II SA/Gl 1283/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędziowie Sędzia WSA Artur Żurawik, Asesor WSA Aneta Majowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 listopada 2022 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 13 lipca 2022 r. nr SKO.PSŚ/41.5/1955/2022/10037 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 27 maja 2022 r. nr[...] , na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 4, ust. 1b, art. 20 ust. 1-3, art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 615, dalej: "u.ś.r."), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie: tekst jedn. Dz. U z 2022 r., poz. 2000, dalej: "k.p.a."), Burmistrz Miasta P., odmówił M. M. (dalej: "Strona", "Skarżący") przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem A. M. (dalej: "osoba wymagająca opieki"). W pierwszej kolejności organ wskazał, iż sprawa rozpoznawana jest ponownie, po uchyleniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach uprzedniej decyzji organu z dnia 5 października 2021 r. nr [...] ze wskazaniem jednoznacznego ustalenia, czy żona osoby wymagającej opieki legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Następnie organ przywołał podstawę normatywną rozstrzygnięcia, tj. treść art. 17 ust. 1, 1b i 5 u.ś.r., oraz wskazał, że w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 17 ust. 1b u.ś.r., ponieważ niepełnosprawność osoby wymagającej opieki istnieje od 45 roku życia, nadto osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim a małżonka B. M. nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, zatem w sprawie zaistniała negatywna przesłanka przyznania świadczenia określona w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. W odpowiedzi na wezwanie organu do uzupełnienia wniosku o orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności małżonki osoby wymagającej opieki, Strona przedłożyła kserokopię tłumaczenia zaświadczenia, z którego wynika, że małżonka ojca jest niezdolna do opieki nad innymi osobami. W ocenie organu przedłożony dokument nie spełnia wymogów uznania go za orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności. Organ wskazał również, że Strona przedłożyła dodatkowo kserokopie postanowień Sądu Rejonowego w W. i Sądu Okręgowego w R. o udzielenie przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności w celu konieczności udzielenia wsparcia konkubinie oraz ojcu, które zdaniem organu nie mają wpływu na rozstrzygnięcie. Końcowo organ wyjaśnił, że art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. jednoznacznie uzależnia przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w przypadku, gdy osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, od ustalenia czy małżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła odwołanie od opisanej wyżej decyzji podnosząc zarzut naruszenia: art. 17 ust. 1b u.ś.r. poprzez zastosowanie normy prawnej wyrażonej w tym przepisie z pominięciem skutków wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. K 38/13, a także naruszenie art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji, gdy przepis ten nie dotyczy sytuacji mających za przedmiot przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na rzecz zstępnego. W uzasadnieniu przywołano argumentację na poparcie przedstawionych zarzutów. Zaakcentowano, iż w ocenie Skarżącego, zastosowanie literalnej wykładni art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. prowadziłoby w okolicznościach przedmiotowej sprawy do sytuacji, w której pomimo istnienia w kręgu osób zobowiązanych do alimentacji członka rodziny syna niepełnosprawnego, który chce i potrafi opiekować się niepełnosprawnym ojcem, zostałby tej opieki pozbawiony. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy"), działając w oparciu o art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 570) oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzją nr SKO.PSŚ/41.5/1955/2022/10037 z dnia 13 lipca 2022 r., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczas przeprowadzone w sprawie czynności, przywołał treść art. 17 u.