III SA/Po 855/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędzia WSA Małgorzata Górecka Asesor WSA Piotr Ławrynowicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi Międzygminnego Związku Wodociągów i Kanalizacji w [...] na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] z dnia [...] marca 2021 r., nr [...] w przedmiocie określenia opłaty podwyższonej za pobór wód podziemnych za okres III kwartału 2020 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego [...] na rzecz skarżącej kwotę [...]zł ([...] złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Dyrektor Zarządu Zlewni w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z [...] marca 2021 r. nr [...], na podstawie art. 273 ust. 6 w zw. z art. 280 pkt 1, art. 14 ust. 2 i 6 pkt 2 ustawy z 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 310 ze zm., dalej: P.w.) oraz art. 104 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: K.p.a.), określił Międzygminnemu Związkowi Wodociągów i Kanalizacji w [...] (dalej: strona, Związek) za okres III kwartału 2020 r. opłatę podwyższoną w wysokości [...] zł za pobór wód podziemnych. Powyższą decyzję wydano przyjmując następujący stan faktyczny i prawny. Dyrektor Zarządu Zlewni [...] lutego 2021 r. na podstawie art. 281 ust. 5 P.w. ustalił Związkowi w formie informacji, za okres od III kwartału 2020 r. opłatę podwyższoną w związku z korzystaniem z usług wodnych polegających na poborze wód podziemnych w. [...] bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Strona w reklamacji zakwestionowała ustalenie wysokości opłaty podwyższonej stwierdzając, że została naliczona niezasadnie i wniosła o rozważenie zmiany stanowiska przez zaniechanie jej ustalenia. Wskazała, że nie kwestionuje całkowicie swojej odpowiedzialności, bowiem od [...] do [...] lipca 2020 r. (data uzyskania przez decyzję – pozwolenia ostateczności) korzystano z wód, lecz decyzję wydano [...] czerwca 2020 r. tj. przed III kwartałem 2020 r. W uzasadnieniu powołanej na wstępie decyzji Dyrektor Zarządu Zlewni stwierdził, że Związek posiadał pozwolenie wodnoprawne na pobór wód podziemnych wydane przez Starostę [...], które obowiązywało do [...] stycznia 2020 r. Pismem z [...] stycznia 2020 r. zwrócił się do Dyrektora o wydanie pozwolenie wodnoprawnego wymaganego zgodnie z art. 389 pkt 1 P.w. Organ nie uznał reklamacji, gdyż wniosek o wydanie przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego został złożony jedynie 10 dni przez upływem terminu ważności decyzji z [...] lutgo 2004 r., znak [...], a ponadto był niekompletny. Przebieg postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego był następujący: - [...].01.2020 r. do Zarządu Zlewni wpłynął wniosek Związku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych za pomocą istniejących studni głębinowych nr [...] i [...] zlokalizowanych w u. [...], - [...].02.2020 r. rozpoczęto weryfikację wniosku z zał. operatem wodnoprawnym, - [...].02.220 r. wezwano wnioskodawcę do usunięcia braków formalnych wniosku, - [...].02.2020 r. Związek uzupełnił wniosek, - w okresie [...]03.-[...]05.2020 r. w związku z art. 15zzs pkt 6 ustawy z [...] maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 – wstrzymano bieg terminów administracyjnych, których bieg rozpoczął się 7 dni po [...].05.2020 r., tj. [...].06.2020 r., zgodnie z art. 68 ust. 7 ustawy zmieniającej, - [...].03.2020 r. zawiadomiono o wszczęciu postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego, - [...].06.2020 r. wydano decyzję o pozwoleniu wodnoprawnym, która stała się ostateczna [...].07.2020 r. Dyrektor Zarządu Zlewni stwierdził, że Związek w okresie od [...] do [...] lipca 2020 r. korzystał z usług wodnych polegających na poborze wód podziemnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Zgodnie z art. 280 pkt 1 P.w. podmiot ten jest zobowiązany ponosić opłatę podwyższoną za usługi wodne. W ocenie organu w sprawie nie zachodzi wyjątkowy przypadek, pozwalający na sformułowanie wniosku, że naliczenie i wymierzenie