II SAB/Op 55/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 października 2020 r. sprawy ze skargi [...] [...] na bezczynność Rektora A w sprawie udostępnienia informacji publicznej 1) umarza postępowanie, 2) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 3) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4) dalej idącą skargę oddala, 5) zasądza od Rektora A na rzecz skarżącego [...] [...] kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez [...] [...] (zwanego dalej: skarżącym) jest bezczynność Rektora A (zwanego dalej: Rektorem) w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 3 lipca 2020 r., przesłanym za pośrednictwem poczty elektronicznej (na skrzynkę e-mail), skarżący wystąpił do Rektora A o udostępnienie - w trybie dostępu do informacji publicznej, uwierzytelnionych kopii oryginalnych dokumentów niewymagających przetwarzania, w postaci: - oświadczenia Rektora A prof. dr hab. inż. [...] [...] z dnia 20 maja 2019 r., skierowanego do Sądu Okręgowego w [...] zawierającego w treści wypowiedzenie pełnomocnictwa adwokatowi M. J. w sprawie o sygnaturze akt [...]; - numeru repetytorium ww. oświadczenia; - kserokopii wszystkich stron zeszytu korespondencyjnego ówczesnego Biura Rektora od 15 do 25 maja 2019 r. (ze zaanonimizowanymi danymi wrażliwymi, jeśli takie występują); - rejestru z bazy EOD (Elektroniczny Obieg Dokumentów) nadanych przesyłek pocztowych przez ówczesne Biuro Rektora z maja 2019 r. (rejestr powinien zawierać informację o nadawcy, odbiorcy, datę nadania, numer przesyłki EOD); - kserokopii potwierdzenia nadania listów poleconych (za potwierdzeniem odbioru) przez ówczesne Biuro Rektora z maja 2019 roku. Skarżący wskazał, aby skany ww. dokumentów, opatrzonych informacją o zgodności z oryginałem oraz czytelnym podpisem osoby, która je uwierzytelnia, przesłać drogą elektroniczną pod wskazany adres e-mail, w nieprzekraczalnym ustawowym terminie 14 dni od otrzymania wniosku. W odpowiedzi na ww. wniosek, w dniu 10 lipca 2020 r., działając na podstawie art. 50 § 1 oraz art. 64 § 2 w zw. z art. 63 § 3 i 3a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) – zwanej dalej k.p.a., a także art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm.) zwanej dalej ustawą, Rektor wezwał skarżącego do opatrzenia złożonego wniosku kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, lub uwierzytelnienia wniosku w sposób zapewniający możliwość potwierdzenia pochodzenia i integralności weryfikowanych danych w postaci elektronicznej wniosku, bądź podpisania wniosku i złożenia go na adres A (wniosek złożony pisemnie). W wezwaniu określono, że wskazany brak należy usunąć w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wyjaśniono, że uczynić zadość wezwaniu można przez odesłanie we wskazanym terminie wniosku - opatrzonego kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym, lub uwierzytelnionego w sposób zapewniający możliwość potwierdzenia pochodzenia i integralności weryfikowanych danych w postaci elektronicznej przez wnioskodawcę - przez wskazaną elektroniczną skrzynkę podawczą organu (ePUAP). W załączonym uzasadnieniu Rektor wyjaśnił podstawy prawne wezwania wywodząc, że w sytuacji, gdy choćby potencjalnie zachodzi możliwość podjęcia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub decyzji o umorzeniu postępowania, albo też jakiegokolwiek innego aktu administracyjnego, który wiązałby się z ustaleniem podmiotu, od którego pochodzi wniosek, do usunięcia braków formalnych wniosku znajduje zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. Odpowiadając na wezwanie, pismem z dnia 10 lipca 2020 r., skarżący zażądał zrealizowania jego wniosku i dowodził brak istnienia podstaw prawnych wezwania do jego uzupełnienia, przedstawiając w tym zakresie stosowną argumentację. Stwierdził nadto, że nierozpoznanie jego wniosku w ustawowym terminie będzie oznaczał bezczynność, która podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, a także zgłoszeniu do prokuratury jako próbę łamania polskiego prawa. Następnie, pismem z dnia 17 sierpnia 2020 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na bezczynność Rektora w przedmiocie udostępnienia żądnych informacji zarzucając organowi naruszenie: - art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek; - art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania i rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Domagając się zobowiązania Rektora do załatwienia jego wniosku z dnia 3 lipca 2020 r. i zasądzenia kosztów postępowania, w uzasadnieniu skargi skarżący odniósł się do stanowiska organu zawartego w wezwaniu z dnia 10 lipca 2020 r. Wskazał, że w ślad za tym wezwaniem przekazał Rektorowi swoją odpowiedź w dniu 10 lipca 2020 r. Zaznaczył również, że A w 2020 r. kilkukrotnie realizowała wnioski o udostępnienie informacji w trybie dostępu do informacji publicznej złożone dokładnie w