II SAB/Po 36/20

SENTENCJA Dnia 21 września 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elwira Brychcy po rozpoznaniu w dniu 21 września 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. C. na bezczynność Rady Miasta w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia odrzucić skargę. /-/ E. Brychcy UZASADNIENIE Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wpłynęła skarga R. C. "na bezczynność Rady Miasta i Gminy [...] w związku z wnioskiem o usunięcie uchybienia prawnego z dnia [...] stycznia 2020 r. zarejestrowaną pod sygnaturą [...]. W krótkim uzasadnieniu skargi skarżący odniósł powyższe do Uchwały nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie wskazując, że skarżący nie posiada interesu prawnego do złożenia skargi. W wykonaniu zarządzenia Sądu z dnia [...] lipca 2020 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, braków formalnych skargi poprzez wykazanie naruszenia prawa lub interesu prawnego, pod rygorem jej odrzucenia. Pouczono też skarżącego o treści art. 57 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., zwanej dalej: Ppsa) oraz art. 101 ust. 1, 2a i art. 101a ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 713, zwanej dalej Usg). Pismem z dnia 09 sierpnia 2020 r. skarżący odniósł się do wezwania wskazując, na przepisy art. 17 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i podnosząc, że "Burmistrz wprowadził zmiany nie wynikające z uzgodnień już po wyłożeniu do publicznego wglądu w trakcie przygotowywania projektu Uchwały, co w swoich pismach (odpowiedziach na zapytania w trybie dostępu do informacji publicznej) potwierdza Burmistrz własnoręcznym podpisem." W dalszej części pisma skarżący wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego powinien zostać uznany za nieważny. W ocenie skarżącego wystarczające jest wskazanie naruszenia prawa, ale mimo to wykaże swój interes prawny. W tym zakresie skarżący wskazał, że "Mój interes prawny w takim a nie rozstrzygnięciu rozważanej uchwały o MPZP posiada bezpośrednie powiązanie z moja sytuacją materialnoprawną i rodzi bezpośrednie konsekwencje finansowe wynikające z przepisów. Zostałem oskarżony przez jednego z deweloperów budujących na terenie MPZP o rzekome rozpowszechnianie nieprawdy jakoby w.w. uchwała o MPZP została zmieniona tuż przed jej uchwaleniem niezgodnie z "Ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" art.17 cytowanym powyżej. Co rodzi dla mnie, w przypadku uznania za ważną, obowiązek wypłacenia żądanej przez powoda kwoty odszkodowania lub, w przeciwnym wypadku rodzi prawo do wnioskowania o oddalenie powództwa. Sprawa toczy się w Sądzie Okręgowym w [...] [...] pod sygnaturą [...]. Dodatkowo aktualny stan prawny w.w. ustawy o MPZP już zrodził dla mnie konsekwencje materialnoprawne na płaszczyźnie kodeksu karnego gdzie na podstawie w.w. uchwały jako głównemu dowodowi zostałem skazany przez Sąd Rejonowy we [...] sygn. Akt. II K [...] o czyn z art. 22 § 2 kk." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 57 § 1 pkt 3 Ppsa, skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przez określenia "naruszenia prawa" oraz "naruszenia interesu prawnego", o których mowa w przywołanym przepisie, należy rozumieć podanie przyczyny uzasadniającej wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Przepis ten nie wymaga przedstawienia w skardze wyczerpującego wywodu prawnego lub wskazania konkretnego przepisu prawa, który został naruszony. Rozważany wymóg skargi będzie spełniony, jeżeli skarżący wskaże, na czym polega, jego zdaniem, naruszenie prawa lub interesu prawnego w zaskarżonym akcie lub czynności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 805/10, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Wymaganie to ma charakter uniwersalny w tym sensie, że dotyczy wszystkich skarg bez względu na to, kto jest ich autorem. Wymóg ten zachowuje zatem aktualność zarówno w stosunku do skarg, które zostały sporządzone przez profesjonalistę o wykształceniu prawniczym, jak też w stosunku do skarg, których autorzy wiedzy prawniczej nie posiadają (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 września 2011 r. sygn. akt II FSK 1944/11, dostępny na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd zdaje sobie sprawę, że nie może realnie oczekiwać od skarżących pogłębionych wywodów prawnych, jednak ich intencje oraz wskazanie na okoliczności mające świadczyć o naruszeniu prawa przez jakiś organ oraz okoliczności wskazujące na istnienie interesu prawnego we wniesieniu skargi musza być na tyle jasno sformułowane (nawet prostym językiem), żeby możliwe było ich odczytanie i zdekodowanie. Wyrozumiałe podejście do treści zawartych w skardze i odpowiedzi na wezwanie sądu musi mieć swoje granice. W ocenie Sądu ani treść skargi (ani późniejsze wyjaśnienie skarżącego na wezwanie), nie wskazuje przyczyn, dla których skarżący zdecydował się zainicjować postępowanie sądowoadministracyjne, a które legitymowałyby skuteczne wniesienie skargi. Zdaniem Sądu skarga stanowi actio popularis. Natomiast nie sposób uznać, że skarga spełnia wymóg wskazany w art. 57 § 1 pkt 3 Ppsa. Zasadne zatem było wezwanie skarżącego do uzupełnienia skargi. Wezwanie to zostało skutecznie doręczone, a skarżący nie uzupełnił omawianego braku formalnego w terminie 7 dni od otrzymania wezwania. Wywodów skarżącego w piśmie stanowiącym odpowiedź na wezwanie nie można bowiem zasadnie uznać, za wykazanie interesu prawnego we wniesieniu skargi. Co najwyżej przebija z pisma skarżącego interes faktyczny (opisywane finansowe dolegliwości). W tej sytuacji zastosowanie w sprawie ma art. 58 § 1 pkt 3 Ppsa, który stanowi, że sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji. /-/ E. Brychcy