opłaty podwyższonej pozostaje w sprzeczności z wartościami konstytucyjnymi. Strona przez zbyt późne złożenie wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego powinna ponieść ujemne konsekwencje swojego zaniechania. Przyczyna braku uzyskania w odpowiednim terminie pozwolenia wodnoprawnego w sprawie obciąża stronę. Nie bez znaczenia miały następujące okoliczności: posiadanie pozwolenia wodnoprawnego przez stronę na poprzedni okres, w którym korzystano z usług wodnych, data jego wygaśnięcia, ustawowe warunki wydania pozwolenia wodnoprawnego oraz aktywność strony w procesie wydawania decyzji przez organ. O nowe pozwolenie Związek wystąpił na 10 dni przed upływem terminu ważności dotychczasowego, zaś wniosek, pomimo jasno sprecyzowanych wymogów w art. 407 P.w., złożono z brakami wymagającymi wzywania do uzupełniania. Z informacji strony nie wynika, aby ubiegała się o przedłużenie ważności pozwolenia wodnoprawnego na podstawie art. 414 ust. 2 P.w. O ile więc strona, przed upływem terminu ważności dotychczasowego pozwolenia, złożyłaby z odpowiednim wyprzedzeniem, umożliwiającym jego realizację, wniosek o wydanie nowego pozwolenia, nie doszłoby do obciążenia jej opłatą podwyższoną. W sprawie wniosek został złożony zbyt późno i był niekompletny, a organ prowadził postępowanie zgodnie z procedurą, kończąc je w przewidzianym K.p.a. terminie. W skierowanej do tut. Sądu skardze, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i informacji z [...] lutego 2021 r. ustalającej opłatę podwyższoną, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w tym kosztów zastępstwa procesowego, Związek zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, tj a) art. 189d pkt 2 K.p.a. przez nieuwzględnienie przy określaniu opłaty podwyższonej okoliczności, że w przeszłości skarżący nie naruszał przepisów skutkujących nałożeniem opłaty podwyższonej za pobór wód podziemnych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego za wprowadzanie ścieków przemysłowych do wód ze stacji uzdatniania wody bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, b) art. 189d pkt 4 K.p.a. przez nieuwzględnienie przy określaniu opłaty podwyższonej okoliczności, że skarżący w znikomym stopniu przyczynił się do długości okresu, w którym pobierał wody podziemne bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego; c) art. 15zzs pkt 6 ustawy COVID-19 przez powołanie tego przepisu jako uzasadnienia do przedłużenia postępowania, choć przepis ten nie był uzasadnieniem dla przewlekłego prowadzenia postępowania, a miał jedynie na celu wstrzymanie biegu terminów m.in. w sprawach administracyjnych; d) art. 8 § 1 K.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób wzruszający zaufanie do organu oraz przez naruszenie zasady proporcjonalności przy określaniu opłaty podwyższonej; e) art. 12 § 1 w zw. z art. 35 § 1 K.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę szybkości i ograniczonego formalizmu. Dyrektor Zarządu Zlewni w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Ustosunkowując się do podniesionych zarzutów wskazał, że art. 189d pkt 2 i 4 K.p.a. dotyczą administracyjnych kar pieniężnych, a opłata podwyższona przewidziana przepisami Prawa wodnego karą taką nie jest. Organ podniósł, że ustawodawca nie określił żadnych przesłanek pozwalających na miarkowanie opłaty, takich jak stopień zawinienia, okres działania bez pozwolenia, czy przyczyny braku pozwolenia. Ponownie także wskazano, że to w wyniku działań skarżącego nie było możliwości wydania nowego pozwolenia przed wygaśnięciem poprzedniego. W piśmie procesowym z [...] września 2021 r. Dyrektor Zarządu Zlewni wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skarga okazała się zasadna. Sąd na wstępie wyjaśnia, że niniejszą sprawę rozpoznał zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, kierując się wnioskiem organu i brakiem żądania skarżącego Związku przeprowadzenia rozprawy. Zaskarżona decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni z [...] marca 2021 r. wydano naruszeniem