 2 w związku z ust. 7 pr.b.) poprzez montaż okien nie spełniających wymogów przewidzianych § 301 ust. 3 rozporządzenia, powodowało konieczność wdrożenia postępowania mającego na celu wyeliminowanie tego zagrożenia, jak i stanu naruszenia prawa. Tym samym w zaskarżonej decyzji organ II instancji prawidłowo ocenił działania organu I instancji, który niezależnie od udzielenia pozwolenia na użytkowanie, wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zgodności z obowiązującymi warunkami technicznymi zabudowy otworów okiennych w budynku, a następnie nałożył nakaz usunięcia stwierdzonych w tym postępowaniu uchybień. Odnotować przy tym należy, że przed nowelizacją przepisów pr.b. ustawami z dnia 27 marca 2003 r. i z dnia 16 kwietnia 2004 r. praktyka orzecznicza dotycząca stosowania art. 51 pr.b. kształtowała się w sposób, który wymusił nowelizację tego przepisu i była bardzo wąska, opierając się wyłącznie na literalnym jego brzmieniu. Stąd racjonalny ustawodawca, ustawą z dnia 27 marca 2003 r., przyjął unormowanie aktualnie oznaczone jako art. 51 ust. 7 pr.b., zobowiązujące właściwy organ nadzoru budowlanego do zastosowania nakazów i obowiązków określonych w ust. 1 pkt 1-3 tego artykułu, które należy stosować odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo art. 49b pr.b. zostały wykonane (zakończone) w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1 pr.b., w tym również w sposób mogący spowodować zagrożenie ludzi, mienia, środowiska. Nie budzi wątpliwości Sądu i okoliczność ta co do istoty nie jest kwestionowana przez Skarżącą, że przedmiotowe okna winny być ocenione przez organy nadzoru budowlanego pod kątem zgodności z przepisami § 301 ust. 1 i 3 rozporządzenia. Przepis § 301 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że w budynku na kondygnacjach położonych poniżej 25 m nad terenem odległość między górną krawędzią wewnętrznego podokiennika a podłogą powinna wynosić co najmniej 0,85 m, z wyjątkiem przyziemia oraz ścianek podokiennych w loggii, na tarasie lub galerii, gdzie nie podlega ona ograniczeniom. Z kolei z ust. 3 tego przepisu wynika, że wysokość położenia podokiennika, określona w ust. 1 i 2, może być pomniejszona, pod warunkiem zastosowania zabezpieczenia okna balustradą do wymaganej wysokości lub zastosowania w tej części okna skrzydła nieotwieranego i szkła o podwyższonej wytrzymałości. Zauważyć należy, mając na względzie treść § 301 ust. 3, rozporządzenia, że w przypadku zmniejszenia wysokości podokiennika prawodawca przewidział rozwiązania alternatywne: zastosowanie balustrady lub skrzydła okna nierozwieralnego zabezpieczonego wytrzymałą szybą. Analizując § 301 ust. 3 rozporządzenia należy zwrócić uwagę, że w sytuacji zmniejszenia wysokości podokiennika, który zazwyczaj, w przypadku niższych okien stanowi element ściany (czy podłogi), warunkiem koniecznym jest umieszczenie, zamiast tego podokiennika, do wysokości co najmniej 0,85m okna nierozwieralnego. Istotna w tym przypadku jest wysokość tego okna, które pełni funkcję podokiennika, oraz jego zabezpieczenie szybą o podwyższonej wytrzymałości. Jednocześnie inspektorzy organów nadzoru budowlanego posiadają wystarczające kwalifikacje do oceny zgodności wykonanych prac budowlanych z warunkami technicznymi, z tego powodu w niniejszej sprawie nie było potrzeby zasięgania opinii osoby legitymującej się wiedzą specjalistyczną. Za chybioną należało również uznać argumentację Skarżącej, w zakresie w jakim zarzucała organowi II instancji błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że w budynku zamontowane zostały, okna otwieralne, podczas gdy okna w budynku - jako zamykane na kluczyk - pozostają nieotwieralne, pozostając