II OSK 765/15

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska- Szary Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędzia del. WSA Małgorzata Jarecka Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 14 grudnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1671/14 w sprawie ze skargi P.S. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 13 listopada 2014 r. sygn. akt IV SA/Wa 1671/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P.S. na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267) dalej w skrócie "k.p.a.", po rozpatrzeniu odwołania P.S. od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z dnia [...] lutego 2014 r. znak: [...] umarzającej postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Oleśnickiego z dnia [...] lipca 2013 r. znak: [...], którą udzielono A. i A.T. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych oraz na szczególne korzystanie z wód w zakresie piętrzenia, poboru i odprowadzania wód dla potrzeb stawów rybnych zlokalizowanych na dz. nr ewid. [...] obr. [...], gm. [...], umorzył postępowanie odwoławcze w sprawie dotyczącej decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z dnia [...] lutego 2014 r. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: Decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. Starosta Oleśnicki udzielił A. i A.T. pozwolenia wodnoprawnego na: wykonanie urządzeń wodnych oraz na szczególne korzystanie z wód w zakresie piętrzenia, poboru i odprowadzania wód dla potrzeb stawów rybnych zlokalizowanych na dz. nr ewid. [...] obr. [...], gm. [...]. Odwołanie od tej decyzji wniósł P.S. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. umorzył postępowanie odwoławcze, uznając, że P.S. nie jest stroną postępowania, gdyż nie należy do podmiotów wymienionych w art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne. Na decyzję tę P.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Jednocześnie P.S. w piśmie z dnia 27 listopada 2013 r. skierowanym do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. zawarł wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Oleśnickiego z dnia [...] lipca 2013 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. wszczął z urzędu postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Oleśnickiego z dnia [...] lipca 2013 r., które decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. znak [...] umorzył w całości. Umarzając postępowanie organ stwierdził, że nie może wydać rozstrzygnięcia merytorycznego ze względu na toczące się postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we W. ze skargi P.S. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z dnia [...] listopada 2013 r. Skoro decyzja ta, jak zaznaczono, została poddana kontroli sądowoadministracyjnej, to niedopuszczalne jest merytoryczne rozstrzyganie postępowania nadzwyczajnego w tej, zawisłej przed sądem administracyjnym, sprawie. Na skutek odwołania P.S. od decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z dnia [...] lutego 2014 r., Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji podniesiono, że zgodnie z art. 127 ust. 7 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2012 r. poz. 145, ze zm.) - zwanej dalej "ustawą Prawo wodne", stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest: wnioskodawca, ubiegający się o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, właściciel wody, właściciel urządzeń kanalizacyjnych, do których wprowadzane będą ścieki przemysłowe zawierające substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, właściciel istniejącego urządzenia wodnego znajdującego się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, władający powierzchnią ziemi położoną w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych, uprawniony do rybactwa w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Wskazano, iż art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a. i zawęża pojęcie strony. Z uwagi na fakt, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nowym postępowaniem w sprawie, obowiązkiem organu było na nowo ustalić krąg jego stron, przy czym zarówno w sprawie o udzielenie pozwolenia prowadzonej w trybie zwykłym, jak i w trybach nadzwyczajnych krąg podmiotów uznanych za stronę powinien