ś.r., a następnie ustalił stan faktyczny sprawy w sposób zbieżny z ustaleniami poczynionymi przez organ I instancji. Kolegium stwierdziło, że Strona nie spełnia przesłanek do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, ponieważ małżonka osoby wymagającej opieki nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności w świetle prawa polskiego, zatem w pierwszej kolejności jej przysługuje prawo do świadczenia. Z rozstrzygnięciem nie zgodził się Skarżący wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Względem zaskarżonej decyzji sformułował zarzuty naruszenia: art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. poprzez błędna wykładnię i przyjęcie, że Skarżącemu nie przysługuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, w sytuacji, gdy ojciec Skarżącego pozostaje w związku małżeńskim, a jego współmałżonka nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu odwołania co do zarzutu naruszenia art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. Zdaniem Skarżącego poprzestanie na wykładni językowej i niezastosowanie wykładni systemowej i celowościowej tego przepisu jest niewystarczające. Wykładnia celowościowa i systemowa uwzględniają bowiem konstytucyjne zasady równości wobec prawa i ochrony rodziny, a także nakazy zapewnienia rodzinie w uzasadnionych wypadkach prawa do szczególnej pomocy ze strony władz publicznych oraz pomocy osobom niepełnosprawnym w zabezpieczeniu egzystencji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach wniosło o jej oddalenie. Kolegium podtrzymało argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Przystępując do rozpoznania sprawy, Sąd miał na uwadze, iż zgodnie z regulacją art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137 z późn zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części - art. 151 p.p.s.a. Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję sądów administracyjnych oraz przyczyny wzruszenia decyzji organów administracji publicznej, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Zarzuty skargi okazały się niezasadne. Zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych, a także przepisami kodeksu postępowania administracyjnego. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym nastąpiło z uwagi na złożony w treści skargi oraz odpowiedzi na skargę wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym (art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli rozpoznawanej sprawy, w oparciu o wymienione powyżej kryteria, stała się decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 13 lipca 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji – Burmistrza Miasta P. z dnia 27 maja 2022 r. w przedmiocie odmowy przyznania Skarżącemu prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad ojcem. Podstawę materialnoprawną wydanego w sprawie rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych, w szczególności regulacja art. 17 tej ustawy. Stosownie do treści ust. 1 wskazanej regulacji świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W rozpatrywanej sprawie organy odmówiły przyznania Skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Organ I instancji wyjaśniając przyczynę odmowy przywołał przepis art. 17 ust. 1b i ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji słusznie wskazał na zaistnienie w rozpoznawanej sprawie przesłanki negatywnej określonej w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., co uzasadniało, zdaniem Kolegium, odmowę przyznania prawa do świadczenia. Kolegium nie odniosło się natomiast do podanej przez organ I instancji przyczyny odmowy opartej o moment powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki tj. art. 17 ust. 1b u.ś.r. W tym miejscu, Sąd uznał za zasadne odnotowanie, iż przyczyna odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie może zostać oparta na tej części przepisu art. 17 ust. 1b, która została uznana, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. K 38/13, za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 grudnia 2017 r. sygn. I OSK 1079/17, jeżeli Trybunał Konstytucyjny uznał art. 17 ust. 1b u.ś.r. za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, to znaczy, że od dnia 23 października 2014 r., w którym weszło w życie omawiane orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, powołany art. 17 ust. 1b nie może być stosowany w dotychczasowym kształcie swojej treści zakwestionowanej przez Trybunał Konstytucyjny. Przechodząc do podanej przez organ odwoławczy przyczyny odmowy, opartej o brak spełnienia przesłanek z art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., Sąd zważył co następuje. Z akt administracyjnych przedłożonych do sprawy wynika, iż postępowanie zostało wszczęte na wniosek Strony złożony w dniu 26 sierpnia 2021 r. (karta nr 1 akt administracyjnych). Osoba wymagająca opieki legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w W. z dnia [...] nr[...] , o znacznym stopniu niepełnosprawności (wydanym do 31 sierpnia 2023 r., ustalony stopień niepełnosprawności od [...] niepełnosprawność istnieje od 45 roku życia, wraz ze stwierdzeniem, że osoba wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, karta nr 3 akt administracyjnych). Zgodnie z wynikami wywiadu środowiskowego Skarżący opiekuje się swoim ojcem od grudnia 2020 