tym samym w zgodzie z wymogami przewidzianymi w § 301 rozporządzenia i brakiem konieczności zabezpieczenia tych okien balustradą do wymaganej wysokości lub zastąpienia ich skrzydłami nieotwieranymi i szkłem o podwyższonej wytrzymałości. Skarżąca argumentowała, iż okna w budynku zaprojektowane zostały jako okna nieotwierane i pozostają takimi w dalszym ciągu, mimo teoretycznej możliwości ich otwarcia, gdyż ich swobodne otwarcie uniemożliwione jest poprzez zastosowanie blokad (zamki na kluczyk), do których to kluczy dostępu nie mają użytkownicy obiektu, gdyż te zdeponowane są u zarządcy budynku, a o sytuacjach w których zachodzi konieczność użycia kluczy i sposobie korzystania z kluczy stanowi obowiązujące w budynku zarządzenie, znajdujące się w aktach administracyjnych. W ocenie Sądu, za okno nieotwieralne w rozumieniu § 301 rozporządzenia, nie sposób uznać okna, które obiektywnie da się otworzyć za pomocą kluczyka. Wprawdzie ustawodawca posługując się w rozporządzeniu terminem "skrzydła nieotwieranego" nie definiuje go, tym niemniej należy podzielić w tym zakresie stanowisko organu II instancji, zgodnie z którym przez "okno otwierane" należy rozumieć "ogólne określenie okien różnie otwieranych (o ruchomych skrzydłach)." Skoro, skrzydła okien są ruchome, to skrzydła te są otwierane. Bez znaczenia pozostaje przy tym kwestia wyposażenia okien w klamki blokowane zamkiem na klucz, skoro pomimo możliwości zablokowania klamki, okna (i tym samym ograniczenia możliwości rozwarcia okna) i skrzydło okna w dalszym ciągu jest otwierane, a tym samym nie spełnia wymogu określonego w § 301 ust. 3 rozporządzenia. Przedmiotowe roboty, jak zasadnie przyjęły organy obu instancji, zostały wykonane w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. W konsekwencji zachodziły podstawy do konkretyzacji powinności przewidzianej w art. 51 ust. 1 pkt 2 pr.b. Obowiązek ukształtowany w decyzji organu II instancji ma prawne i faktyczne uzasadnienie, jego wykonanie spowoduje doprowadzenie przedmiotowych okien do stanu zgodnego z prawem, w tym z przepisami techniczno-budowlanymi. Również powody, dla których organ II instancji zmodyfikował treść rozstrzygnięcia w porównaniu z decyzją organu I instancji w zakresie terminu wykonania nałożonego obowiązku, są przekonujące i nie budzą wątpliwości. Powyższe rozważania zawierają już w dużej mierze odniesienie się do zarzutów skargi, które Sąd uznał za niezasadne. Dodać należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom z art. 107 § 3 k.p.a., obejmuje ogół relewantnych dla rozstrzygnięcia okoliczności faktycznych i prawnych, nadto organ II instancji, prezentując odmienną niż w odwołaniu wykładnię prawa, zrazem ustosunkował się do jego zarzutów. Stan faktyczny został prawidłowo ustalony i w zaskarżonej decyzji w niezbędnym zakresie omówiony. Zauważyć przyjdzie, że już decyzja organu I instancji była precyzyjnie uzasadniona zarówno pod względem prawnym, jak i faktycznym, w tej sytuacji organ II instancji, który na skutek odwołania dokonał jedynie niewielkiej modyfikacji rozstrzygnięcia, nie był obowiązany ponawiać wszystkich twierdzeń faktycznych, bądź też omawiać wszystkich zebranych dowodów, ale mógł odwołać się do uznanych za prawidłowe, ustaleń organu I instancji. W ocenie Sądu, wydanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego budynku nie stanowiło przeszkody do zastosowania obecnie art. 51 § 1 pkt 2 pr.b., a zatem przepis ten nie został naruszony, a nałożony obowiązek nie budzi wątpliwości. Organy nadzoru budowlanego obu instancji nie przekroczyły swoich kompetencji wobec czego nie doszło do naruszenia art. 84, art. 84a w związku z art. 3 pkt 7 pr.b.