być identycznie ustalony na podstawie art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne. Równocześnie krąg podmiotów, dysponujących w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego przymiotem strony – ze wszystkimi skutkami w sferze formalnoprawnej – ustalony jest na podstawie danych zawartych w operacie wodnoprawnym, załączonym do wniosku, i stanowiącym jego integralną część. Formę i treść operatu wodnoprawnego ustawodawca określił w przepisie art. 132 ustawy Prawo wodne, stanowiącym m.in., że operat sporządza się w formie opisowej i graficznej oraz, że część opisowa operatu zawiera wyszczególnienie stanu prawnego nieruchomości usytuowanych w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych z podaniem siedzib i adresów ich właścicieli. Ponadto z omawianego przepisu art. 132 ust. 3 pkt 1 wynika obowiązek zawarcia w części graficznej operatu wodnoprawnego planu urządzeń wodnych i zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych z oznaczeniem nieruchomości wraz z ich powierzchnią, naniesiony na mapę sytuacyjno-wysokościową terenu. W oparciu o materiał dowodowy organ odwoławczy ustalił, że P.S. jest właścicielem działek nr [...] i nr [...] obręb [...], które to działki znajdują się powyżej piętrzenia wód [...] w km [...]. Z części opisowej operatu wodnoprawnego złożonego wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia wodnoprawnego przez A. i A.T. wynika, że piętrzenie wód w korycie [...] w km [...] (ujęcie [...]) do rzędnej 156,16m n.p.m., odpowiadającej progowi betonowemu pod drogą [...] nie będzie negatywnie oddziaływać na grunty sąsiednie. Zgodnie z wymogiem ustalonym w operacie opisano również piętrzenie wody w cieku [...] w km [...] do rzędnej 156,16 m n.p.m. (rzędna dna - 155,56m n.p.m.) Z opisu wynika, że odbywa się ono za pomocą szandorów wkładanych w prowadnice budowli co powoduje spiętrzenie wody o 0,6 m do wysokości progu pod drogą asfaltową oraz przekierowaniu wody na ujęcie boczne. Regulacja piętrzenia odbywa się przez odpowiednie sterowanie zamknięciami w celu skierowania wody na stawy lub w celu ewentualnego przepuszczenia fali powodziowej. Z opisu wynika, że zasięg piętrzenia w cieku [...] w km [...] kończy się na wysokości progu pod drogą asfaltową, natomiast działki P.S. znajdują się powyżej tej drogi i progu, zatem nie zachodzi oddziaływanie piętrzenia na grunty stanowiące jego własność. W części graficznej operatu wodnoprawnego zasięg oddziaływania zamierzonego korzystania z wód i planowanych do wykonania urządzeń wodnych przedstawiony został na mapie sytuacyjno-wysokościowej wraz z planem urządzeń wodnych oraz z oznaczeniem nieruchomości i ich powierzchnią. Organ odwoławczy nie uznał również P.S. za podmiot uprawniony do rybactwa w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód i planowych do wykonania urządzeń wodnych, a obszar stawów, których jest właścicielem nie jest obwodem rybackim. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, brak było podstaw do uznania P.S. za stronę postępowania nieważnościowego w oparciu o przepis art. 127 ust. 7 pkt 5 ustawy Prawo wodne, gdyż zasięg oddziaływania piętrzenia wody na przepuście usytuowanym w rowie A w km [...] za pomocą przepustu z piętrzeniem o świetle 1,0 m do rzędnej maksymalnej 153,05 m n.p.m. nie obejmuje gruntów, pozostających we władaniu skarżącego, co sprawia, że nie jest spełniona przesłanka określona w wyżej powołanym przepisie. Organ zwrócił także uwagę na wyjaśnienie zamieszczone w pkt 6 części opisowej operatu wodnoprawnego, z którego wynika, że "piętrzenie wody w rowie A w km [...] do rzędnej 154,28 m n.p.m. powodowało powstanie cofki sięgającej do rejonu dalszych stawów, będących własnością P.S. Z tego powodu wnioskodawca zdecydował się na obniżenie piętrzenia w rowie A w km [...] do rzędnej 153,05 m n.p.m., co oznacza, że nie będzie oddziaływania cofki na stawy". Wprowadzona przez wnioskodawców zmiana rzędnej piętrzenia wody w rowie A zmniejszyła zasięg oddziaływania piętrzenia w ten sposób, że cofka nie obejmuje – jak przy poprzedniej rzędnej – stawów P.S. Wobec powyższego Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej stwierdził, że P.S. nie przysługuje status strony w postępowaniu nieważnościowym mającym za przedmiot decyzję Starosty Oleśnickiego z dnia [...] lipca 2013 r. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z dnia [...] czerwca 2014 r. wniósł P.S. Skarżący kwestionowanej decyzji zarzucił naruszenie art. 6, 7, 8, 10, 77 § 1, 78 § 1, 80, 107 § 3, 136, 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Uczestnicy postępowania administracyjnego A. i A.T. w piśmie z dnia 20 października 2014 r. wnieśli o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając wniesioną skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.) - zwanej w dalszej części uzasadnienia w skrócie "p.p.s.a." uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Wszczęte z urzędu postępowanie nieważnościowe jak podkreślono, dotyczyło decyzji Starosty Oleśnickiego z dnia [...] lipca 2013 r., którą udzielono A. i A.T. pozwolenia wodnoprawnego. Interes prawny w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego powinien wynikać z przepisów ustawy Prawo wodne. Taką normą, z której podmiot może wywodzić określone prawa lub obowiązki jest art. 127 ust. 7 ww. ustawy. Powołując się na dyspozycję tej normy wskazano kto jest stroną postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Sąd zgodził się ze stanowiskiem przedstawionym w zaskarżonej decyzji, że art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne zawęża formułę strony i jest przepisem szczególnym w stosunku do art. 28 k.p.a. Natomiast, jak zaznaczono, obowiązujący porządek prawny nie przewiduje innej normy prawa materialnego, z której skarżący w przedmiotowej sprawie mógłby wywodzić swoją legitymację do uczestniczenia w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Analizując akta administracyjne sprawy, Sąd podkreślił, iż skarżący nie był uznany za stronę w postępowaniu zwykłym dotyczącym wydania decyzji Starosty Oleśnickiego z dnia [...] lipca 2013 r., co jednak nie oznacza, że nie może być stroną w postępowaniu o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Warunkiem jednak jest wykazanie, że posiada swój indywidualny interes prawny mający uzasadnienie w normie art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne. Stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest zatem nie tylko strona postepowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz również każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności. Zatem obowiązkiem organu odwoławczego było ustalenie, czy P.S. jest podmiotem uprawnionym do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Biorąc pod uwagę treść art. 127 ust. 7 ustawy Prawo wodne, organ odwoławczy zdaniem Sądu I instancji, zasadnie odniósł swoją ocenę co do możliwości przyznania skarżącemu statusu strony w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty Oleśnickiego z dnia [...] lipca 2013 r. do przesłanek uwzględnionych w punktach: 4, 5 i 6 tego przepisu. Podzielono stanowisko organu, że krąg podmiotów, dysponujących w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego przymiotem strony ustalony jest na podstawie danych zawartych w operacie wodnoprawnym, załączonym do wniosku i stanowiącym jego integralną część. W ocenie Sądu, organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo przeanalizował stan faktyczny sprawy z ustaleniami wynikającymi z operatu wodnoprawnego, co pozwoliło zasadnie mu uznać, że brak jest podstaw faktycznych do uznania skarżącego za podmiot posiadający legitymację strony w przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym w oparciu o normę art. 127 ust. 7 pkt 4, 5 i 6 ustawy Prawo wodne. Stanowisko to zostało szczegółowo uzasadnione w zaskarżonej decyzji i Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania tego stanowiska. Natomiast skarżący, w toku postępowania administracyjnego, nie podważył skutecznie prawdziwości i zasadności ustaleń zawartych w pkt 6 części A operatu wodnoprawnego i wynikających z niego wniosków. Z kolei zarzut skarżącego, że udzielenie przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego spowodowało odmowę wydania pozwolenia wodnoprawnego jemu, w ocenie Sądu I instancji, był gołosłowny. Skarżący nie wskazał takiej decyzji, a uczestnicy postępowania informację tę ocenili jako nieprawdziwą. Natomiast powołane w skardze argumenty mające, w ocenie skarżącego, świadczyć o nieważności decyzji Starosty Oleśnickiego z dnia [...] lipca 2013 r. nie były przedmiotem analizy w zaskarżonej decyzji z uwagi na jej przedmiot, tj. ocenę czy odwołanie od decyzji organu I instancji zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. wniosła strona. Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wywiódł P.S. zaskarżając go w całości. Zarzucając zakwestionowanemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego – art. 127 ust. 7 pkt 4 i 5 ustawy Prawo wodne, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie oraz związaną z tym błędną ocenę stanu faktycznego i dokumentacyjnego, w tym determinującego legitymację skarżącego jako strony tego postępowania i innych, a także podtrzymując wszystkie zarzuty zawarte w skardze kierowanej do WSA we Warszawie z dnia 16 lipca 2014 r., wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono argumenty na poparcie przedstawionego zarzutu, jak też podniesiono z ostrożności, iż w sprawie zaistniała nieważność postępowania z art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. z uwagi na toczące się postępowanie w Naczelnym Sądzie Administracyjnym ze skargi kasacyjnej P.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 19/14. W odpowiedzi na skargę kasacyjną A. i A.T. wnieśli o jej oddalenie jako nieposiadającej usprawiedliwionych podstaw. Ponadto w piśmie procesowym z dnia 12 listopada 2016 r. uczestnicy postępowania poinformowali, że wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1918/14 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniesioną skargę kasacyjną P.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 19/14. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Oceniając wniesioną skargę kasacyjną w granicach określonych art. 183 § 1 p.p.s.a., przy uwzględnieniu dyspozycji art. 183 § 2 p.p.s.a., w pierwszej kolejności należało odnieść się do najdalej idącego zarzutu kasacji, za pomocą którego strona skarżąca starała się wykazać, iż wystąpiła przesłanka nieważności postępowania z art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie nie zaistniała żadna z przyczyn nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., tym samym chybione jest stanowisko strony skarżącej co do zaistnienia w sprawie podstawy nieważności wskazanej w art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Wyjaśnić należy, iż w art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. zostały sformułowane dwie przesłanki nieważności postępowania: 1) ta sama sprawa została już prawomocnie osądzona (res iudicata), 2) w tej samej sprawie toczy się postępowanie wcześniej wszczęte przed sądem administracyjnym. Prawomocne osądzenie sprawy oznacza, że była już ona przedmiotem rozpoznania przed sądem administracyjnym, które zakończyło się prawomocnym orzeczeniem, wywierającym ten skutek, że sprawa ta staje się sprawą osądzoną (res iudicata) i nie może być przedmiotem ponownego postępowania sądowego toczącego się w tej samej sprawie. Wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (art. 171 p.p.s.a.). W każdym zatem przypadku należy stwierdzić, czy zachodzi tożsamość sprawy osądzonej w zakresie tego, co stanowi przedmiot orzekania. Tożsamość sprawy osądzonej ze sprawą już rozstrzygniętą prawomocnie będzie zatem miała miejsce, gdy w sprawach tych zaistnieje tożsamość podmiotowa oraz przedmiotowa, tzn. gdy sprawa dotyczy tych samych podmiotów oraz tego samego stosunku administracyjnoprawnego na tle tego samego co uprzednio stanu faktycznego. Odnosząc powyższe uwagi do sprawy rozpoznawanej stwierdzić trzeba, iż nie można w niej mówić o nieważności postępowania z art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. z uwagi na toczące się postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ze skargi kasacyjnej P.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 19/14 (w chwili wnoszenia przedmiotowej skargi kasacyjnej - przypomnienie NSA). W wyroku tym WSA we Wrocławiu oceniał legalność ostatecznej decyzji Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. z dnia [...] listopada 2013 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego, który rozpoznając odwołanie P.S. od decyzji Starosty Oleśnickiego z dnia [...] lipca 2013 r. o udzieleniu A. i A.T. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód powierzchniowych, nie uznał wnoszącego odwołanie za stronę tego postępowania wodnoprawnego. Wyrokiem z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 19/14 oddalając skargę P.S., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu podzielił stanowisko organów w powyższym zakresie. Przedmiotowa zaś sprawa dotyczy umorzenia postępowania odwoławczego na skutek wniesionego przez skarżącego odwołania od decyzji Starosty Oleśnickiego z dnia [...] lutego 2014 r. o umorzeniu postępowania nieważnościowego wszczętego z urzędu wobec decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. udzielającej A. i A.T. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych oraz na szczególne korzystanie z wód w zakresie piętrzenia, poboru i odprowadzania wód dla potrzeb stawów rybnych zlokalizowanych na dz. nr ewid. [...] obr. [...], gm. [...], wobec braku przymiotu strony postępowania nieważnościowego. To, że skarżący w dwóch różnych postępowaniach, a to w postępowaniu o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego oraz w odrębnym dotyczącym stwierdzenia nieważności tego pozwolenia wodnoprawnego, nie został na skutek wniesionego odwołania uznany za stronę tych dwóch postępowań i wydane w tych sprawach decyzje o umorzeniu postępowania odwoławczego podlegały kontroli sądów administracyjnych nie oznacza, że wniesienie skargi kasacyjnej od jednej z nich czyni uzasadnionym zarzut naruszenia art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. w przedmiotowej sprawie. Przede wszystkim z uwagi na charakter obu postępowań (zwykłe i nadzwyczajne) brak jest tożsamości przedmiotowej tych spraw albowiem nie dotyczą one tego samego stosunku administracyjnoprawnego na tle tego samego co uprzednio stanu faktycznego. Okoliczność ta zdecydowanie nie pozwala na uznanie podnoszonego w skardze zarzutu zaistnienia przesłanki nieważności z art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Przystępując zaś do wyjaśnienia przesłanek oddalenia wniesionego środka odwoławczego przede wszystkim zauważyć należy, iż wniesiona skarga kasacyjna zawiera wyłącznie zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 127 ust. 7 pkt 4 i 5 ustawy Prawo wodne poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Jednocześnie w zarzucie wskazującym na naruszenie ww. normy podnosi się błędną ocenę stanu faktycznego i dokumentacyjnego jak też podtrzymano wszystkie zarzuty ze skargi, przy czym nie przywołano w tym zakresie jakichkolwiek naruszonych, zdaniem skarżącego, przepisów postępowania. Taki sposób sformułowania skargi kasacyjnej jest nieprawidłowy w odniesieniu do kwestii przyjętych w sprawie ustaleń faktycznych, jak również co do podtrzymania wszystkich zarzutów ze skargi. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych o jakich mowa w art. 176 p.p.s.a. należy rozumieć dokładne wskazanie takiej podstawy oraz określenie tych przepisów prawa, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną uległy naruszeniu przez sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu konkretnych przepisów prawa, które zostały naruszone, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu (ewentualnie innych jednostek redakcyjnych), oraz na czym to naruszenie polegało. Dopełnienie tych wymogów jest konieczne, ponieważ wyznacza granice skargi kasacyjnej, którymi związany jest NSA (art. 183 § 1 p.p.s.a.). W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 listopada 2011 r. sygn. akt I FSK 113/11, publikowanym w zbiorze LEX nr 1148417 wskazano, że przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne, gdyż – z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny I instancji nie naruszył innych przepisów. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa autor kasacji miał na uwadze, podnosząc zarzut nieokreślonego naruszenia prawa materialnego czy też zarzut naruszenia niewymienionych przepisów postępowania. Nie można uznać, że przytoczeniem zarzutów jest jak to w odniesieniu do zarzutów naruszenia przepisów postępowania uczyniono w tej sprawie poprzez stwierdzenie "podtrzymuje wszystkie zarzuty zawarte w skardze kierowanej do WSA we Wrocławiu". W tej sprawie zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie zostały precyzyjnie wskazane i wymienione ani w petitum skargi kasacyjnej, jak i jej uzasadnieniu. Dlatego pozostał wyłącznie do rozpoznania zarzut naruszenia prawa materialnego art. 127 ust. 7 pkt 4 i 5 ustawy Prawo wodne, statuujący przymiot strony w postępowaniu o pozwolenie wodnoprawne. Stosownie do dyspozycji art. 127 ust. 7 omawianej ustawy stroną postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia wodnoprawnego jest właściciel istniejącego urządzenia wodnego znajdującego się w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych (pkt 4), władający powierzchnią ziemi położoną w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód lub planowanych do wykonania urządzeń wodnych (pkt 5). Przy czym w tej sprawie, prowadzonej w trybie nadzwyczajnym nieważności postępowania, Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej stwierdził, że P.S. nie przysługuje status strony w postępowaniu nieważnościowym mającym za przedmiot decyzję Starosty Oleśnickiego z dnia [...] lipca 2013 r., stąd też umorzył postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Nie budzi wątpliwości NSA, iż stronami postępowania nadzwyczajnego są zawsze strony postępowania zwykłego, ale także inne podmioty, które wykażą oddziaływanie stwierdzenia nieważności na ich interes prawny. Jest niesporne, że w postępowaniu administracyjnym zakończonym ostateczną decyzją Starosty Oleśnickiego z dnia [...] lipca 2013 r. gdzie udzielono A. i A.T. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzeń wodnych oraz na szczególne korzystanie z wód w zakresie piętrzenia, poboru i odprowadzania wód dla potrzeb stawów rybnych zlokalizowanych na dz. nr ewid. [...] obr. [...], gm. [...], skarżący nie był stroną tego postępowania. Na skutek wniesionego od tej decyzji odwołania Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej we W. rozstrzygnięciem z dnia [...] listopada 2013 r. umorzył postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. odmawiając ww. przymiotu strony w postępowaniu wodnoprawnym. Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Wr 19/14 oddalający skargę P.S. na decyzję w trybie art. 138 §1 pkt 3 k.p.a., nie został wyeliminowany na skutek wniesionej skargi kasacyjnej, gdyż ta została oddalona wyrokiem NSA z dnia 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt II OSK 1918/14, tym samym P.S. nie był stroną postępowania zwykłego, a w żaden sposób nie wykazał, by miał interes prawny w postępowaniu nieważnościowym. Skarga kasacyjna nie zawiera w tym zakresie stosownych rozważań. Niewątpliwie należy w pełni podzielić stanowisko organu odwoławczego co do ustalonego w tej sprawie stanu faktycznego. Także w pełni prawidłowe jest stanowisko organu, że krąg podmiotów, dysponujących w postępowaniu o wydanie pozwolenia wodnoprawnego przymiotem strony ustalony jest na podstawie danych zawartych w operacie wodnoprawnym, załączonym do wniosku i stanowiącym jego integralną część. O tym, czy podmiot ma interes prawny nie decyduje jedynie sama wola tego podmiotu z różnych przyczyn zainteresowanego prowadzeniem danego postępowania, ale akt prawa powszechnie obowiązującego, z którego podmiot wywodzi swoje uprawnienie (przepis prawa materialnego). Interes prawny nie jest tożsamy z interesem faktycznym, który oznacza, iż określony podmiot jest bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej. Należy zatem zgodzić się z Sądem I instancji, że organ w zaskarżonej decyzji prawidłowo przeanalizował stan faktyczny sprawy z ustaleniami wynikającymi z operatu wodnoprawnego, co pozwoliło zasadnie mu uznać, że brak jest podstaw faktycznych do uznania skarżącego za podmiot posiadający legitymację strony w przedmiotowym postępowaniu nieważnościowym w oparciu o normę art. 127 ust. 7 pkt 4, 5 i 6 ustawy Prawo wodne. Stanowisko to zostało szczegółowo uzasadnione w zaskarżonej decyzji i trafnie Sąd I instancji nie znalazł podstaw do zakwestionowania tego stanowiska. Skarga kasacyjna w żaden sposób nie zanegowała odpowiednim zarzutem naruszenia prawa procesowego ustalony i przyjęty za wiążący w tej sprawie stan faktyczny. Nie można więc w tych okolicznościach mówić o naruszeniu art. 127 ust. 7 pkt 4 i 5 ustawy Prawo wodne przez jego błędne zastosowanie. W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.