IV SA/Po 364/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk Marciniak (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz - Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej organ) po rozpatrzeniu odwołania M. S., B. K., A. B., D. P., I. B., M. R. od decyzji Wójta Gminy S. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., orzekającej, o "ustaleniu na rzecz Spółki A. lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na części działki nr ewid. [...] obręb P., gmina S. – umorzyło postępowanie odwoławcze wszczęte na skutek odwołań I. B., M. R., D. P. oraz utrzymało w mocy decyzję organu I instancji po rozpatrzeniu odwołań M. S., B. K., A. B.. Stan sprawy był następujący: Spółka A z siedzibą w W. wystąpiła do Wójta Gminy S. z wnioskiem o ustalenie inwestycji celu publicznego polegającej na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] na części działki nr ewid. [...] obręb P.. Po dokonaniu uzgodnień ze Starostwem Powiatowym w K., Dyrektorem Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej [...] w I., Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w P., Zarządu Dróg Powiatowych, Urzędu Lotnictwa Cywilnego w W., Wójt Gminy S. decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r., orzekł o ustaleniu lokalizacji ww. inwestycji celu publicznego. Odwołanie od powyższej decyzji złożyły M. S., B. K., A. B., I. B., M. R., D. P. wskazując, że usytuowanie stacji bazowej będzie niekorzystnie oddziaływało na zdrowie skarżących oraz stanowi zagrożenie dla środowiska, dziedzictwa kulturowego i zabytków na przedmiotowym terenie. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. po rozpatrzeniu odwołań M. S., B. K., A. B.; co do pozostałych odwołujących postępowanie odwoławcze zostało umorzone, albowiem osoby te nie zostały uznane za strony postępowania przed organem I instancji. Wykazały się one jedynie interesem faktycznym, który nie dawał im legitymacji procesowej w niniejszy postępowaniu. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że przedsięwzięcie stanowi inwestycję celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Miejsce inwestycji leży na terenie nie posiadającym obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z tym wymaga decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przedmiotowa instalacja składać się będzie z wolnostojącej wieży stalowej o maksymalnej wyd. 63,0 m nad poziom terenu, stanowiącej platformę do zawieszenia zestawu anten sektorowych i radioliniowych, prefabrykowanych szaf technicznych z urządzeniami elektro - przesyłowymi i zasilającymi stację, systemowego ogrodzenia oraz wewnętrznej linii zasilającej. Wnioskowana nieruchomość stanowi teren o charakterze usługowym (były punkt skupu żywca). Planowana stacja bazowa zlokalizowana będzie w części północnej nieruchomości. Planowane miejsce lokalizacji stacji bazowej położone jest na północno-wschodnim skraju miejscowości S.. Nieruchomość od strony północnej i częściowo południowej graniczy z drogą publiczną, częściowo od południowej z zabudową mieszkaniową jednorodzinną, natomiast od wschodniej i zachodniej graniczy z terenami rolnymi i zabudową zagrodową. We wniosku podkreślono, że w związku z zastosowaniem anten o charakterystyce kierunkowej oraz ich zawieszeniem na wysokościach powyżej 56,0 m npt, ponadnormatywne strefy promieniowania nie wystąpią w miejscach dostępnych dla ludności. Uwzględniając wysokość zawieszenia anten 58,5 m n.p.t. i maksymalne pochylenie wiązki tilt 12°, a także azymuty promieniowania: 80°, 180° i 300°, inwestor przeanalizował możliwość występowania miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązek promieniowania od pojedynczej anteny. Najbliższa zabudowa to hala na terenie wnioskowanej działki w odległości ok. 15m od miejsca planowanej inwestycji, natomiast najbliższa zabudowa mieszkaniowa to budynek jednorodzinny w odległości ok. 65m w kierunku zachodnim. Organ stwierdził, że istotne znaczenie w sprawie ma wysokość przebiegu osi głównej wiązki promieniowania, która: - w azymucie 80°, dla tiltu max 12° w odległości do 70 od masztu osiąga wysokość co najmniej 41,5 m nad miejscami dostępnymi dla ludności, w odległości 40 m, co najmniej 48,7 m nad miejscami dostępnymi dla ludności, w odległości 20 m, co najmniej 52,2 m nad miejscami dostępnymi dla ludności; - w azymucie 180°, dla tiltu max 12° w odległości do 70 od masztu osiąga wysokość co najmniej 41,5 m nad miejscami dostępnymi dla ludności, w odległości 40 m, co najmniej 40,7 m nad budynkiem o wys. 8 m, w odległości 20 m, co najmniej 44,2 m nad budynkiem o wys. 8 m, - w azymucie 300°, dla tiltu max 12° w odległości do 70 od masztu osiąga wysokość co najmniej 41,5 m nad miejscami dostępnymi dla ludności, w odległości 40 m, co najmniej 40,7 m nad budynkiem o wys. 8 m, w odległości 20 m, co najmniej 52,2 m nad miejscami dostępnymi dla ludności. W związku