III SA/Po 659/22

SENTENCJA Dnia 29 listopada 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka (spr.) Sędzia WSA Marzenna Kosewska Asesor sądowy WSA Robert Talaga Protokolant: sekr. sąd. Agnieszka Kosakowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2022 roku przy udziale sprawy ze skargi R.S. na decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Okręgowego z dnia 24 czerwca 2022 r. nr [...] w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję nr [...] Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego z dnia 30 marca 2022r. UZASADNIENIE III SA/Po 659/22 Uzasadnienie. Prezes Wojskowego Sądu Okręgowego decyzją z dnia 24 czerwca 2022 r. utrzymał w mocy decyzję Prezesa Wojskowego Sądu Garnizonowego z dnia 30 marca 2022 r. w sprawie przyznania skarżącemu dodatku wyrównawczego dla sędziego. W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący pełni zawodową służbę wojskową jako sędzia w Wojskowym Sądzie Garnizonowym. Z dniem 24 października 2005 r. został powołany na stanowisko aplikanta sądu wojskowego, a z dniem 6 marca 2009 r. został powołany na stanowisko asesora sądu wojskowego w Wojskowym Sądzie Garnizonowym. Objął je w dniu 13 marca 2009 r. 4 sierpnia 2011 r. został zwolniony ze stanowiska asesora i objął stanowisko asystenta sędziego w Wojskowym Sądzie Garnizonowym na okres od 4 sierpnia 2011 r. do 3 sierpnia 2014 r. W dniu 23 października 2012 r. skarżący objął stanowisko sędziego sądu garnizonowego w Wojskowym Sądzie Garnizonowym. Prezes Wojskowego Sądu Garnizonowego decyzją z dnia 30 marca 2022 r. przyznał skarżącemu dodatek wyrównawczego dla sędziego. W odwołaniu od decyzji skarżący żądał naliczenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego w trzeciej stawce awansowej od dnia 1 stycznia 2022 r. Powołał się na art. 91 a § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych który w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. stanowi, że do okresu pracy na stanowisku sędziego sądu rejonowego dolicza się okres pracy na stanowisku asesora sądowego. Organ wskazał, że wynagrodzenie sędziego zostało ustalone w drugiej stawce w związku z zajmowaniem stanowiska sędziego wojskowego sądu garnizonowego od dnia 23 października 2012 r. – od dnia powołania na urząd sędziego – łącznie przez okres 9 lat, 2 miesiące i 8 dni. Do okresu pracy na stanowisku sędziego nie wliczono okresu pracy na stanowisku asesora sądowego, albowiem zgodnie z obowiązującymi wówczas uregulowaniami art. 91 a § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych do okresu pracy na stanowisku sędziego należało doliczyć tylko okres powierzenia pełnienia czynności sędziowskich na stanowisku asesora sądowego. Organ wskazał, że skarżący został powołany na stanowisko asesora z dniem 6 marca 2009 r., ale nie zostało mu powierzone pełnienie czynności sędziowskich – mógł on wówczas wykonywać jedynie czynności sekretarsko – administracyjne. Z dniem 5 maja 2009 r. został uchylony rozdział 6 o asesorach sądów wojskowych w związku z wyrokiem TK z dnia 24 października 2007 r. o sygn. SK 7/06. Wobec tego skarżący z dniem 4 sierpnia 2011 r. został zwolniony z zajmowanego stanowiska asesora i objął stanowisko asystenta sędziego. Od dnia 1 stycznia 2016 r. przywrócono instytucję asesora sądowego i zmieniono treść art. 91 a § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych. Zdaniem organu z treści art. 106 i ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych wynika, że po wprowadzeniu nowych regulacji ustawowych zbędny był przepis o zaliczaniu do okresu pracy na stanowisku sędziego tylko okresu powierzenia pełnienia czynności sędziowskich na stanowisku asesora sądowego, a nie całego okresu zajmowania stanowiska asesora sądowego. W skardze do WSA w Poznaniu skarżący podniósł zarzut naruszenia : - art. 91 a § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych w zw. z art. 70 § 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. Prawo o ustroju sądów wojskowych poprzez jego niezasadne niezastosowanie. Strona wniosła o przeprowadzenie wskazanych w skardze dowodów w zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Okoliczności faktyczne sprawy są w zasadzie bezsporne. Problem dotyczy interpretacji przepisów prawa dokonanej przez organ, zdaniem skarżącego nieprawidłowej. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu II instancji skarżący z dniem 24 października 2005 r. został powołany na stanowisko aplikanta sądu wojskowego, a z dniem 6 marca 2009 r. został powołany na stanowisko asesora sądu wojskowego w Wojskowym Sądzie Garnizonowym. Objął je w dniu 13 marca 2009 r. 4 sierpnia 2011 r. został zwolniony ze stanowiska asesora i objął stanowisko asystenta sędziego w Wojskowym Sądzie Garnizonowym na okres od 4 sierpnia 2011 r. do 3 sierpnia 2014 r. W dniu 23 października 2012 r. skarżący objął stanowisko sędziego sądu garnizonowego w Wojskowym Sądzie Garnizonowym. Organ wskazał, że wynagrodzenie sędziego zostało ustalone w drugiej stawce w związku z zajmowaniem stanowiska sędziego wojskowego sądu garnizonowego od dnia 23 października 2012 r. – od dnia powołania na urząd sędziego – łącznie przez okres 9 lat, 2 miesiące i 8 dni. Do okresu pracy na stanowisku sędziego nie wliczono okresu pracy na stanowisku asesora sądowego. Zgodnie z obowiązującymi do dnia 1 stycznia 2016 r. uregulowaniami art. 91 a § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych do okresu pracy na stanowisku sędziego należało doliczyć tylko okres powierzenia pełnienia czynności sędziowskich na stanowisku asesora sądowego. Z kolei art. 91 a § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. stanowi, że do okresu pracy na stanowisku sędziego sądu rejonowego dolicza się okres pracy na stanowisku asesora sądowego. W ocenie Sądu interpretacja powyższego przepisu dokonana przez organ była błędna. Skarżący został powołany na stanowisko asesora na podstawie aktu powołania z 6 mara 2009 r. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się decyzja Ministra Sprawiedliwości z dnia 6 marca 2009 r. o powołaniu skarżącego na stanowisko asesora sądu wojskowego w Wojskowym Sądzie Garnizonowym ( k. 26 akt ). W tym akcie nominacyjnym nie rozróżniono zatem czy skarżący został powołany do wykonywania czynności sędziowskich czy też czynności sekretarsko – administracyjnych. Oznacza to, że w omawianym okresie skarżący zajmował stanowisko asesora sądowego. W dniu wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał art. 91 a § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych który w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2016 r. stanowi, że do okresu pracy na stanowisku sędziego sądu rejonowego dolicza się okres pracy na stanowisku asesora sądowego. Nie dokonuje się obecnie rozróżnienia na konkretne czynności wykonywane przez asesora sądowego. Skoro ustawodawca dokonując nowelizacji treści 91 a § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych nie przewidział jakichkolwiek przepisów przejściowych, wobec tego zdaniem Sadu zastosowanie w sprawie winny mieć przepisy w nowej treści. Należy zatem zastosować w przedmiotowej sprawie przepis aktualnie obowiązujący, zgodnie z którym do okresu pracy na stanowisku sędziego sądu rejonowego dolicza się okres pracy na stanowisku asesora sądowego. Skoro zatem w omawianym okresie skarżący zajmował stanowisko asesora sądowego to okres ten winien być doliczony do okresu zajmowania przez niego stanowiska sędziego. Ponieważ zdaniem Sądu organy obu instancji dokonały błędnej interpretacji prawa ( 91 a § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych ) decyzje organów obu instancji winny być uchylone, o czym Sąd orzekł w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (t.j. Dz. U. 2019.2325). Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organy winny uwzględnić interpretację 91 a § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych dokonana przez Sądu w uzasadnieniu wyroku.