taki sam sposób np. wniosek Przewodniczącego Rady Uczelni A z dnia 12 lutego 2020 r., gdzie nie dokonywała wzywania pytającego do uzupełnienia w jakikolwiek sposób podpisu pod wnioskiem. W stosunku do złożonego przez niego wniosku zażądano natomiast bezprawnie jego uwierzytelnienia. Na zakończenie skarżący podkreślił, że pomimo upływu terminu w dniu 17 lipca 2020 r., nie otrzymał odpowiedzi na swój wniosek co uzasadnia wniesioną skargę. Rektor A w odpowiedzi na skargę wniósł o uwzględnienie skargi oraz o umorzenie postępowania sądowego wobec uwzględnienia skargi w całości. Przedstawiając stan faktyczny sprawy wskazał, że na skutek nieuzupełnienia wniosku przez skarżącego, zgodnie z wezwaniem, pozostawił wniosek bez rozpoznania. Ostatecznie jednak, wobec wniesienia skargi, w dniu 8 września 2020 r. udostępnił skarżącemu informacje i dokumenty żądane we wniosku z dnia 3 lipca 2020r.. Jako dowód udostępnienia informacji wskazał wiadomość elektroniczną z dnia 8 września 2020 r. wysłaną przez pracownika organu do skarżącego wraz z załącznikami w postaci wnioskowanych informacji (dokumentów). Dalej wyjaśnił, że powodem zwłoki był zamiar wydania decyzji o odmowie udostępnienia skarżącemu żądanej informacji. Z tego też powodu skarżący został wezwany do uzupełnienia wniosku w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Organ uznał bowiem, że prawo do informacji publicznej nie może być podstawą otrzymania informacji we własnej, indywidualnej sprawie skarżącego. Był przy tym przekonany, że intencją skarżącego nie było uzyskanie informacji o sprawach publicznych (danych) uczelni, ale wyłącznie własny, partykularny interes, związany z prowadzonym przeciwko skarżącemu procesem o naruszenie dóbr osobistych, w sprawie zawisłej przed Sądem Okręgowym w [...] [...] Wydziałem Cywilnym ([...]). Treść wniosku skarżącego z dnia 3 lipca 2020 r. wprost odnosi się bowiem do informacji służących załatwieniu indywidualnej sprawy skarżącego, w związku z toczącym się przeciwko niemu procesem. Uznając, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego Rektor zaznaczył, że nie można konstytucyjnego prawa dostępu do informacji publicznej, wykorzystywać w imię prywatnego, partykularnego interesu, co czyni skarżący. Aby jednak udowodnić skarżącemu brak zamiaru zatajania czegokolwiek "w sposób nieuprawniony" (por. pismo skarżącego z dnia 10 lipca 2020 r.), a także ze względu na zasadę dobrej administracji publicznej, udostępniono skarżącemu informacje (dokumenty) w żądanym zakresie, aczkolwiek z uchybieniem terminu. Wywodząc, że uwzględnienie wniosku i przekazanie skarżącemu żądanych dokumentów nastąpiło w ramach autokontroli Rektor wskazał, że wobec tego zaistniała przesłanka do umorzenia niniejszego postępowania jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.) zwanej p.p.s.a. W piśmie procesowym z dnia 9 października 2020 r. skarżący oświadczył, że pomimo udostępnienia żądanych informacji wnosi o dalsze procesowanie sprawy i ukaranie Rektora . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167, ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1-4 p.p.s.a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności wynikającej z przepisów prawa, przez zobowiązany do tego organ. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym: zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności (pkt 3). Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. sąd stwierdza, czy bezczynność organu miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Stosownie do art. 149 § 1b p.p.s.a. sąd może też orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, a na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. - także o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub o przyznaniu od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Stwierdzając brak podstaw do uwzględnienia skargi Sąd orzeka natomiast o jej oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Właściwość sądów administracyjnych w sprawach wniosków o udzielenie informacji publicznej wynika z przepisu art. 21 wskazanej już wyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (nadal zwanej ustawą), który przewiduje, że do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a. Stąd, skargę na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji uznać należy za dopuszczalną. Stosownie do art. 119 pkt 4 oraz art. 120 P.p.s.a., jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzyosobowym. Na tej właśnie postawie, w trybie uproszczonym, została rozpoznana skarga wniesiona w niniejszej sprawie. Oceniając zarzut bezczynności Rektora A w zakresie udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem skarżącego Sąd uznał, że Rektor jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. A jest uczelnią publiczną w rozumieniu ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2020 r., poz. 85 ze