I FZ 393/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Zając po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 lutego 2011 r., o sygn. akt I SA/Gd 730/10 w przedmiocie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu w sprawie ze skargi D. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 14 maja 2010 r., Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za październik i listopad 2007 r. postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. UZASADNIENIE Postanowieniem z 3 lutego 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił wniosek D. Z. o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z 7 października 2010 r. odmawiającego stronie przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał na wstępie, że wskazane wyżej rozstrzygnięcie referendarza wraz z pouczeniem o przysługującym środku zaskarżenia zostało wysłane do skarżącego. Zgodnie z art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.)- dalej jako "p.p.s.a." ustalono, że skutek doręczenia wskazanej wyżej przesyłki nastąpił w dniu 27 października 2010 r. Strona nie wniosła w terminie sprzeciwu od wskazanego postanowienia. W konsekwencji, skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu od skargi w terminie 7 dni pod rygorem jej odrzucenia. Wskazane wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 6 grudnia 2010 r. W dniu 8 grudnia 2010 r. skarżący przybył do Sądu I instancji i zapoznał się z wcześniejszą korespondencją pozostawioną w aktach sprawy, w szczególności z postanowieniem referendarza odmawiającym przyznania prawa pomocy (w aktach sprawy znajduje się pokwitowanie odbioru korespondencji podpisane przez skarżącego z tą datą). Pismem datowanym na dzień 15 grudnia 2010 r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od postanowienia referendarza z 7 października 2010 r. odmawiającego przyznania prawa pomocy. Strona skarżąca uzasadniała swój wniosek tym, że wiadomość o wydaniu tego rozstrzygnięcia powzięła dopiero w dniu 8 grudnia 2010 r. Skarżący do wniosku o przywrócenie terminu załączył sprzeciw od tegoż postanowienia. Sąd I instancji nie uwzględnił wniosku i podniósł w uzasadnieniu, że bieg terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu rozpoczął się w dniu 9 grudnia 2010 r., a upłynął w dniu 15 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny ustalił, że pisma procesowe skarżącego skierowane do sądu zostały nadane na poczcie w dniu 16 grudnia 2010 r. Zważywszy na powyższe, Sąd I instancji stwierdził, że skarżący nie dochował ustawowego terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu i w konsekwencji na podstawie art. 88 w zw. z art. 87 § 1 p.p.s.a. odrzucił wniosek jako spóźniony. W dniu 21 lutego 2011 r. skarżący wniósł o zmianę lub uchylenie w całości powyższego postanowienia. W zażaleniu skarżący podniósł, że sąd mylnie ustalił datę nadania przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu. Zgodnie z twierdzeniami skarżącego nie uchybił on terminowi do złożenia wniosku, gdyż nadał przesyłkę poleconą zawierającą wymagane pisma w placówce pocztowej w dniu 15 grudnia 2010 r. W celu wykazania zachowania terminu skarżący załączył do zażalenia fotokopię potwierdzenia nadania przesyłki do Sądu I instancji, na którym widnieje data 15 grudnia 2010 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 p.p.s.a. przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu przed sądem uzależnione jest od spełnienia określonych przez ustawodawcę pozytywnych oraz braku wystąpienia negatywnych przesłanek, których zaistnienie powoduje niedopuszczalność przywrócenia terminu. W celu skorzystania z powyższej instytucji wnioskodawca powinien: zachować siedmiodniowy termin do złożenia wniosku liczony od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu oraz równocześnie dokonać czynności, której strona nie dokonała w terminie. W ocenie tutejszego Sądu rozstrzygnięcie podjęte przez Sąd I instancji nie jest trafne. W toku postępowania Sąd I instancji przyjął, że dniem złożenia wniosku o przywrócenie terminu jest dzień 16 grudnia 2010 r. Tymczasem z pieczęci znajdującej się na kopercie przesyłki zawierającej wniosek o przywrócenie terminu (k. 61 akt sądowych) nie da się jednoznacznie odczytać, czy przesyłka została nadana w urzędzie pocztowym w G. dnia 15, czy też 16 grudnia 2010 r. Co więcej, do zażalenia będącego przedmiotem rozstrzygnięcia skarżący załączył fotokopię potwierdzenia nadania spornej przesyłki listem priorytetowym, na której jako datę nadania wskazano dzień 15 grudnia 2010 r. W tej sytuacji nie można w sposób niewątpliwy przesądzić, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu złożony został po terminie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd I instancji winien w sposób dokładny ustalić w jakiej dacie przesyłka zawierająca wniosek o przywrócenie terminu nadana została w urzędzie pocztowym w Gdyni poprzez wezwanie skarżącego do nadesłania oryginału potwierdzenia nadania przesyłki. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 185 w związku z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.