II FZ 251/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Antoni Hanusz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 września 2009 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J.D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 9 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Ke 413/08 w zakresie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi J.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 26 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE II FZ 251/09 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 czerwca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w sprawie o sygnaturze akt I SA/Ke 413/08, odrzucił zażalenie J.D. na postanowienie tego Sądu z dnia 11 maja 2009 roku odrzucające skargę kasacyjną, od postanowienia tego Sądu z dnia 31 marca 2009 roku odrzucającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 26 września 2008 roku w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowych. Sąd wskazał, że zażalenie na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną skarżący, wbrew normom zawartym w art. 194 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sporządził osobiście, mimo prawidłowego, zdaniem Sądu, pouczenia o sposobie i terminie wniesienia zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz o konieczności jego sporządzenia przez pełnomocnika będącego adwokatem, radcą prawnym albo doradcą podatkowym. Następnie Sąd wskazał na art. 178 p.p.s.a., w związku z art. 194 § 4 p.p.s.a., oraz odrzucił zażalenie jako niedopuszczalne. W zażaleniu na powyższe postanowienie J.D. nie zgodził się z rozstrzygnięciem w nim zawartym. Wskazał, iż Sąd niesłusznie odrzucił sporządzone osobiście przez skarżącego zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Podniósł również, iż Sąd postanowieniem z dnia 27 maja 2009 roku wydanym w sprawie I SA/Ke 413/08 przyznał mu prawo pomocy w postaci ustanowienia adwokata. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw, a zatem należało je oddalić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach słusznie bowiem zauważył, że zażalenie J.D. na postanowienie tego Sądu odrzucające skargę kasacyjną zostało sporządzone osobiście przez skarżącego i nie spełnia tym samym wymogów przewidzianych dla tego konkretnego pisma w postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymienionych w art. 194 § 4 p.p.s.a. Z akt sprawy wynika również, jak prawidłowo stwierdził Sąd, że skarżący był prawidłowo i skutecznie poinformowany o sposobie i trybie wystąpienia z zażaleniem na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej. Sąd pouczył J.D. również o skutkach niezachowania tego trybu (karta 127). Z tego powodu nie można w sposób uzasadniony zarzucać Sądowi, że niesłusznie postanowił o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 11 maja 2009 roku wskazując na normy art. 194 § 4 p.p.s.a. oraz art. 178 i art. 197 § 2 p.p.s.a. Normy te uprawniają bowiem wojewódzki sąd administracyjny do odrzucenia zażalenia uznanego za niedopuszczalne z uwagi na niespełnienia ustawowego wymogu sporządzenia go przez uprawniony do tego podmiot. Rozpoznawane zażalenie nie może również zostać uznane za uzasadnione z uwagi na okoliczność, iż w dniu 27 maja 2009 roku Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy w postaci ustanowienia adwokata. Zdarzenie to pozostaje bowiem bez znaczenia dla oceny legalności stanowiącego przedmiot rozpoznawanego przez Naczelny Sąd Administracyjny zażalenia postanowienia Sądu z dnia 9 czerwca 2009 roku. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając w oparciu o art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 197 § 2 tej ustawy, orzekł jak w sentencji.