II OSK 1841/12

SENTENCJA Dnia 26 października 2012 r. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon po rozpoznaniu w dniu 26 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji zawartego w skardze kasacyjnej U. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2329/10, oddalającego skargę U. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie decyzji Prezydenta Miasta Sosnowca z dnia [...] października 1998 r. nr [...] . UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 września 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 2329/10, oddalił skargę U. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r., znak [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku U. K. wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Prezydenta Miasta Sosnowca z dnia [...] października 1998 r. nr [...] nakazującej rozbiórkę części budynku mieszkalnego przy ul. [...] w Sosnowcu, zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Śląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. W uzasadnieniu wniosku podniosła, że wstrzymanie wykonania powyższych decyzji konieczne jest z uwagi na nieodwracalne konsekwencje faktyczne w postaci możliwości spowodowania katastrofy budowlanej budynku należącego do skarżącej lub budynku sąsiedniego, a więc niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto wykonanie decyzji rozbiórkowej naraża wnioskodawczynię na popełnienie przestępstwa sprowadzenia zdarzenia powszechnie niebezpiecznego mającego postać zawalenia się przedmiotowej budowli i budowli sąsiadującej z nią tj.: czynu z art. 163 § 1 pkt 2 Kodeksu karnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Po oddaleniu skargi, skarżący, który wniósł skargę kasacyjną może wystąpić z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07, ONSAiWSA z 2007 r., nr 4, poz.77). Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 zwana dalej "p.p.s.a.") sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Jest to wyjątek od zasady, w myśl której wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z tego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. W pierwszej kolejności należy odnieść się do dopuszczalności wstrzymania wykonania wskazanej we wniosku decyzji. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Kluczowe dla zakresu stosowania przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. będzie mieć zatem znaczenie jakie przyjmie się dla pojęcia "sprawy", w granicach której sąd może wstrzymać wykonanie aktu bądź czynności. Należy przyjąć, że ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość wyznaczają elementy skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej. Tak szerokie rozumienie sprawy administracyjnej, umożliwia wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia wydanego w trybie zwykłym, w przypadku wniesienia skargi dotyczącej aktu wydanego w trybie nadzwyczajnym, tak jak to ma miejsce w niniejszej sprawie w trybie stwierdzenia nieważności. Przechodząc do oceny argumentów podniesionych we wniosku, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zasługują one na uwzględnienie. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków oznacza, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. W niniejszej sprawie przedmiotem decyzji objętej wnioskiem jest nakaz rozbiórki części budynku mieszkalnego. Niewątpliwie wykonanie decyzji nakazującej rozbiórkę z istoty rzeczy wiąże się w trudnymi do odwrócenia skutkami i niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody. Stąd też uznać należało, że wniosek skarżącej, w świetle przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., zasługuje na uwzględnienie. Uwzględnienie wniosku w tym zakresie czyniło bezprzedmiotowym orzekanie o wstrzymaniu wykonania decyzji wydanych w postępowaniu nadzwyczajnym. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w postanowieniu.