II GSK 584/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 24 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 lipca 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 665/17 w sprawie ze skargi A. J. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności zawieszających bieg terminu do wniesienia opłaty za trzeci okres ochrony wzoru użytkowego oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 7 lipca 2017 r., oddalił skargę A. J. na postanowienie Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2017 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności zawieszających bieg terminu do wniesienia opłaty za trzeci okres ochrony wzoru użytkowego. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: w dniu 11 kwietnia 2016 r. do organu wpłynął wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w treści którego pełnomocnik skarżącej zawarł żądanie uchylenia decyzji z dnia [...] marca 2016 r., stwierdzającej wygaśnięcie prawa ochronnego do wzoru użytkowego pt. "[...]" o nr [...]. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że termin na uiszczenie opłaty za III okres ochrony przedmiotowego wzoru użytkowego uległ zawieszeniu na skutek wystąpienia nadzwyczajnych okoliczności, którą była śmierć poprzedniego pełnomocnika skarżącej rzecznika patentowego B. K.. Postanowieniem z dnia 18 lipca 2016 r. Urząd Patentowy RP na podstawie art. 243 ust. 6 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2013 r., poz. 1410 ze zm., dalej: p.w.p.), odmówił zawieszenia biegu terminu do wniesienia opłaty. Objętym skargą postanowieniem organ utrzymał w mocy swoje poprzednie rozstrzygnięcie. Zdaniem organu przedstawiona we wniosku przez uprawnioną okoliczność śmierć rzecznika patentowego, który prowadził sprawy uprawnionej i tym samym nieświadomość, że nie została uiszczona opłata za kolejny rok ochrony wzoru użytkowego, nie miała charakteru okoliczności nadzwyczajnych i nie wypełniała znamion zdarzenia o cechach siły wyższej. Organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 243 ust. 6 p.w.p., do terminów, do których nie ma zastosowania przepis art. 243 ust. 1, uchybionych z powodu nadzwyczajnych okoliczności, stosuje się odpowiednio przepisy o zawieszeniu biegu przedawnienia z powodu siły wyższej. Zauważył, że zarówno ustawa Prawo własności przemysłowej, jak również Kodeks postępowania administracyjnego, nie przewidują zawieszenia biegu terminu do dokonania określonej czynności przed organem administracji, dlatego też w tym zakresie należało odwołać się do przepisu art. 121 pkt 4 Kodeksu cywilnego. W ocenie organu dokumenty, które zostały dołączone do wniosku z dnia 11 kwietnia 2016 r., nie miały wpływu na ocenę w niniejszej sprawy zaistniałego zdarzenia pod kątem okoliczności nadzwyczajnych. Śmierć rzecznika patentowego, który prowadził sprawy skarżącej i tym samym jej nieświadomość, że nie została uiszczona opłata za kolejny rok ochrony wzoru użytkowego, nie miała charakteru okoliczności nadzwyczajnej i nie wypełniała ona znamion zdarzenia o cechach siły wyższej. Organ zwrócił uwagę na kwestię pełnomocników ustanawianych w sprawie przedmiotowego wzoru i ich udziału w postępowaniach przez Urzędem. Podniósł, że z całości akt przedmiotowej sprawy, zarówno rejestrowych, jak i spornych, wynikało, że B. K. w sprawie wzoru użytkowego, nie działał już faktycznie od lutego 2013 r. Organ nie zgodził się również z twierdzeniem uprawnionej o jednorazowym zastępstwie na rozprawie w postępowaniu spornym przez ojca uprawnionej H. J., bowiem z akt sprawy wynikało, iż ojciec uprawnionej działał w przedmiotowej sprawie przez dłuższy czas, a w dniu 1 lutego 2013 r. złożył do akt ogólne pełnomocnictwo w sprawie wzoru użytkowego informując, iż rzecznik patentowy B. K. nie jest w stanie reprezentować uprawnionej przed Urzędem Patentowym w związku z dalszą chorobą. Organ wskazał również na okoliczność, że