IV SA/Wa 1720/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Napiórkowska, Sędziowie asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, asesor WSA Danuta Szydłowska (spr.), Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia (...) lipca 2007 r. Nr (...) w przedmiocie: stwierdzenia nieważności pozwolenia wodnoprawnego postanawia: - odrzucić skargę - UZASADNIENIE Decyzją z dnia (...) lipca 2007 roku Wojewoda Mazowiecki na podstawie art. 138 § 2 kpa uchylił w całości decyzję Starosty S. z dnia (...) czerwca 2004 roku udzielającą Z. w S. pozwolenia wodnoprawnego na pobór wód podziemnych z ujęcia wód czwartorzędowych we wsi W. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem art.. 127 pkt 7 i art. 131 ust. 2b ustawy z dnia 18 lipca 2001 roku Prawo wodne ( Dz. U. nr 239, poz. 2019 ze zm ). W decyzji zostało umieszczone pouczenie, że decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku instancji i strona może wnieść skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Wojewody Mazowieckiego, w terminie 30 dni od daty jego doręczenia. W skardze skierowanej - zgodnie z pouczeniem - do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, Z. S. Spółka z o.o., zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji podnosząc zarzut naruszenia prawa procesowego tj. art. 138, art. 156 § 1 pkt 2, art. 158 kpa i art. 107 § 3 kpa. W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka podniosła, iż postępowanie w sprawie toczyło się w oparciu o art. 156 § 1 kpa, a więc rozstrzygnięcie winno zapaść w myśl art. 158 kpa. Nadto decyzja nie zawiera w zasadzie żadnego uzasadnienia faktycznego i prawnego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Mazowiecki wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia stron postępowania oraz uzupełnienia wniosku o komplet dokumentów wymaganych przepisami ustawy Prawo wodne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do Sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w sprawie ( § 2). Decyzja wydana w postępowaniu o stwierdzenie nieważności jest decyzją w nowej sprawie, a wiec decyzją pierwszej instancji i służy od niej odwołanie lub wniosek o powtórne rozpatrzenie sprawy ( por. wyrok NSA z dnia 12 marca 1981 r. , SA 472/81, ONSA 1981 nr 1, poz.21 a także postanowienie NSA z dnia 11 czerwca 1981 r. SA 584/81, ONSA 1981 nr 1 poz. 55, podobnie postanowienie NSA z dnia 5 czerwca 1981 r. II SA 147/81, ONSA 1981 nr 1 poz. 51 oraz uchwała składu siedmiu sędziów SN z dnia 14 czerwca 1991 r., III AZP 2/91 OSNC nr 1 poz. 3, i uchwała całej Izby Cywilnej i Administracyjnej SN z dnia 15 grudnia 1984 r. III AZP 8/83, OSNC 1985, nr 10 poz. 143). Stosownie do treści art. 127 § 1 i § 2 kpa od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, a właściwym do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba, że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Prawo strony do wniesienia odwołania jest ściśle powiązane z zasadą dwuinstancyjności postępowania wyrażoną w art. 15 kpa. Właściwość rzeczową organu odwoławczego w sprawie jak niniejsza ocenia się z uwzględnieniem przepisów prawa materialnego, według których wydano decyzję będącą przedmiotem postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 156 § 1 kpa ( zob. wyrok NSA z dnia 7 lipca 1993 r., I SA 116/93 ONSA 1994, nr 3, poz. 109). Pozostaje poza sporem, że skarżąca po doręczeniu zaskarżonej decyzji, wniosła skargę do sądu za pośrednictwem Wojewody Mazowieckiego, bez wyczerpania trybu przewidzianego w art. 127 kpa, tym samym nie został spełniony warunek formalny dopuszczalności wniesienia skargi do sądu. Wprawdzie skarżąca zastosowała się do błędnego pouczenia, zawartego w zaskarżonym postanowieniu, o przysługującym mu prawie do wniesienia skargi do sądu za pośrednictwem organu, wobec czego to błędne pouczenie nie powinno, stosownie do treści art. 112 kpa, powodować negatywnych dla skarżącej skutków prawnych, to jednak przepis ten nie ma zastosowania w postępowaniu sądowoadministracyjnym i nie może prowadzić do merytorycznego rozpoznania skargi wniesionej bez wyczerpania przysługujących stronie środków prawnych. Ponieważ ów błąd organu nie może szkodzić stronie, skarżący może stosownie do treści art. 58 kpa zwrócić się do Wojewody Mazowieckiego z wnioskiem o przywrócenie terminu, przy czym wniosek ten należy złożyć w terminie 7 dni od dnia powzięcia wiadomości o przyczynie odrzucenia skargi przez Sąd. Jednocześnie z wniesieniem tej prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Dopiero decyzja wydana w rezultacie postępowania prowadzonego w następstwie rozpatrzenia odwołania skarżącej może stać się przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej powyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlega odrzuceniu, co orzeczono w sentencji postanowienia.