z powyższym nie dochodzi tu do konfliktu z miejscami dostępnymi dla ludności, bowiem za takie miejsca możnaby uznać przestrzeń do wysokości 2 m nad powierzchnią gruntu lub do 2 m nad powierzchnią dachów budynków, gdy takie istnieją. Jak wskazano wyżej wiązka w odległości do 70 m przebiegać będzie nie niżej jak 40,7 m nad budynkami, czyli znacznie powyżej wysokości 2 m nad dachami budynków. Dla instalacji, które z uwagi na swe parametry nie kwalifikują się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zawsze (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) lub choćby potencjalnie (§ 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia) - czyli dla tzw. przedsięwzięć "podprogowych" - nie istnieje obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Po dokonaniu analizy warunków wynikających z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. organ stwierdził, że warunki dla wydania decyzji zostały spełnione. Projekt decyzji o ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego został uzgodniony z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w P. (zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia [...] marca 2003 r. o p.z.p.) organ uzgadniający nie zajął stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu niniejszej decyzji oraz ze Starostwem Powiatowym w K., Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków w P., Delegatura w K., Państwowym Gospodarstwem Wodnym, Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków w P., Zarządem Dróg Powiatowych, Urzędem Lotnictwa Cywilnego w W.. Kolegium uznało, że lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej nie wpłynie niekorzystnie na środowisko oraz zdrowie mieszkańców, nie spowoduje także zmiany wartości nieruchomości sąsiednich. M. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2020 r. zarzuciła jej naruszenie przepisów prawnych polegające na wydaniu spornej decyzji pomimo zakazów wynikających z przepisów ochrony środowiska oraz z przepisów o ochronie dziedzictwa kulturowego, zabytków oraz dóbr kultury współczesnej. Domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ administracji publicznej wniósł jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj Dz. U. z 2010 poz. 934.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym stosownie do treści art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018, poz. 1302 ze zm.) dalej "p.p.s.a.", który stanowi, iż sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. 2018r., poz. 1845), dalej u.p.z.p. Zgodnie z treścią art. art. 4 ust. 2 pkt 1 w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zgodnie zaś z treścią art. 2 pkt 5 u.p.z.p. przez inwestycję celu publicznego - należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami. Stosownie zaś do treści art. 50 ust. u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Art. 51 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p, stanowi natomiast, że w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego decyzje wydają w odniesieniu do inwestycji celu publicznego o znaczeniu powiatowym i gminnym - wójt, burmistrz albo prezydent miasta. Ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 u.p.z.p.). W myśl art. 54 u.p.z.p. decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa rodzaj inwestycji, warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, ochrony obiektów budowlanych na terenach górniczych, linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali, z zastrzeżeniem art. 52 ust. 2 pkt 1. Zgodnie z art. 56 u.p.z.p. nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Podkreślić w tym miejscu należy, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego jest etapem wstępnym na drodze realizacji inwestycji. Decyzja taka ma charakter deklaratoryjny, gdyż organ stwierdza jedynie, czy w świetle powszechnie obowiązującego prawa dopuszczalna jest realizacja danej inwestycji na wskazanym przez inwestora terenie. Decyzja nie jest rozstrzygnięciem, które ma moc ograniczenia cudzych praw do nieruchomości, nie stanowi również o dokładnym umiejscowieniu planowanego przedsięwzięcia na terenie objętym inwestycją. Organ rozpatrując wniosek inwestora bada jedynie, czy dana inwestycja spełnia przesłanki ściśle określone przepisami prawa. To nie od uznania organu administracyjnego zależy, czy na danym terenie będzie możliwa realizacja inwestycji celu publicznego, lecz od tego, czy taką możliwość w konkretnym przypadku przewidują przepisy prawa. Aby odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji w sposób wnioskowany przez inwestora, organ musi wykazać jej niezgodność z przepisami prawa. Kontroli Sądu poddano decyzję w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego mającą polegać na budowie bezobsługowej stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...], projektowanej na terenie części działki nr ewid. [...] obręb