prawa, które w świetle art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c P.p.s.a. stanowi podstawę do jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy Prawa wodnego. Zgodnie z art. 280 pkt 1 P.w. opłatę podwyższoną ponosi się w razie korzystania z usług wodnych polegających na: a) poborze wód podziemnych lub wód powierzchniowych, b) wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi – bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego. Jak stanowi zaś art. 281 ust. 1 pkt 1 P.w. wysokość opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 280 pkt 1, w przypadku dokonywania poboru wód podziemnych lub wód powierzchniowych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego ustala się w wysokości 500% opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych lub wód powierzchniowych. Ustalając wysokość opłaty podwyższonej, uwzględnia się okres rozliczeniowy wynoszący kwartał, co wynika już z art. 281 ust. 3 P.w. W realiach kontrolowanej sprawy bezsporne pozostaje, że posiadane przez skarżący Związek pozwolenie wodnoprawne wydane przez Starostę [...] obowiązywało do [...] stycznia 2020 r. Związek zwraca jednak uwagę na to, że [...] stycznia 2020 r. zwrócił się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na kolejny okres. Organ rozpoczął natomiast weryfikację tak złożonego wniosku dopiero [...] lutego 2020 r., a więc 19 dni po jego wpływie. Pomimo że strona uzupełniła jego braki niezwłocznie od doręczenia wezwania (wezwanie doręczono [...].02.2020 r. a [...].020.2020 r. usunięto braki wniosku), dopiero [...] marca 2020 r. organ zawiadomił o wszczęciu postępowania, zaś [...] czerwca 2020 r. wydał decyzję, która stała się ostateczna [...] lipca 2020 r. Zdaniem skarżącego nie jest on odpowiedzialny ani za opieszałość organu, ani za sytuację pandemiczną i stąd nie powinien ponosić negatywnych skutków powyższych okoliczności. Powyższa argumentacja zdaniem Sądu zasługuje na uwzględnienie, choć nie jest zasadne – dla jej poparcia – odwołanie się do regulacji art. 189a i nast. K.p.a. Możliwość sięgnięcia po przewidziane tam rozwiązania wyklucza art. 300 ust. 1 P.w., który wprost przewiduje, że do ponoszenia opłat podwyższonych stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z [...] sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują Wodom [...], właściwym organom Inspekcji Ochrony Środowiska oraz gminom. Regulacja ta, jak i dalsze regulacje art. 300 P.w., świadczy o poddaniu przez ustawodawcę opłat podwyższonych szczególnemu reżimowi prawnemu zbliżającemu je do niepodatkowych należności budżetowych, do których stosuje się Ordynację podatkową. O zasadach, jakimi powinien kierować się organ w przedmiotowej sprawie, wypowiedział się natomiast – co już słusznie akcentuje skarżący – Naczelny Sąd Administracyjny (uchwała z 12 grudnia 2011 r., sygn. akt II OPS 2/11, dostępna w bazie orzeczeń na stronie internetowej: https://orzeczenia.nsa.gov.pl) w sprawie dotyczącej art. 276 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm., dalej: P.o.ś.), który to przepis pełni analogiczną funkcję do przepisów znajdujących zastosowanie w niniejszej sprawie. Przepis ten określał bowiem, że podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska. Z powyższej uchwały wynika, że przyczyna braku pozwolenia może mieć znaczenie, jeżeli podmiot korzystający ze środowiska na podstawie wymaganego pozwolenia wystąpił o wydanie pozwolenia na kolejny okres. Tutejszy Sąd stwierdza, że zarówno w przypadku P.o.ś., jak i P.w. mamy do czynienia z instytucjami sankcjonującymi zaniechanie wywiązania się z obowiązków administracyjnych. NSA wskazał, że dyspozycja art. 276 ust. 1 P.o.