sporna sprawa dotycząca przedmiotowego prawa miała swoją kontynuację przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, a następnie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym aż do września 2015 r., co oznaczało, że sprawa ta była w toku również w trakcie upływu terminu na uiszczenie opłaty za III okres ochrony. Uprawniona, wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ustanowiła nowego pełnomocnika - adw. T. M., który nie tylko działał w jej imieniu w postępowaniach sądowoadministracyjnych, ale również konsultował się w sprawie przedmiotowego wzoru z rzecznikiem patentowym B. K.. W świetle tych okoliczności, w ocenie organu, trudno było przyjąć, że uprawniona nie miała żadnych podstaw, aby sądzić, że B. K. nie będzie mógł jej reprezentować w przedmiotowej sprawie. Organ podkreślił przy tym, że ostatnie czynności w sprawie niniejszego wzoru użytkowego, jakie podjął rzecznik patentowy B. K. miały miejsce w lutym 2013 r., natomiast ostatnia opłata za ochronę uiszczona została przez uprawnioną w październiku 2012 r. Ostateczny, dodatkowy termin na uiszczenie opłaty za III okres ochrony wzoru użytkowego [...] mijał w dniu 21 lutego 2015 r. Uprawniona przez tak długi okres czasu nie zainteresowała się kwestią kontynuacji ochrony przedmiotowego wzoru, nawet w świetle toczących się postępowań przed sądami administracyjnymi. Sąd I instancji oddalając skargę na to postanowienie stwierdził, że materiał przedłożony przez skarżącą został w całości przeanalizowany pod kontem zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności, które uzasadniałyby zawieszenie biegu przedawnienia z powodu siły wyższej. Organ uznał przy tym prawidłowo, że zarówno p.w.p. jak i k.p.a. nie regulują kwestii zawieszenia biegu terminu do dokonania określonej czynności przed organem administracji i z tego względu zasadnie przyjął, że odpowiednie zastosowanie powinien znaleźć przepis art. 121 pkt 4 k.c. Sąd podzielając stanowisko organu odwołujące się do poglądu zawartego w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 13 grudnia 2007r. (III CZP 100/2007) odnośnie obiektywnej siły wyższej, uznał, że za takie zdarzenie nie można było uznać śmierci rzecznika patentowego ustanowionego przez skarżącą. Sąd w tym zakresie, mając na względzie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, podzielił stanowisko organu zawarte w skarżonym postanowieniu. Sąd I instancji zauważył, że dokonując analizy co do spełnienia przesłanek o których mowa w art. 243 ust. 6 p.w.p. organ niewłaściwie przeanalizował i ustalił, że w niniejszej sprawie wskazany przepis mógł mieć zastosowanie. W tym zakresie Sąd podzielając w całości pogląd zaprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 kwietnia 2016 r. sygn. akt II GSK 2501/14, stwierdził, że skoro nie można przyjąć, że p.w.p. w powołanym przepisie przewiduje dodatkowo możliwość przedłużenia terminu do uiszczenia opłaty okresowej za ochronę prawa z patentu, przy czym uregulowania te są identyczne również dla ochrony prawa z wzoru użytkowego, z którym w niniejszej sprawie mamy do czynienia, to bez znaczenia dla prawidłowości wydanego w sprawie rozstrzygnięcia były rozważania organu co do zaistnienia w sprawie okoliczności, o których mowa w art. 243 ust. 6 p.w.p. W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.). A. J., skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie: a. prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie oraz błędna wykładnię norm prawa materialnego wyrażonych w art. 243 ust. 6 p.w.p. w zw. z art. 121 pkt 4 kodeksu cywilnego poprzez błędne zastosowanie odpowiednio przepisów o zawieszeniu biegu przedawnienia z powodu siły wyższej; b. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię norm prawa materialnego wyrażonych w art. 243 ust. 6 p.w.p. w zw. z art. 243 ust. 1 p.w.p. poprzez błędne uznanie, że art. 243 ust. 6 p.w.p. nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie; c. przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji pomimo wystąpienia naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na wadliwym i niekompletnym zebraniu materiału dowodowego przejawiającym się w pominięciu szeregu istotnych dowodów przedstawionych przez skarżącą i niemożliwością stwierdzenia okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie oraz polegające na braku wyczerpującego zbadania sprawy poprzez brak przeprowadzenia analizy okoliczności niedotrzymania terminu wniesienia opłaty okresowej za trzeci okres ochronny wzoru użytkowego "[...]" o numerze [...] zgodnej z zasadami doświadczenia życiowego i logiki formalnej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy a także pomimo naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji w zakresie utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 243 ust. 1 i 6 p.w.p.; a także pomimo naruszenia art. 77 k.p.a. w zw. z art. 86 k.p.a. poprzez nie wezwanie w charakterze świadka adw. T. M. pomimo, że organowi był znany adres świadka a przesłuchanie świadka było konieczne do ustalenia faktu rzekomego kontaktowania się ze sobą pełnomocników skarżącej oraz zakresu umocowania adw. T. M. i rzecznika patentowego śp. B. K. jak również stanu zdrowia B. K. i wykonywania przez niego obowiązków zawodowych w sposób nieprzerwany pomimo kontuzji nogi oraz nie przesłuchanie w charakterze świadka A. J., pomimo, że w sprawie pozostały istotne dla rozstrzygnięcia wątpliwości dotyczące jej wiedzy na temat stanu zdrowia B. K. i jego zakresu obowiązków, co spowodowało wadliwe niestwierdzenie wystąpienia w sprawie siły wyższej. Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują. Jak słusznie akcentuje się w orzeczeniach sądów administracyjnych co do zasady w sytuacji gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego jak i naruszenie przepisów postępowania – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - w pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje zarzut naruszenia przepisów postępowania. Jednak ze względu na wagę i istotę zarzutu pomieszczonego w punkcie a) oraz w punkcie b) petitum przedmiotowej skargi kasacyjnej, tj. zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 243 ust. 6 p.w.p., które to naruszenie miało, w ocenie kasatora, wpływ na wynik sprawy, "a mianowicie naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie oraz błędną wykładnię norm prawa materialnego wyrażonych w art. 243 ust. 6 p.w.p. w zw. z art. 243 ust. 1 p.w.p. poprzez błędne uznanie, że art. 243 ust. 6 p.w.p. nie może mieć zastosowania w niniejszej sprawie" oraz "przez niewłaściwe zastosowanie oraz błędna wykładnię norm prawa materialnego wyrażonych w art. 243 ust. 6 p.w.p. w zw. z art. 121 pkt 4 kodeksu cywilnego poprzez błędne zastosowanie odpowiednio przepisów o zawieszeniu biegu przedawnienia z powodu siły wyższej.", Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności rozpatrzy te zarzuty. Ich analiza prowadzi do wniosku, że nie są one zasadne. Zgodnie z poglądami doktryny i judykatury, które Naczelny Sąd Administracyjny w niniejszym składzie podziela (por.: P. Kostański/ G. Rząsa [w:] Prawo własności przemysłowej, Komentarz, red. J.Sieńczyło-Chlabicz, C.H. Beck, Warszawa 2020, s. 1184 oraz M. Rzążewska, [w:] Prawo własności przemysłowej, Komentarz, red. P. Kostański, C.H. Beck, Warszawa 2010, s.999-1001; wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2501/14; wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2017 r., sygn. akt II GSK 2638/17; wyrok NSA z 13 kwietnia 2007 r., sygn. akt II GSK 304/06; wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 1019/17, wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II GSK 3268/17), art. 243 ust. 6 p.w.p. nie miał zastosowania w rozpoznawanej sprawie. Dotyczy on bowiem zagadnień stricte procesowych, o czym