zm.). Zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy, rektor zarządza uczelnią i reprezentuje ją na zewnątrz. Stosownie do art. 366 wskazanej ustawy władze publiczne zapewniają natomiast uczelniom publicznym środki finansowe niezbędne do wykonywania ich zadań. Rektor A jest zatem podmiotem reprezentującym jednostkę realizującą zadania publiczne w zakresie szkolnictwa wyższego i nauki, dysponuje też funduszami publicznymi, a tym samym jest podmiotem zobligowanym do udzielenia informacji, jakie są w jego posiadaniu, a mają charakter informacji publicznej (art. 4 ust. 3 ustawy). Zgodnie z definicją sformułowaną w art. 1 ust. 1 ustawy, każda informacja o sprawach publicznych jest informacją publiczną i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie ustawy. Doprecyzowaniem tej definicji jest art. 6 ustawy, który w formie przykładowego (tj. otwartego) katalogu wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze publicznym. Reguły wykładni prawa dotyczące dostępu do informacji publicznej wyznacza natomiast art. 61 Konstytucji, który w ust. 1 ustala prawo obywatela do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osobach pełniących funkcje publiczne, a także o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, oraz innych osobach i jednostkach organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Na tej podstawie przyjąć należy taką interpretację, która gwarantuje szerokie uprawnienia w zakresie dostępu do informacji publicznej, o której mowa w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i zmierza do poszerzania, a nie zawężania obowiązku informacyjnego. W orzecznictwie sądowym, które uwzględnia konstytucyjną konstrukcję prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej przyjmuje się, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone; dotyczące sfery faktów. O zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu na podstawie ustawy decyduje treść i charakter żądanej informacji. Zgodnie natomiast z art. 6 ust. 1 ustawy za informację publiczną uznać należy wszelkie informacje o podmiotach obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy), o zasadach funkcjonowania tych podmiotów, w tym o trybie działania władz publicznych i ich jednostek organizacyjnych oraz prowadzonych rejestrach, czy ewidencjach (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a i lit. f ustawy), a także o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych oraz treść wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i lit. c ustawy). Dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2 ustawy). Jednocześnie na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie wglądu do dokumentów urzędowych. W niniejszej sprawie, skarżący domagał się udostępnienia informacji związanych z oświadczeniem Rektora złożonym w przedmiocie udzielenia pełnomocnictwa procesowego do reprezentowania organu uczelni oraz udostępnienia informacji z prowadzonych przez uczelnię rejestrów i ewidencji. Oceniając taki zakres żądania w kontekście szeroko rozumianego pojęcia informacji publicznej należało uznać, że informacje wymienione we wniosku z dnia 3 lipca 2020 r., jako bezpośrednio związane z działalnością organu reprezentującego uczelnię publiczną, stanowią informację podlegającą udostępnieniu w ramach dostępu do informacji publicznej. Sam fakt, że skarżący mógł uzyskać te informacje również w ramach dostępu do akt postępowania sądowego, którego jest stroną, nie zmienia ich charakteru i nie stoi na przeszkodzie domagania się ich udostępnienia także w odrębnym trybie dostępu do informacji publicznej. Żądanie udzielenia informacji dotyczących udostępnienia numeru repetytorium ww. oświadczenia, kserokopii wszystkich stron zeszytu korespondencyjnego ówczesnego Biura Rektora od 15 do 25 maja 2019 r. (ze zaanonimizowanymi danymi wrażliwymi, jeśli takie występują), rejestru z bazy EOD (Elektroniczny Obieg Dokumentów) nadanych przesyłek pocztowych przez ówczesne Biuro Rektora z maja 2019 r. (rejestr powinien zawierać informację o nadawcy, odbiorcy, datę nadania, numer przesyłki EOD) i kserokopii potwierdzenia nadania listów poleconych (za potwierdzeniem odbioru) przez ówczesne Biuro Rektora z maja 2019 r. jest, stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a i f ustawy, informacją o rejestrach i prowadzonej ewidencji, a także sposobie gromadzenia i ewidencjonowania tych danych. W rejestrach zebrane są informacje dotyczące wpływających i ekspediowanych do różnych podmiotów dokumentów, a więc dotyczą nie tylko funkcjonowania organu, ale także prawidłowości i terminowości wprowadzania danych podlegających ewidencjonowaniu. W konsekwencji Rektor zobowiązany był do rozpoznania wniosku skarżącego na podstawie ustawy. Odpowiednio do okoliczności faktycznych rozpoznanie wniosku o udostępnienie informacji publicznej powinno polegać na: udostępnieniu informacji publicznej będącej w dyspozycji organu - w drodze dokonania czynności materialno-technicznej, odmowie jej udzielenia w drodze decyzji- na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy lub wydaniu decyzji o umorzeniu postępowania - w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy. Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy odpowiednie czynności organ powinien podjąć w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku lub w terminie przedłużonym na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy. W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że po wniesieniu skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, w dniu 8 września 2020 r. Rektor udzielił skarżącemu wszystkich żądanych informacji. Wniosek skarżącego nie został jednak rozpatrzony w ustawowym terminie 14 dni, który upłynął z dniem 17 lipca 2020 r., jak również termin ten nie został wydłużony stosowanie do art. 13 ust. 2 lub art. 15 ust. 2 ustawy. Wobec tego, Rektor uchybił ustawowemu terminowi do rozpoznania przedmiotowego wniosku, co prowadzić musiało do stwierdzenia, że w dniu wniesienia skargi pozostawał w bezczynności. Bez znaczenia w tym zakresie jest argumentacja organu co do przyczyn zaistnienia bezczynności, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną, czy też niezawinioną opieszałością organu. Uwzględnienie w całości wniosku skarżącego skutkuje jednak tym, że cel skargi na bezczynność został zrealizowany, tj. organ zobowiązany do udzielenia informacji publicznej podjął działanie wynikające z przepisów ustawy. Oznacza to również, że na dzień orzekania przez Sąd nie można mówić o istnieniu bezczynności Rektora w zakresie załatwienia przedmiotowego wniosku, gdyż stan bezczynności ustał. Tym samym zobowiązywanie organu do udzielenia informacji publicznej stało się bezprzedmiotowe i zaistniała konieczność umorzenia postępowania sądowego w tym zakresie o czym, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł w punkcie 1 wyroku. Niewątpliwie jednak, jak wykazano wcześniej, na dzień złożenia skargi Rektor pozostawał w bezczynności, wobec czego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., w punkcie 2 wyroku Sąd stwierdził bezczynność organu. Likwidacja stanu bezczynności w toku postępowania sądowego nie zwalniała również Sądu z obowiązku dokonania - na podstawie art. 149 § 1a p.p.,s.a. oceny, czy stwierdzona bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz rozważenia ewentualnej zasadności wymierzenia organowi grzywny w trybie art. 149 § 2 P.p.s.a. lub zasądzenia odpowiedniej sumy pieniężnej na rzecz skarżącego (w rozpoznawanej sprawie z tym ostatnim żądaniem jednak nie wystąpiono). Dokonując kwalifikacji zaistniałej bezczynności Sąd przyjął, że rażące naruszenie prawa związane jest z jego naruszeniem w sposób oczywisty. Ocena naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, w tym terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być przy tym oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki WSA w Opolu z dnia 14 czerwca 2018 r., sygn. akt II SAB/Op 48/18 i z dnia 10 stycznia 2019 r., sygn. akt II SAB/Op 125/18 oraz powołane tam orzecznictwo; dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; http://orzeczenia.nsa.gov.pl ). Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że opisana wcześniej bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie 3 wyroku, na podstawie art. 149 § 1a P.p.s.a. W przekonaniu Sądu, w niniejszej sprawie nie można mówić o rażącym zaniedbaniu ze strony organu, ponieważ nie zlekceważył on skarżącego ani nie spowodował opóźnienia w sposób celowy. Organ podjął działania w celu rozpoznania wniosku wzywając skarżącego do jego uzupełnienia. Poza tym nie można organowi przypisać złej woli skoro bezczynność w udostępnieniu informacji była wynikiem nieprawidłowej oceny wniosku, a po wniesieniu skargi żądane informacje zostały w całości udostępnione. W konsekwencji Sąd nie znalazł również podstaw do wymierzenia organowi grzywny, czy orzeczenia na rzecz skarżącego sumy pieniężnej, stosownie do art. 149 § 2 p.p.s.a. Ustawodawca nie przewidział natomiast innej szczególnej formy "ukarania organu" w związku ze stwierdzeniem bezczynności, o co skarżący wniósł w piśmie procesowym z dnia 9 października 2020 r. Wobec tego, w punkcie 4 wyroku, Sąd dalej idącą skargę oddalił, na podstawie art. 151 p.p.s.a., W punkcie 5 wyroku, na podstawie art. 201 § 1 w związku art. 54 § 3 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł z kolei o kosztach, na które składa się wpis od skargi uiszczony w wysokości 100 zł. W ocenie Sądu, dokonanie przez organ w okresie pomiędzy wniesieniem skargi na bezczynność, a jej rozpoznaniem przez Sąd czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia skarżącemu informacji, o które wnioskował, stanowi faktyczne "uwzględnienie" skargi przez organ, a zatem uzasadnia zwrot skarżącemu kosztów postępowania.