ś. jednoznacznie stanowi, że każdy podmiot korzystający ze środowiska bez uzyskania wymaganego pozwolenia czy też innej wymaganej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska. Oznacza to, że ustawodawca w tym przepisie nie wprowadza innych materialnoprawnych przesłanek do wydawania na tej podstawie decyzji w przedmiocie opłaty podwyższonej przez właściwy organ administracji publicznej. NSA odwołał się także do podobnego zagadnienia, występującego w poprzednim stanie prawnym, które zostało także rozstrzygnięte uchwałą składu 7 sędziów NSA z 21 grudnia 1998 r., sygn. akt OPS 13/98 (opubl. ONSA 1999, nr 2, poz. 46). NSA stwierdził, że w obecnym stanie prawnym, po akcesji Polski do Unii Europejskiej, nastąpiła daleko idąca przebudowa materialnego prawa ochrony środowiska, lecz istota problemu jest podobna. Podzielił pogląd wyrażony w uzasadnieniu uchwały NSA z [...] grudnia 1998 r., że termin do załatwienia sprawy, określony w art. 35 § 3 K.p.a., ma charakter procesowy oraz że są środki dyscyplinujące właściwe organy administracji publicznej do załatwienia sprawy w terminie. W ocenie NSA, chociaż niezałatwienie przez właściwy organ w terminie tego rodzaju sprawy, nie wyłącza samo przez się zastosowania art. 276 ust. 1 P.o.ś., to nie można jednak całkowicie abstrahować od przyczyn i okoliczności prawnych i faktycznych, które to niezałatwienie sprawy spowodowały. Podzielił pogląd wyrażony w uchwale o sygn. OPS 13/98, zgodnie z którym stwierdzenie, iż strona nie ponosi odpowiedzialności prawnej z tego powodu, że nie posiada wymaganego pozwolenia może dotyczyć sytuacji wyjątkowej i wymaga oceny indywidualnie w każdej sprawie oraz oczywiście po uwzględnieniu wszystkich okoliczności. Dopiero ich łączna ocena pozwoli na sformułowanie wniosku, że w danej sprawie naliczenie i wymierzenie opłaty podwyższonej jest w sprzeczności z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) i wynikającą z niej zasadą zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez niego prawa oraz zasadą bezpieczeństwa prawnego, zasadą sprawiedliwości, a także z zasadą praworządności materialnej (art. 7 Konstytucji RP). Do tych okoliczności należy w szczególności zaliczyć posiadanie w poprzednim okresie przez podmiot korzystający ze środowiska pozwolenia na eksploatację instalacji w rozumieniu art. 180 w związku z art. 181 P.o.ś., termin wystąpienia z wnioskiem o wydanie nowego pozwolenia oraz spełnienia wymagań przewidzianych dla wniosku, przebieg postępowania w tej sprawie, a także brak naruszenia zasad ogólnych prawa ochrony środowiska, a przede wszystkim zasady zrównoważonego rozwoju (art. 3 pkt 50 P.o.ś.), zasady kompleksowości (art. 5 P.o.ś.), zasady prewencji i przezorności (art. 6 P.o.ś.) oraz zasady zanieczyszczający płaci (art. 7 P.o.ś.). Ponadto okoliczności, które powinien badać właściwy organ wydając decyzję w przedmiocie opłaty podwyższonej (w trybie art. 276 ust. 1 P.o.ś) powinny uwzględniać nie tylko fakt, czy podmiot korzystający ze środowiska wystąpił o wydanie pozwolenia, jak i czy wniosek był kompletny oraz kiedy podmiot wystąpił z wnioskiem o wydanie pozwolenia, lecz także czy jest to decyzja nieostateczna czy też ostateczna, lecz zaskarżona do sądu administracyjnego. Oznacza to, że do przesłanki "brak wymaganego pozwolenia" należy zastosować nie tylko wykładnię językową, ale także wykładnię systemową i celowościową. Nie można bowiem z góry wykluczyć w każdej sytuacji, iż przyczyna braku wymaganego pozwolenia nie ma znaczenia. Jest bowiem oczywiste, że podmiot korzystający ze środowiska, który rozpoczyna eksploatację instalacji przed rozpoczęciem działalności, musi posiadać wymagane pozwolenie na wprowadzenie do środowiska substancji lub energii w świetle art. 180 i 181 P.o.ś., które wydaje na jego wniosek właściwy organ ochrony środowiska. NSA zaznaczył także, że zgodnie z art. 193 ust. 4 P.o.