świadczy jego usytuowanie w tytule VI dotyczącym postępowania przed Urzędem Patentowym – terminów, stron postępowania, pełnomocników i środków zaskarżenia. Kwestia opłat za ochronę patentową została natomiast uregulowana w tytule V dziale I ustawy, który zawiera przepisy prawa materialnego dotyczące opłat jednorazowych i okresowych w związku z ochroną wynalazków, produktów leczniczych, produktów ochrony roślin, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych. Oznacza to, że przepis art. 243 ust. 6 p.w.p. nie ma zastosowania do wszystkich terminów przewidzianych tą ustawą. Upływ terminu do uiszczenia opłaty za dalsze okresy wywołuje skutki materialnoprawne, a mianowicie wygaśnięcie prawa z patentu (prawa ochronnego na wzór użytkowy). Jak prawidłowo zauważył Sąd I instancji, decyzja o wygaśnięciu prawa ochronnego na wzór użytkowy ma charakter deklaratoryjny. Wygaśnięcie tego prawa następuje bowiem z mocy prawa z dniem upływu terminu do uiszczenia opłaty. Ustawa nie przewiduje możliwości przywrócenia takiego terminu. W konsekwencji należy również uznać, że po upływie terminu do uiszczenia opłaty, a co za tym idzie, po wygaśnięciu prawa ochronnego na wzór użytkowy z mocy prawa, organ nie mógłby na podstawie art. 243 ust. 6 p.w.p. zastosować odpowiednio przepisów o zawieszeniu biegu przedawnienia, skoro materialnoprawny skutek uchybienia terminu już nastąpił. Należy podkreślić, że ustawodawca w art. 224 ust. 4 p.w.p. przewidział możliwość uiszczenia opłaty w terminie późniejszym, tj. do sześciu miesięcy po upływie podstawowego terminu. Przepis ten stanowi jednocześnie, że skorzystanie przez stronę z tego prawa wiąże się ze zwiększeniem należnej opłaty o 30 %. Jest to jedyna prawna możliwość uchylenia się od skutków niezachowania terminu określonego w art. 224 ust. 2 p.w.p. Jak wskazuje się w judykaturze - rację bytu tego przepisu można by kwestionować, gdyby jednocześnie było możliwe zachowanie prawa do uiszczenia opłaty podstawowej po terminie, na podstawie art. 243 ust. 6 p.w.p. (por.: wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2016 r., sygn.. akt II GSK 2501/14). Wobec podnoszonej przez skarżącą kasacyjnie argumentacji związanej z okolicznościami o charakterze siły wyższej, za które uznała ona śmierć rzecznika patentowego (dotychczas ją reprezentującego w niniejszej sprawie na etapie uzyskania praw ochronnych na wzór użytkowy), która to okoliczność w jej ocenie powinna być wzięta pod uwagę przez Sąd I instancji jako usprawiedliwiające nieterminowe wniesienie opłaty, stwierdzić należy, że uchybienie terminu z powodu nadzwyczajnych okoliczności istotnie reguluje przepis art. 243 ust. 6 p.w.p. Odnosząc się jednakże do twierdzeń z przepisem tym związanych, uznać trzeba, iż próba usprawiedliwienia uchybienia terminu do wniesienia opłaty za kolejny okres ochrony ze względu na nadzwyczajne okoliczności nie może powieść się w warunkach rozpoznawanej sprawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że uprawniona z prawa ochronnego na przedmiotowy wzór użytkowy uchybiła podstawowemu terminowi uiszczenia opłaty, jak również nie zachowała dodatkowego, nieprzywracalnego terminu sześciomiesięcznego na jej uiszczenie wraz z opłatą dodatkową. W takim stanie rzeczy, czyli po upływie przewidzianych prawem terminów do uiszczenia opłaty za okres ochrony, a więc wynikającego z art. 224 ust. 2 p.w.p. terminu do uiszczenia opłaty okresowej i dodatkowego terminu do uiszczenia tej opłaty wraz z opłatą dodatkową na podstawie art. 224 ust. 4 ustawy, następuje skutek wygaśnięcia prawa określony w art. 90 ust. 1 pkt 3 p.w.p., a Urząd Patentowy ma obowiązek potwierdzić ten fakt z mocy art. 90 ust. 2 p.w.p. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, bezskuteczny upływ przewidzianego w art. 224 ust. 4 p.w.p. dodatkowego terminu do uiszczenia opłaty okresowej wraz z opłatą dodatkową wyklucza możliwość rozważania, czy w sprawie miały miejsce okoliczności nadzwyczajne usprawiedliwiające niedochowanie terminów ustawą określonych, a tym bardziej wyklucza ocenę tych okoliczności jako mieszczących się w pojęciu siły wyższej. Powyższy pogląd znajduje uzasadnienie w treści przepisów art. 224 ust. 4 zdanie drugie p.w.p. oraz art. 243 ust. 6 tej ustawy. Zgodnie z pierwszym z nich, termin dodatkowy nie podlega przywróceniu. Z kolei art. 243 ust. 6 znajduje zastosowanie do terminów uchybionych z powodu nadzwyczajnych okoliczności, lecz nie może być wykorzystany do terminów w postępowaniach podlegających zakończeniu z mocy prawa, jak ma to miejsce w przypadku stwierdzenia przez Urząd Patentowy wygaśnięcia prawa ochronnego na wzór użytkowy na podstawie art. 100 ust. 1 w zw. z art. 90 ust. 2 p.w.p. w związku z art. 90 ust. 1 pkt 3 p.w.p. (por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2016 r. o sygn. akt II GSK 2501/14 oraz wyrok NSA z dnia 15 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 1019/17, wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2020 r., sygn. akt II GSK 3268/17). Natomiast za dopuszczalne, zdaniem części judykatury, należy uznać powołanie się na nadzwyczajne okoliczności, po upływie terminu przewidzianego do wniesienia opłaty okresowej, jednak przed upływem wynikającego z art. 224 ust. 4 p.w.p. okresu dodatkowego do jej wniesienia wraz z opłatą dodatkową, a więc w czasie gdy prawo ochronne nie zostało jeszcze zamknięte. Zgodzić się więc należy z tezą wyroku NSA z dnia 7 kwietnia 2017 r. o sygn. akt II GSK 2178/15, że jedynym środkiem prawnym przewidzianym przez ustawodawcę, który umożliwia uprawnionemu uchylenie się od negatywnych konsekwencji uchybienia terminu do wniesienia corocznych opłat za ochronę jest – zgodnie z art. 243 ust. 6 p.w.p. – powołanie się na okoliczności o charakterze nadzwyczajnym, przy wystąpieniu których dochowanie terminu stało się niemożliwe – z tym wszakże zastrzeżeniem, że powołanie się na te okoliczności nie może nastąpić po upływie terminu dodatkowego przewidzianego art. 224 ust. 4 cyt. ustawy. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego należy przyjąć, że w analizowanej sprawie doszło do uchybienia terminu do uiszczenia opłaty za trzeci rok ochrony. Oznacza to, że wyrok Sądu I instancji jest prawidłowy, w zakresie w jakim przesądza, iż w przedmiotowej sprawie nie może mieć zastosowanie art. 243 ust. 6 p.w.p. W konsekwencji wszelkie rozważania, zawarte w postanowieniu UP RP z dnia [...] stycznia 2017 r., a dotyczące wystąpienia w niniejszej sprawie "okoliczności nadzwyczajnych", o których mowa jest w treści art. 243 ust. 6 p.w.p., aczkolwiek nie budzące wątpliwości co do ich poprawności w zakresie oceny czy w niniejszej sprawie takie okoliczności miały miejsce, są w tej sprawie zbędne. Za niezasadne zatem uznał Naczelny Sąd Administracyjny zarzuty naruszenia przepisów postępowania wskazane w punkcie c) petitum skargi kasacyjnej, tj. zarzuty naruszenia: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) "poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie decyzji pomimo wystąpienia naruszenia przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. polegające na wadliwym i niekompletnym zebraniu materiału dowodowego przejawiającym się w pominięciu szeregu istotnych dowodów przedstawionych przez skarżącą i niemożliwością stwierdzenia okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie oraz polegające na braku wyczerpującego zbadania sprawy poprzez brak przeprowadzenia analizy okoliczności niedotrzymania terminu wniesienia opłaty okresowej za trzeci okres ochronny wzoru użytkowego "[...]" o numerze [...]", z uwagi na ich bezprzedmiotowość, wobec uznania, iż art. 243 ust. 6 p.w.p. nie ma w tej sprawie zastosowania. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o treść art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.