II FZ 1962/14

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Tomasz Zborzyński po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A.W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 2923/14 w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 15 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 15 lipca 2014 r. w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od spadków i darowizn, A.W. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że nie posiada środków pieniężnych pozwalających jej na zapłatę zobowiązania podatkowego objętego zaskarżoną decyzją, gdyż uzyskuje dochody z prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, które obecnie drastycznie zmalały i wystarczają jedynie na pokrycie bieżących wydatków. Skarżąca utrzymuje dwóch synów, którzy nie posiadają stałej pracy. Młodszy syn planuje zawarcie związku małżeńskiego, zaś w grudniu tego roku urodzi się jego dziecko. Powyższe okoliczności, zdaniem Skarżącej, przemawiają za tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje dla niej znaczną szkodę oraz trudne do odwrócenia skutki. Postanowieniem z dnia 16 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania zaskarżonej decyzji, wskazując, że wnioskodawczyni nie wykazała inicjatywy w zakresie uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonalności zaskarżonego przez siebie aktu administracyjnego, gdyż nie przedstawiła żadnych dowodów, które uprawdopodabniałyby podnoszone przez nią okoliczności. Skarżąca ograniczyła się wyłącznie do samego sformułowania wniosku oraz przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego. Powyższe postanowienie skarżący zaskarżył zażaleniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania zażalenia, zaznaczyć należy, że unormowana w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 ze zm., dalej: P.p.s.a.), instytucja wstrzymania przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia ma charakter uznaniowy, stąd Naczelny Sąd Administracyjny – dokonując kontroli instancyjnej – nie może odnosić się do merytorycznej strony rozstrzygnięcia, bowiem wkraczałby wówczas w zakres władzy dyskrecjonalnej przyznanej mocą przepisów ustawy sądowi rozpoznającemu wniosek. Z powyższych względów kontrola instancyjna dotyczyć może w tym wypadku jedynie proceduralnej strony postępowania wpadkowego. Zaznaczyć także należy, że podmiotem inicjującym postępowanie w przedmiocie przyznania środka ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym była skarżąca i to na niej ciążył – z mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. - obowiązek wykazania, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Lektura uzasadnienia skargi, w której zawarty był wniosek, doprowadziła Sąd pierwszej instancji do słusznej konstatacji, że wniosek nie został prawidłowo uzasadniony, tj. przede wszystkim nie wskazano w nim w sposób pełny i wyczerpujący okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie środka ochrony tymczasowej. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek oraz zwracano uwagę na obowiązki ciążące w tym zakresie na wnioskodawcy. Dla przykładu, w postanowieniu z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14 NSA stwierdził, że "obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd". Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, NSA stwierdza, że Sąd pierwszej instancji słusznie ocenił, że ogólnikowe powołanie się na możliwość wystąpienia szkody nie może być uznane za wyczerpujące uzasadnienie wniosku. W ocenie NSA, Sąd pierwszej instancji przeprowadził postępowanie w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy, a uzasadnienie rozstrzygnięcia wydanego przez WSA w Warszawie odpowiadało wszystkim wymogom określonym w art. 141 § 4 w z. z art. 166 P.p.s.a. Z tych też względów zażalenie należało oddalić na podstawie art. 184 w zw. art. 197 § 2 P.p.s.a.