I SA/Gl 751/12

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana po rozpoznaniu w dniu 29 października 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych w zakresie sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 24 września 2012 r. postanawia odrzucić sprzeciw. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 24 września 2012 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, uwzględniając w całości wniosek A. B., zwolnił skarżącego od kosztów sądowych i ustanowił dla niego doradcę podatkowego. W motywach tego rozstrzygnięcia referendarz sądowy podkreślił, że w przypadku skarżącego spełniona został przesłanka warunkująca przyznanie prawa pomocy. Zaznaczył, że skarżący nie tylko przedstawił w tym zakresie stosowne zaświadczenie, ale złożył nadto wiarygodne oświadczenia, co do okoliczności obejmujących źródła zarobkowania. W oparciu o zwrotne pokwitowanie odbioru przesyłki sądowej z dnia 25 września 2012 r. ustalono, co następuje. Przesyłka zawierająca odpis ww. orzeczenia awizowana była z powodu nieobecności adresata w dniu 28 września 2012 r. Powtórne zawiadomienie, podobnie jak pierwsze, pozostawione było na drzwiach adresata, przy czym nastąpiło to w dniu 8 listopada 2012 r. W dniu 15 października 2012 r. przesyłka została wydana adresatowi. W dniu 22 października 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) wpłynął do Sądu sprzeciw skarżącego od wskazanego na wstępie postanowienia referendarza sądowego. W tych ramach skarżący zarzucił referendarzowi, że ten zakwestionował wiarygodność oświadczeń skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw jest spóźniony i jako taki podlega odrzuceniu. Zgodnie z treścią art. 245 § 1 i art. 254 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej w skrócie: "P.p.s.a.", właściwy sąd administracyjny może na wniosek strony przyznać jej prawo pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Z kolei po myśli art. 259 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., na wydane przez referendarza sądowego na posiedzeniu niejawnym postanowienie, co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Jednocześnie, sprzeciw wniesiony po terminie oraz sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, a także sprzeciw wniesiony przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego, niezawierający uzasadnienia, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym (art. 259 § 2 P.p.s.a.). W rozpatrywanej sprawie siedmiodniowy termin do wniesienia sprzeciwu od postanowienia z dnia 24 września 2012 r. upłynął z dniem 19 października 2012 r. (piątek – dzień roboczy). Jest tak dlatego, że przesyłka zawierająca odpis powyższego postanowienia została doręczona ze skutkiem na dzień 12 października 2012 r. (pomimo jej faktycznego wydania w dniu 15 października 2012 r.). Zgodnie bowiem z art. 73 P.p.s.a., w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65 - 72 tej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. W świetle przytoczonej regulacji prawnej stwierdzić należy, iż w stosunku do strony skarżącej siedmiodniowy termin przewidziany do złożenia sprzeciwu nie został zachowany, gdyż skarżący wniósł go w dniu 22 października 2012 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej), a więc po terminie. W tym stanie rzeczy sprzeciw należało odrzucić, działając na postawie art. 259 § 2 P.p.s.a., co też orzeczono w sentencji. Jedynie na marginesie należało zauważyć, że Sąd nie znajduje racjonalnych powodów, dla których skarżący miałby kwestionować przychylne dla niego rozstrzygnięcie referendarza. Trzeba tutaj wyjaśnić, że mocą postanowienia z dnia 24 września 2012 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w całości. Oznaczono to, że skarżący nie tylko nie będzie musiał ponosić w tej sprawie żadnych opłat sądowych i wydatków, ale Sąd pokryje za niego wynagrodzenie doradcy podatkowego, który zostanie mu przydzielony. Co więcej, wbrew twierdzeniom skarżącego, referendarz sądowy zauważył, że skarżący w wystarczający sposób udokumentował spełnienie przesłanki przyznania prawa pomocy, jak również podkreślił wiarygodność oświadczeń skarżącego, co do uzyskiwanych dochodów z drobnych prac dorywczych, wyjaśniając jednocześnie, iż trudnym jest udokumentowanie tego typu okoliczności.