P., gmina S.. Zasadniczy spór w przedmiotowej sprawie koncentrował się na tym, czy organy orzekające należycie rozpatrzyły potencjalny wpływ planowanej inwestycji na najbliższe otoczenie i środowisko. Wskazać trzeba, że zasadnie organ administracji wskazał, iż budowa stacji bazowej telefonii komórkowej ma na celu zapewnienie nieokreślonej liczbie użytkowników dostępu do usług ruchomej publicznej sieci telefonicznej oraz służy zaspokojeniu potrzeby powszechnej - łączności publicznej wymienionej w art. 6 pkt 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018r., poz. 121 ze zm.) - dalej: u.g.n., toteż należy uznać ją za inwestycję celu publicznego. Podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z [...] maja 2016 r., II OSK [...] wskazał, że budowa stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi realizację inwestycji celu publicznego. Skoro jest to zamierzenie inwestycyjne w sieci telekomunikacyjnej wykorzystywanej do świadczenia usług telekomunikacyjnych dostępnych dla ogółu użytkowników, to posiada status urządzenia łączności publicznej. Przez łączność publiczną należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego - art. 4 pkt 18 u.g.n. Według art. 2 pkt 29 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 1907), zawierającego definicję ustawową, przez publiczną sieć telekomunikacyjną należy rozumieć sieć telekomunikacyjną wykorzystywaną głównie do świadczenia publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych, przy czym – stosownie do art. 2 pkt 31 Prawa telekomunikacyjnego - przez publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną rozumie się usługę telekomunikacyjną dostępną dla ogółu użytkowników. Przedsięwzięcie stanowi zatem inwestycję celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Miejsce inwestycji leży na terenie nie posiadającym obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w związku z tym wymaga decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W niniejszej sprawie kluczowe znaczenie dla oceny zakwalifikowania inwestycji jako wymagającej uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach było ustalenie w odniesieniu do planowanej instalacji parametrów istotnych na gruncie przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz. U. 2016 r. poz. 71) (dalej rozporządzenie), tj. w szczególności mocy promieniowanej izotropowo, wyznaczonej dla pojedynczej anteny, a także odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, co zostało przez organ wyjaśnione. Równoważna moc promieniowania izotropowo, określona w watach dla każdej z anten sektorowych, przy uwzględnieniu kąta maksymalnego pochylenia wiązki promieniowania (tilt), nie będzie występować w strefie mniejszej jak określono w przepisach § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, nie doszło zatem do naruszenia jego przepisów. Planowane przedsięwzięcie nie jest zaliczane do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Ustalenie, czy dla danej inwestycji jest wymagana decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, zależy od rodzaju inwestycji. Zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2018, poz. 2801 ze zm.; dalej: "u.u.i.ś."), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko został określony w rozporządzeniu z 2010 r. Z uwagi na charakter planowanego przedsięwzięcia podstawę do ustalenia konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko stanowić mógł jak wskazano powyżej § 2 ust. 1 pkt 7 lub § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. Przedmiotowa instalacja składać się będzie z wolnostojącej wieży stalowej o maksymalnej wyd. 63,0 m nad poziom terenu, stanowiącej platformę do zawieszenia zestawu anten sektorowych i radioliniowych, prefabrykowanych szaf technicznych z urządzeniami elektro - przesyłowymi i zasilającymi stację, systemowego ogrodzenia oraz wewnętrznej linii zasilającej. Wnioskowana nieruchomość stanowi teren o charakterze usługowym (były punkt skupu żywca). Planowana stacja bazowa zlokalizowana będzie w części północnej nieruchomości. Planowane miejsce lokalizacji stacji bazowej położone jest na północno-wschodnim skraju miejscowości S.. Nieruchomość od strony północnej i częściowo południowej graniczy z drogą publiczną, częściowo od południowej z zabudową mieszkaniową jednorodzinną, natomiast od wschodniej i zachodniej graniczy z terenami rolnymi i zabudową zagrodową. Najbliższa zabudowa to hala na terenie wnioskowanej działki w odległości ok. 15m od miejsca planowanej inwestycji, natomiast najbliższa zabudowa mieszkaniowa to budynek jednorodzinny w odległości ok. 65m w kierunku zachodnim. Organ podkreślił, że w związku z zastosowaniem anten o charakterystyce kierunkowej oraz ich zawieszeniem na wysokościach powyżej 56,0 m n.p.t., ponadnormatywne strefy promieniowania nie wystąpią w miejscach dostępnych dla ludności. Uwzględniając wysokość