ś. organ właściwy do wydania wymaganego pozwolenia stwierdza w formie decyzji, że pozwolenie wygasło z powodu upływu terminu, na który zostało wydane. Stąd oceny wymaga z jednej strony czy zostały spełnione wszystkie wymagania w zakresie ochrony środowiska, z drugiej zaś kwestia upływu terminu, na który wydane zostało poprzednie pozwolenie, ponieważ korzystanie ze środowiska ma charakter ciągły. Stwierdził dalej, że w okresie pomiędzy upływem terminu ważności dotychczasowego pozwolenia a uzyskaniem nowego pozwolenia, opłata za korzystanie ze środowiska ponoszona powinna być w wysokości dotychczasowej, a więc takiej, która obowiązywała w okresie ważności pozwolenia. Niedopuszczalne bowiem może być obciążanie podmiotu korzystającego ze środowiska ujemnymi konsekwencjami opieszałego lub przewlekłego prowadzenia postępowania administracyjnego w postaci podwyższonych opłat za korzystanie ze środowiska. W ocenie NSA każdą tego rodzaju sprawę należy analizować indywidualnie, rozpatrując przyczyny braku pozwolenia, a w szczególności, czy podmiot korzystający ze środowiska wystąpił o wydanie kolejnego wymaganego pozwolenia (w rozumieniu art. 180 i 181 P.o.ś. w związku z art. 276 ust. 1 P.o.ś.) oraz czy przyczyna braku pozwolenia jest związana z działaniem organu podczas rozpatrywania wniosku o wydanie nowego pozwolenia. Dotyczy to więc okoliczności, kiedy wniosek o wydanie pozwolenia został złożony oraz oceny, czy wniosek spełniał ustawowe wymagania oraz czy ustawodawca nie wprowadził terminu do wydania pozwolenia, Podmiot korzystający ze środowiska składając wniosek o wydanie pozwolenia powinien uwzględnić okres konieczny do wydania pozwolenia, biorąc pod uwagę wymagania stawiane przez ustawodawcę eksploatacji danej instalacji, a w szczególności rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności. Zdaniem Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę niezasadne jest stwierdzenie organu, że odpowiedzialnym za brak wydania pozwolenia jest wyłącznie skarżący. Biorąc pod uwagę bezsporny w niniejszej sprawie stan faktyczny w zakresie zwłaszcza daty złożenia wniosku o nowe pozwolenie wodnoprawne, wezwanie skarżącego do usunięcia jego braków formalnych, czy też wydania decyzji, której przedmiotem jest pozwolenie wodnoprawne, tut. Sąd wskazuje, że organ zobowiązany był do wydania decyzji zgodnie z naczelną zasadą postępowania administracyjnego unormowaną w art. 12 § 1 i § 2 k.p.a., a dotyczącą szybkości postępowania administracyjnego. Zobowiązany był do załatwienia sprawy w terminach określonych w art. 35 K.p.a. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, jak również z treści odpowiedzi na skargę wynika, że organ pełną odpowiedzialność za zaistniały stan przenosi na skarżący Związek. W ocenie Sądu taka konstatacja jest nieuprawniona i nie uwzględnia starań skarżącego do zachowania się zgodnie obowiązującymi przepisami prawa także w zakresie przestrzegania przez organ naczelnych zasad postępowania administracyjnego, a dotyczących szybkości postępowania, jak i nie uwzględnia okoliczności towarzyszących rozpoznaniu sprawy, zwłaszcza istniejącej sytuacji epidemicznej. Znamienne jest, że organ zarzuca Związkowi, że powinien wystąpić z wnioskiem o wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego: "z odpowiednim wyprzedzeniem umożliwiającym jego realizację" w żaden sposób nie starając się nawet sprecyzować zachowanie jakiego terminu miałoby w ocenie organu chronić skarżący Związek. Nie można bowiem z góry założyć, że wystąpienie z wnioskiem miało miejsce zbyt późno tylko dlatego, że do wydania nowego pozwolenia wodnoprawnego doszło już po upływie okresu ważności poprzedniego pozwolenia, jeżeli – tak jak w kontrolowanej sprawie – całkowicie abstrahuje się od przebiegu samego postępowania, zwłaszcza czynności podejmowanych przez organ, a także okoliczności mu towarzyszących. Jednocześnie podkreślić trzeba, że wstrzymanie biegu postępowań administracyjnych nie zwalnia organu z obowiązku badania wpływu tych okoliczności na wydawane później rozstrzygnięcia organu. Sąd równocześnie pragnie podkreślić, że po usunięciu w dniu [...] lutego 2020r. braków formalnych wniosku brak było przeszkód natury procesowej załatwienia sprawy i wydania nowego pozwolenia wodnodprawnego. Tymczasem organ dopiero po przeszło miesiącu, bowiem [...] marca 2020 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania w tejże sprawie, co nastąpiło już w trakcie ogłoszonego [...] marca 2020 r. stanu epidemii (§ 