II GZ 281/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 29 września 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia J. F. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2020 r., sygn. akt VI SPP/Wa 68/20 w zakresie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie ze skargi J. F. R. na pismo Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia patentu na wynalazek postanawia postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 29 lipca 2020 r., odmówił przyznania J. F. R. prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu, w sprawie z jego skargi na pismo Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2020 r., w przedmiocie udzielenia patentu na wynalazek. Sąd I instancji wskazał, że wraz ze skargą na powołane pismo organu, skarżący wniósł o przyznanie mu prawa pomocy. Wskazał również, że skarga została, postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 lipca 2020 r., sygn.. akt VI SA/Wa 1100/20, odrzucona z uwagi na fakt, że sprawa nie należała do właściwości sądu administracyjnego. Wobec powyższego, Sąd I instancji stwierdzając oczywistą bezzasadność skargi, na podstawie art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 dalej: p.p.s.a.), odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy. J. F. R. zażaleniem zaskarżył postanowienie Sądu I instancji podnosząc, iż nie rozpoznano istoty sprawy i Wojewódzki Sąd Administracyjny "poszedł na skróty". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie znajduje usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Jak podnosi się na kanwie powołanego przepisu w judykaturze, zastosowanie przepisu art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości, co do braku szans na uwzględnienie skargi. W szczególności dotyczy to sytuacji, w której skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 1-6 p.p.s.a. W przypadku, gdyby nawet sytuacja materialna strony uzasadniała przyznanie prawa pomocy, stwierdzenie przez sąd, iż w danej sprawie mamy do czynienia z "oczywistą bezzasadnością" skargi powoduje odmowę przyznania prawa pomocy por. postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2014 r., sygn. akt I OZ 81/14). W przedmiotowej sprawie, na co słusznie wskazał Sąd I instancji, podstawę odmowy udzielenia stronie prawa pomocy, stanowiła okoliczność, iż wywiedziona przez Jana F. R. skarga na pismo Urzędu Patentowego RP z dnia [...] stycznia 2020 r. została odrzucona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 29 lipca 2020 r., odrzucając skargę uznał bowiem, że była ona niedopuszczalna z uwagi na fakt, że pismo organu nie stanowiło orzeczenia administracyjnego – decyzji lub postanowienia, podlegającego kontroli sądów administracyjnych, jak również nie było formą załatwienia sprawy, o której mowa w art. 104 § 1 k.p.a. Zauważyć przy tym należy, co wynika z analizy akt sądowych sprawy, że strona nie wniosła od postanowienia o odrzuceniu jej skargi, skargi kasacyjnej. W takim stanie sprawy Sąd I instancji zasadnie uznał, że wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 247 p.p.s.a., która obligowała do odmowy przyznania prawa pomocy. Skoro bowiem skargę odrzucono z uwagi na brak kognicji sądów administracyjnych, to w konsekwencji uznać ją należało za oczywiście bezzasadną, jako niepodlegającą kontroli sądowej. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.