zawieszenia anten 58,5 m n.p.t. i maksymalne pochylenie wiązki tilt 12°, a także azymuty promieniowania: 80°, 180° i 300°, organy prawidłowo przeanalizowały możliwość występowania miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązek promieniowania od pojedynczej anteny. Kluczowe znaczenie w sprawie jak trafnie stwierdził organ, miała wysokość przebiegu osi głównej wiązki promieniowania, która: - w azymucie 80°, dla tiltu max 12° w odległości do 70 od masztu osiąga wysokość co najmniej 41,5 m nad miejscami dostępnymi dla ludności, w odległości 40 m, co najmniej 48,7 m nad miejscami dostępnymi dla ludności, w odległości 20 m, co najmniej 52,2 m nad miejscami dostępnymi dla ludności; - w azymucie 180°, dla tiltu max 12° w odległości do 70 od masztu osiąga wysokość co najmniej 41,5 m nad miejscami dostępnymi dla ludności, w odległości 40 m, co najmniej 40,7 m nad budynkiem o wys. 8 m, w odległości 20 m, co najmniej 44,2 m nad budynkiem o wys. 8 m, - w azymucie 300°, dla tiltu max 12° w odległości do 70 od masztu osiąga wysokość co najmniej 41,5 m nad miejscami dostępnymi dla ludności, w odległości 40 m, co najmniej 40,7 m nad budynkiem o wys. 8 m, w odległości 20 m, co najmniej 52,2 m nad miejscami dostępnymi dla ludności. W związku z powyższym nie dochodzi tu do konfliktu z miejscami dostępnymi dla ludności, bowiem za takie miejsca można by uznać przestrzeń do wysokości 2 m nad powierzchnią gruntu lub do 2 m nad powierzchnia dachów budynków, gdy takie istnieją. Natomiast wiązka w odległości do 70 m przebiegać ma nie niżej jak 40,7 m nad budynkami, czyli znacznie powyżej wysokości 2 m nad dachami budynków. Dla instalacji, które z uwagi na swe parametry nie kwalifikują się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) lub choćby potencjalnie (§ 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia) - czyli dla tzw. przedsięwzięć "podprogowych" - nie istnieje obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Po dokonaniu analizy warunków wynikających z art. 53 ust. 3 u.p.z.p. słusznie zatem organ stwierdził, że zostały spełnione warunki dla wydania decyzji. Nadto projekt decyzji o ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego został uzgodniony z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w P. (zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. u.p.z.p. organ uzgadniający nie zajął stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu niniejszej decyzji) oraz ze Starostwem Powiatowym w K., Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków w P., Delegatura w K., Państwowym Gospodarstwem Wodnym [...] w I., Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w P., Wojewódzkim Urzędem Ochrony Zabytków w P., Zarządem Dróg Powiatowych, Urzędu Lotnictwa Cywilnego w W.. Postępowanie w sprawie wydania decyzji zostało przeprowadzone z zapewnieniem udziału ustalonych w sprawie stron postępowania. W trakcie postępowania i przed wydaniem decyzji strony miały możliwość zapoznania się z dokumentami sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd podzielił stanowisko organu, jednocześnie uznając za niezasadne zarzuty skargi. Określone w dokumentacji parametry techniczne planowanej inwestycji pokazują, że przedmiotowa inwestycja nie mieści się w katalogu przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których wymagane jest wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Z danych tych wynika, że bez wątpienia miejsca dostępne dla ludności nie znajdują się w osiach głównych promieniowania wiązek anten sektorowych. Ponadto w ocenie Sądu organ administracji publicznej słusznie wskazał, iż lokalizacja stacji bazowej telefonii komórkowej nie wpłynie niekorzystnie na środowisko. Nie spowoduje także zmiany wartości nieruchomości sąsiednich. Podkreślić jeszcze raz trzeba, że z treści art. 56 u.p.z.p. wyraźnie wynika, iż wydania decyzji lokalizacji inwestycji celu publicznego ustawodawca nie pozostawił uznaniu organu wykonawczego gminy. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się realizacji wnioskowanej inwestycji, to właściwy organ jest zobligowany do pozytywnego załatwienia sprawy w przedmiocie ustalenia warunków lokalizacji inwestycji celu publicznego. Kolegium zajęło stanowisko wobec całego materiału procesowego oraz uzasadniło jasno i należycie swoje zdanie, stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, a zebrany materiał dowodowy pozwolił organom na legalną ocenę dopuszczalności ustalenia lokalizacji planowanej przez spółkę inwestycji celu publicznego. Organ II instancji ustosunkował się do twierdzeń zawartych w odwołaniu, a także podjął czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes strony. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia przepisów postępowania z art. 7, art. 77, art. 107 § 3 k.p.a. Mając na względzie powyższe, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.