III SO/Wa 27/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, , po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku P.P. w przedmiocie zabezpieczenia dowodu z przesłuchania świadka w postępowaniu podatkowym prowadzonym przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. postanawia: - sprostować oczywistą omyłkę pisarską w wersie 13 pierwszej strony uzasadnienia postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 listopada 2012 r. (sygn. akt III SO/Wa 27/12) w ten sposób, że w miejsce słów "T.S." wpisać "T.S.", oraz w wersie 11 trzeciej strony uzasadnienia w miejsce słów "F.W." wpisać "P.P." - UZASADNIENIE Postanowieniem z 19 listopada 2012 r. Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie odrzucił wniosek P.P. w przedmiocie zabezpieczenia dowodu z przesłuchania świadka w postępowaniu podatkowym prowadzonym przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. W uzasadnieniu ww. postanowienia Sąd opisując na stronie pierwszej uzasadnienia wniosek złożony przez P.P. wskazał, że wnioskodawca domagał się "...przesłuchania prokuratora Prokuratury Okręgowej w W. – T.S...". Jednocześnie na stronie trzeciej uzasadnienia Sąd wskazał, że "Jako podstawę prawną wniosku F.W. wskazuje przepisy ustawy o prokuraturze i przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi." Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm.), - dalej "p.p.s.a.", sąd może z urzędu sprostować w postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie pierwsze cyt. ustawy). Instytucja sprostowania orzeczeń sądowych (wyroków, postanowień), zarówno w postępowaniu przed sądem cywilnym jak i przed sądem administracyjnym (tożsamość unormowań prawnych) służy przywróceniu rzeczywistej woli składu orzekającego, ilekroć zachodzi pewna niezgodność między rzeczywistą wolą i wiedzą, a ich wyrażeniem na piśmie (por. K. Piasecki Kodeks postępowania cywilnego – komentarz, wyd. C.B. Beck, Warszawa 2001r., s. 1268). W przedmiotowej sprawie taka okoliczność zaszła. W uzasadnieniu postanowienia z 19 listopada 2012 r. Sąd opisując na stronie pierwszej uzasadnienia wniosek złożony przez P.P. wskazał, że wnioskodawca domagał się "...przesłuchania prokuratora Prokuratury Okręgowej w W. – T.S...". Stwierdzić należy, że z wniosku P.P. wynika bowiem jednoznacznie, że chodzi o prokuratora Prokuratury Okręgowej w W. – T.S. a wpisanie w uzasadnieniu "T.S." było błędem pisarskim. Podobnie na stronie trzeciej uzasadnienia Sąd oczywiście mylnie wskazał, że "Jako podstawę prawną wniosku F.W. wskazuje przepisy ustawy o prokuraturze i przepisy ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi." Z sentencji postanowienia, jak również z jego uzasadnienia (str. 1, wers 3, str. 3 wers 20) jednoznacznie wynika, że wnioskodawcą w rozpoznawanej sprawie jest P.P. Wpisanie zaś na stronie 3, wers 11 "F.W." jest oczywistą omyłką. W związku z powyższym, wobec zaistnienia ww. okoliczności, Sąd na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.