r., pomaga we wszystkich czynnościach, gdyż ojciec porusza się za pomocą wózka inwalidzkiego (wywiad środowiskowy z dnia 6 września 2021 r.). Z przedstawionych przez Skarżącego kserokopii kart z akt innego postępowania wynika, iż "wykonuje samodzielnie wszelkie czynności pielęgnacyjne oraz stara się samodzielnie rehabilitować ojca" (sprawozdanie z jednorazowego wywiadu środowiskowego z dnia 10 sierpnia 2021 r. do sprawy toczącej się przed Sądem Okręgowym w R. V Wydział Penitencjarny i Nadzoru nad Wykonywaniem Orzeczeń Karnych sygn. [...], akta administracyjne, karta bez numeru). Skarżący w osobistych oświadczeniach z dnia 11 maja 2022 r. oraz z dnia 26 sierpnia 2021 r. podkreślił natomiast iż "nie ma nikogo kto zająłby się opieką nad moim tatą", "wymaga całodobowej opieki, nie funkcjonuje samodzielnie bez mojej pomocy w związku z tym nie mogę podjąć zatrudnienia". Osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim z B. M., która zamieszkuje w Irlandii. Małżonka osoby wymagającej opieki nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, przedstawiła jedynie zaświadczeniem Centrum Medycznego [...] z dnia 30 marca 2022 r. iż małżonka osoby wymagającej opieki "jest niezdolna do opieki nad innymi osobami" (karta nr 11 akt administracyjnych). Przechodząc do negatywnych przesłanek przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy wskazać na regulację art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., stosownie do której świadczenie pielęgnacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, chyba że współmałżonek legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. W pierwszej kolejności obowiązek opieki spoczywa na małżonku. Na gruncie rozpoznawanej sprawy małżonek osoby wymagającej opieki nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Na tle przywołanej regulacji w orzecznictwie sądów administracyjnych zarysowały się do tej pory dwa poglądy co do interpretacji wskazanej w tym przepisie negatywnej przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Jeden z prezentowanych poglądów oparto o stosowanie wykładni rozszerzającej w odniesieniu do przyczyn, które uzasadniają sprawowanie opieki przez inną osobę zobowiązaną do alimentacji niepełnosprawnego, nawet jeśli małżonek osoby wymagającej opieki sam nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Podnosi się, iż nie jest wykluczone na gruncie obowiązujących przepisów, przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego również w sytuacji, gdy małżonek osoby wymagającej opieki sam nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, ale obiektywnie nie jest zdolny do uczynienia zadość temu obowiązkowi, podkreśla się nawet, iż oparcie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego o kryterium wynikające z treści art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. możliwe jest wyłącznie w sytuacji, gdy małżonek osoby wymagającej opieki nie jest w stanie rzeczywiście tej opieki świadczyć, nie jest natomiast zależne wyłącznie od ustalenia, że osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, a współmałżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (por. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 stycznia 2017 r. I OSK 1113/15, z dnia 18 listopada 2021 r. I OSK 744/21, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 2 grudnia 2021 r. II SA/Po 293/21 i II SA/Po 466/21, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 22 września 2021 r. II SA/Rz 709/21, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 27 października 2021 r. II SA/Ke 757/21). Odmienny pogląd opiera się natomiast na założeniu, że skoro decyzja w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego jest decyzją związaną, to "przy jednoznacznym brzmieniu art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. jedynym warunkiem umożliwiającym przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad osobą, która pozostaje w związku małżeńskim, jest wobec tego posiadanie przez małżonka tej osoby, orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności. Ustawodawca nie pozwala zatem organowi przyznać świadczenia kierując się np. zasadami współżycia społecznego, czy też słuszności, nawet w razie ciężkiej sytuacji życiowej małżonków (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. z dnia 23 lutego 2022 r., sygn. akt I OSK 1015/21, z dnia 14 października 2021 r. I OSK 627/21, z dnia 24 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 2422/20, z dnia 18 stycznia 2021 r. I OSK 2164/20, z dnia 11 sierpnia 2020 r. I OSK 599/20, z dnia 23 stycznia 2020 r. I OSK 2462/19, z dnia 16 marca 2022 r. I OSK 1232/21). Pozostawanie osoby niepełnosprawnej wymagającej opieki