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z [...] marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na terenie Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii – Dz. U. poz. 491). Organ również błędnie przyjął, że zawieszenie biegu terminów procesowych w postępowaniu administracyjnym, w tym omawianym postępowaniu dot. pozwolenia wodnoprawnego, trwało do [...] czerwca 2020 r. Zgodnie bowiem art. 68 ust. 7 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy zmienianej w art. 46 (tj. ustawy COVID-19), których bieg uległ zawieszeniu na podstawie art. 15zzs tej ustawy, biegną dalej po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Skoro powołana ustawa zmieniająca weszła w życie [...] maja 2020 r. to zawieszone na mocy art. 15zzs ust. 1 pkt 6 ustawy COVID-19 biegły dalej od [...] maja 2020 r., a nie jak wskazał organ od [...] czerwca 2020 r. Również i ta okoliczność mogła mieć wpływ na okoliczność, że pozwolenie wodnoprawne wydano dopiero [...] czerwca 2020 r. i stało się ono ostateczne [...] lipca 2020 r. Rozpoznając sprawę ponownie organ uwzględni powyższe rozważania, jak również wnioski wynikające z wykładni przepisów prawa, dokonanej przez NSA w powyższych uchwałach, wydanych przecież w sprawach instytucji prawnych o zbliżonym charakterze do instytucji będącej przedmiotem kontroli judykacyjnej w niniejszej sprawie, a mianowicie – opłaty podwyższonej za pobór wód podziemnych. Uzasadnienie decyzji organu nie spełnia wymogów normatywnych, w szczególności wskazanych w art. 107 § 3 K.p.a. Nie zawiera ono bowiem rozważań dotyczących spełnienia przez organ jednej z fundamentalnych zasad administracyjnych, a mianowicie szybkości postępowania biorąc pod uwagę fakt wpływu do organu wniosku skarżącego o wydanie pozwolenia wodnoprawnego [...] stycznia 2020 r., a rozpoczęcia jego weryfikacji dopiero [...] lutego 2020 r., jak i wyjaśnienia przyczyn zwłoki organu w okresie od usunięcia przez Związek braków formalnych wniosku do dnia wszczęcia postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego, czy w okresie od [...] maja 2020 r. do [...] czerwca 2020 r., kiedy zawieszone w pierwszym okresie epidemii terminy procesowe, zaczęły dalszy bieg. Zdaniem Sądu organ uwzględnił istniejącą sytuację epidemiczną wynikającą z ogłoszonego od [...] marca 2020 r. stanu epidemii związanego z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 wyłącznie na niekorzyść Związku, abstrahując od tego, że skarżący Związek funkcjonować musiał, jak i organ w tej samej rzeczywistości faktycznej i prawnej. Organ zobowiązany będzie wobec tego zbadać i wskazać w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, z jakich przyczyn nie doszło do wydania kolejnego pozwolenia wodnoprawnego w terminie poprzedzającym III kwartał 2020 r., z powodu czego obciążono Związek opłatą podwyższoną za pobór wód podziemnych. Organ zobowiązany będzie zastosować sposoby wykładni przepisów prawa, dokonanej przez NSA w powyższych uchwałach, przedstawionych w niniejszym uzasadnieniu biorąc także pod uwagę inne zasady postępowania administracyjnego uwzględniając pozostałe zasady postępowania administracyjnego, a w szczególności zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 K.p.a.) i zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 K.p.a.). Dopiero po dokonaniu ww. czynności organ powinien rozważyć, czy zachodzą przesłanki do wydania merytorycznej decyzji w niniejszej sprawie, czy może do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie określenia opłaty podwyższonej. Ze względu na powyższe rozważania należało orzec o uchyleniu zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., co też uczyniono w pkt I. sentencji wyroku. Sąd na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. poz. 265 ze zm.) zasądził od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania w kwocie [...]zł jaku sumy: wynagrodzenia pełnomocnika skarżącego radcy prawnego M. W. ([...] zł), wpisu od skargi ([...] zł) oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa ([...] zł).