I OSK 1844/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janina Antosiewicz po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W.K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 1857/09 o odrzuceniu skargi W.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu podania postanawia: oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W.K.. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż skarżący w dniu 14 października 2009 r. wystąpił ze skargą na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2009 r. W ocenie Sądu skarga ta dotyczyła rozstrzygnięcia organu I instancji, a skarżącemu przysługiwał w postępowaniu administracyjnym środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W tej sytuacji skarga strony podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą P.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniósł W.K., reprezentowany przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej z urzędu. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., poprzez przyjęcie, iż "Sąd powinien odrzucić wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesiony do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, gdy tymczasem winien go przekazać do organu zgodnie z art. 65 § 1 K.p.a." W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor stwierdził, że Wojewódzki Sąd Administracyjny można uznać w tej sprawie za organ administracji publicznej w oparciu o art. 5 § 2 pkt 3 w zw. z art. 1 pkt 2 K.p.a., na którym to organie ciąży obowiązek przekazania niewłaściwie skierowanego środka zaskarżenia wynikający z art. 65 § 1 K.p.a. W takiej sytuacji nie można traktować jako bezprzedmiotowej skargi, która jest niedopuszczalna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. Postępowanie sądowoadministracyjne regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, która to ustawa normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, w których jej przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Z kolei z art. 3 § 1 ustawy P.p.s.a. wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Z przepisu tego wynika więc bez wątpienia, iż sądy administracyjne są odrębnymi podmiotami od organów administracji państwowej. Odrębność ta znajduje swe umocowanie w art. 173 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, iż Sądy i Trybunały są władzą odrębną i niezależną od innych władz. Wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują między innymi sądy administracyjne (art. 175 ust. 1 Konstytucji). Tym samym niezasadnym jest stanowisko, jakie wyraził w skardze kasacyjnej pełnomocnik strony, jakoby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie winien być uznany za organ administracji, na którym to ciążył obowiązek wynikający z art. 65 § 1 K.p.a. Kodeks nie normuje postępowania przed sądami administracyjnymi. Za całkowicie pozbawione racji uznał Naczelny Sąd Administracyjny twierdzenie, jakoby Sąd I instancji zobligowany był do przekazania Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu w Warszawie środka procesowego, z którym wystąpił do tego Sądu W.K.. Czym innym jest bowiem wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, uregulowany w art. 127 § 3 K.p.a., a czym innym skarga na decyzję ostateczną do sądu administracyjnego. W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazując jako organ pośredniczący Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, pismo zatytułowane "ZAŻALENIE", w którego treści wskazał wyraźnie w pkt. 18, że tym środkiem zaskarżenia objęte jest między innymi postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2009 r. nr KOA/2027/Op/09. Postanowieniem tym zwrócono skarżącemu podanie, które złożył on w Kolegium w dniu 3 sierpnia 2009 r. Jednocześnie organ zawarł w swoim rozstrzygnięciu wyraźne pouczenie co do tego, iż właściwym środkiem zaskarżenia jest wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, skierowany do tego Kolegium. Zasadnym jest zatem stanowisko Sądu I instancji, iż W.K. przed skierowaniem środka zaskarżenia do sądu nie wyczerpał środków prawnych przysługujących mu w postępowaniu przed organami administracji i działając wbrew wyraźnemu pouczeniu wystąpił ze skargą skierowaną do Sądu. Art. 52 § 1 P.p.s.a. stanowi, iż skarga do sądu administracyjnego może być wniesiona dopiero, po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Skarga W.K., jako niespełniająca wymogu przewidzianego w art. 52 § 1 ustawy P.p.s.a. podlegała więc odrzuceniu, a postanowienie wydane w tym przedmiocie w pełni odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Odnosząc się do wniosku pełnomocnika w kwestii wynagrodzenia za wykonaną pomoc prawną z urzędu, Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, iż stosownie do art. 250, 258 § 2 pkt 8 i § 3 oraz art. 259 i 260 ustawy P.p.s.a. postanowienie w tym zakresie wydaje wojewódzki sąd administracyjny, który jest w tym przedmiocie Sądem pierwszej instancji. Stosownie do § 16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) pełnomocnik skarżącego złoży temu Sądowi stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.