w związku małżeńskim, gdy jej małżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wyklucza z kręgu uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego krewnych zobowiązanych do świadczenia alimentacyjnego w dalszej kolejności po małżonku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 kwietnia 2022 r. I OSK 1285/21, podobnie: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 marca 2022 r. I OSK 1244/21, z dnia 23 marca 2022 r. I OSK 2298/21, z dnia 17 marca 2022 r. I OSK 1212/21, z dnia 14 października 2021 r. I OSK 635/21, z dnia 23 lutego 2022 I OSK 1015/21, z dnia 26 kwietnia 2022 r. I OSK 1351/21). Drugi pogląd pozostaje aktualnie dominujący i podziela go również Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę. Na gruncie regulacji art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r. ustawodawca bowiem przewidział wprost negatywną przesłankę przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w sytuacji, gdy osoba wymagająca opieki pozostaje w związku małżeńskim, a współmałżonek nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Trafnie wyjaśnił zatem Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 lutego 2021 r. I OSK 2391/20, iż "niewłaściwa jest wykładnia prowadząca do rozszerzenia ustawowego prawa do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego przez osoby wymienione w art. 17 ust. 1 u.ś.r. ze względu na sprawowanie opieki nad osobą pozostającą w związku małżeńskim o sytuację, w której współmałżonek takiej osoby nie musi legitymować się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, a ustalenia w zakresie zdolności małżonka do sprawowania opieki nad niepełnosprawną osobą ma czynić samodzielnie organ, który wydaje decyzję w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego" (podobnie m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2022 r. I OSK 2298/21, z dnia 23 lutego 2022 r. I OSK 1015/21). Ani organ, ani Sąd nie posiada wiadomości specjalnych, które pozwoliłyby ocenić, czy stan zdrowia danej osoby, zobowiązanej do alimentacji rzeczywiście uniemożliwia jej sprawowanie opieki (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 października 2021 r. I OSK 635/21). Taką ocenę może przedstawić tylko kompetentny organ właśnie w orzeczeniu o stopniu niepełnosprawności (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 marca 2022 r. I OSK 1232/21). Na gruncie niniejszej sprawy z niekwestionowanego stanu faktycznego wynika, że Skarżący jest synem A. M., który legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Jednocześnie ustalono, że ojciec Skarżącego pozostaje w związku małżeńskim a małżonka nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, natomiast przedstawione przez Skarżącego tłumaczenie pisma Centrum Medycznego z dnia 30 marca 2022 r. nie stanowi orzeczenia wydanego przez uprawniony do tego organ, o którym mowa w omawianych przepisach. W sprawie została spełniona negatywna przesłanka przyznania świadczenia pielęgnacyjnego określona w art. 17 ust. 5 pkt 2 lit. a u.ś.r., zatem skarga musiała ulec oddaleniu. Zasadnie organ administracji publicznej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, którą odmówiono przyznania Skarżącemu wnioskowanego świadczenia. Odnotowania również wymaga, iż zaskarżonego rozstrzygnięcia organu administracji publicznej nie sposób utożsamiać z obowiązkiem sprawowania opieki przez małżonkę osoby tej opieki wymagającej. Jak słusznie zwraca się uwagę w orzecznictwie sądów administracyjnych, realizacja obowiązku opieki poza formą świadczeń osobistych, może mieć wymiar finansowy, tj. sfinansowania osoby, która w miejsce małżonka i w ramach jego obowiązku alimentacyjnego będzie opiekę sprawować (zob. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2022 r. I OSK 1212/21, z dnia 23 stycznia 2020 r. I OSK 2462/19, z dnia 11 sierpnia 2020 r. I OSK 599/20, z dnia 20 stycznia 2021 r. I OSK 2031/20). Z przyczyn szczegółowo wskazanych powyżej, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisu art. 17 ust. 5 ust. 1 lit. a u.ś.r. Zarzut skargi należało uznać za chybiony. Analiza dokonana przez Sąd prowadzi do wniosku, że postępowanie zostało przeprowadzone w sposób zgodny z regułami wynikającymi z przepisów postępowania. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie wymagał uzupełnienia. Sąd nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi, dokonując kontroli w granicach danej sprawy, ale poza granicami zarzutów, także nie dopatrzył się przyczyn mogących stanowić podstawę do zastosowania kompetencji kasacyjnych. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Orzeczenia przywołane w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych.