II SA/Po 117/09

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Elwira Brychcy Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 04 listopada 2009r. sprawy ze skargi J. J., L. J., A. J., L. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy; I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżących A. J., L. P. po 100,- (sto) złotych tytułem zwrotu wpisów sądowych oraz na rzecz J. i L. J. solidarnie kwotę (...),- (...) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonane. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ W.Batorowicz /-/ E.Brychcy UZASADNIENIE Pismem z dnia 14 maja 2008 r. Wójt Gminy Ł. O., powołując się na art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) oraz art. 106 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), wystąpił do Starosty K. o uzgodnienie (projektu) decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zakładu stolarskiego – budynku produkcyjnego (hali), budynku socjalnego, hali traków, budynku na suszarnie kontenerowe, budynku kotłowni centralnej, zbiornika przeciwpożarowego oraz szczelnego zbiornika bezodpływowego na nieczystości ciekłe w zabudowie produkcyjnej na działkach nr ewid. [...],[...],[...], obręb [...]., położonych w obrębie geodezyjnym [...]. w gminie L. O . Postanowieniem z dnia [...] maja 2008 r. ([...]) Starosta K. na podstawie art. 53 ust. 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, uzgodnił warunki zabudowy dla wyżej wymienionej inwestycji wskazując na to, jakiego rodzaju i powierzchni są użytki rolne stanowiące działki objęte wnioskiem. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.uchyliło postanowienie Starosty K. z dnia [...] maja 2008 r. ([...]) o uzgodnieniu warunków zabudowy i przekazało sprawę organowi do ponownego rozpatrzenia wskazując, iż obowiązkiem organu uzgadniającego w tej sprawie jest wykazanie, że teren objęty inwestycją nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, a powołanie się w uzasadnieniu jedynie na dane z ewidencji gruntów dla działek nr [...],[...] i [...] (Obręb [...]) nie spełnia wymogu uzasadnienia, o którym mowa w art. 124 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Postanowieniem z dnia [...] września 2008 r. Starosta K., powołując się na te same przepisy, które wskazał w postanowieniu z dnia [...] maja 2008 r., uzgodnił warunki zabudowy dla wyżej opisanej inwestycji. W uzasadnieniu organ stwierdził, iż na podstawie operatu ewidencji gruntów ustalono, iż działki nr [...] i [...] stanowią własność H. i E. K., a działka nr [...] stanowi własność H. W.; są to użytki rolne; działka nr [...] stanowi grunt orny RV o powierzchni 0,45 ha oraz RVI o powierzchni 0,74 ha; działka nr [...] jest gruntem ornym RV o powierzchni 1,14 ha, RVI o powierzchni 0,51 ha oraz łąką Ł o powierzchni 0,15 ha, zaś działka nr [...] stanowi grunty orne RV o powierzchni 0,86 ha oraz RVI o powierzchni 0,31 ha. Ponadto organ stwierdził, iż inwestor przed uzyskaniem pozwolenia na budowę zobowiązany jest do uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej i leśnej. Zażalenie na powyższe postanowienie organu I instancji złożyli uczestnicy postępowania J . i L. J., którzy domagali się uchylenia zaskarżonego aktu. Uczestnicy stwierdzili, iż z postanowienia Starosty K. nie wynika czym zajmował się Starosta i w jakim zakresie uzgodnił warunki zabudowy; samo powołanie się na przepisy art. 53 ust. 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jaki na dane geodezyjne przedmiotowych działek, uznali za niewystarczające. W ocenie skarżących postanowienie to nie spełnia wymogów formalnych i narusza art. 107 § 3 w związku z art. 124 i art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem nie przywołuje podstawy prawnej i zawiera wadliwe uzasadnienie. Ponadto zarzucili nieuwzględnienie zapisów zawartych w § 3 rozporządzenia Nr 65 Wojewody K. z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie ustalenia obszaru chronionego krajobrazu "Doliny rzeki [...]", które obowiązuje na mocy obwieszczenia Wojewody Wielkopolskiego z dnia 24 marca 1999 r. Ponadto zażalenia wnieśli uczestnicy L. P. i A. J ., którzy nie zgadzali się na lokalizację uciążliwej w ich mniemaniu inwestycji. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2008 r. ([...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy postanowienie Starosty K. z dnia [...] września 2008 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał treść przepisów art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i podkreślił, iż istotą tego uzgodnienia nie jest określenie szczególnych warunków dotyczących realizacji inwestycji, a jedynie stwierdzenie, że na wskazanym przez inwestora terenie może być realizowane przedsięwzięcie, gdyż teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. Dalej organ stwierdził, iż stosowanie do treści art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) zgody na zmianę przeznaczenia wymagają grunty rolne stanowiące użytki rolne klas V i VI, wytworzone z gleb pochodzenia organicznego oraz torfowisk, jeżeli ich zwarty obszar przekracza 1 ha, a skoro wskazany teren nie zawiera tego typu użytków rolnych, to organ I instancji zobowiązany był uzgodnić warunki zabudowy. Organ II instancji podkreślił także, iż w tej fazie postępowania nie rozpatruje się zarzutów dotyczących naruszenia uzasadnionych interesów osób trzecich oraz możliwych zagrożeń dla środowiska, kwestie te będą miały znaczenie w dalszych etapach procesu inwestycyjnego. Ponadto organ zauważył, iż tereny podlegające ochronie na podstawie przepisów o ochronie przyrody podlegają uzgodnieniu z innym organem, co wynika z art. 53 ust. 4 pkt 8 powołanej ustawy, stąd też zarzuty w tym zakresie nie mogły zostać uwzględnione. Odrębne skargi na powyższe postanowienie organu II instancji wnieśli: J. i L. J., których skarga została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Po 117/09, A.J., którego skarga została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Po 118/09 i L. P., którego skarga została zarejestrowana pod sygn. akt II SA/Po 119/09. J. i L. J. zarzucili powyższemu postanowieniu naruszenie art. 80, art. 77, art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem skarżących organ II instancji przekroczył granice swobodnej oceny dowodów i pominął okoliczność mającą wpływ na wynik sprawy, to jest fakt, iż terenu inwestycji dotyczy rozporządzenie Nr 65 Wojewody K. z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie ustalenia obszaru chronionego krajobrazu "Doliny rzeki [...]" na terenie województwa k. i zasad korzystania z tego obszaru. Ponadto skarżący zarzucili, iż organ odwoławczy błędnie przyjął, że postanowienie organu I instancji z dnia [...] września 2008 r. dotyczy uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych, wbrew treści tego postanowienia. Skarżący wskazali także na naruszenie przez organy art. 107 § 3 w związku z art. 124 i art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem postanowienie organu I instancji zgodnie ze swoją treścią nie pozwalało na uzgodnienie inwestycji w myśl art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przy tak sformułowanych zarzutach skarżący domagali się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podkreślili między innymi, iż nie wiadomo na jakiej podstawie Kolegium przyjęło, iż postanowienie Starosty K. dotyczy uzgodnienia inwestycji w zakresie ochrony gruntów leśnych oraz melioracji wodnych, skoro z treści tego postanowienia to nie wynika, a z treści przepisu art. 53 ust. 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wnioskować również nie można wywieść zakresu uzgodnienia. W ocenie skarżących w ogóle nie wiadomo na jakiej podstawie Kolegium przyjęło, iż postanowienie dotyczy uzgodnienia z art. 53 ust. 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżący wskazali także na różnicę stanowisk Starosty i Kolegium co do tego, czy teren wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów, bowiem według organu odwoławczego teren objęty inwestycją zmiany przeznaczenia gruntów nie wymaga, zaś organ I instancji stwierdził, iż "(...) Inwestor przed uzyskaniem pozwolenia na budowę zobowiązany jest do uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej i leśnej." W ocenie skarżących Kolegium nie rozpoznało zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 107 § 3 w związku z art. 124 i art. 126 Kodeksu postępowania administracyjnego, a powołanie się przez Starostę na art. 53 ust. 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest zbyt szerokie i nie wskazuje na zakres uzgodnienia, a przywołanie treści wniosku Wójta Gminy Ł. O. oraz stanu operatu ewidencji gruntów, bez jakiejkolwiek analizy nie może stanowić uzasadnienia faktycznego rozstrzygnięcia. Skarżący podnieśli także, iż zapisy § 2 pkt I i II powołanego aktu w sprawie ustalenia obszaru chronionego krajobrazu "Doliny rzeki [...]" dotyczą także gospodarki rolnej i leśnej i powinny być brane pod uwagę przy rozstrzygnięciu. A. J. i L. P. w swoich skargach zarzucili naruszenie art. 11, art. 7 i art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 53 ust. 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W uzasadnieniu przedstawicieli pogląd, iż Kolegium utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Starosty K. z dnia [...] listopada 2008 r., wydane po ponownym rozpatrzeniu sprawy, mimo że nadal nie spełnia ono wymogu art. 124 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie zawiera uzasadnienia i nie przywołuje dowodów, na których organ się oparł. Ponadto wskazali na rozbieżności pomiędzy organami obydwu instancji w zakresie, w jakim Starosta uznał, iż inwestor przed uzyskaniem pozwolenia na budowę jest zobowiązany do uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej i leśnej, zaś Kolegium stwierdziło, iż teren nie wymaga zgody na przeznaczenie gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. W odpowiedzi na skargi Kolegium wniosło o ich oddalenie. W uzasadnieniu wskazało, iż kwestia ewentualnych opłat z tytułu wyłączenia gruntów z produkcji rolniczej należy do odrębnego postępowania, a decyzję w tym zakresie inwestor zobowiązany będzie uzyskać przed wydaniem pozwolenia na budowę. Ponadto organ odwoławczy wskazał, iż stosownie do przepisów art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym obszary objęte ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody podlegają uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, a podniesione zarzuty mogą mieć znaczenie w postępowaniu przed tym organem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniami z dnia 17 września 2009 r. wydanymi w sprawach o sygn. akt II SA/Po 118/09 i II SA/Po 119/09 połączył powyższe sprawy ze sprawą o sygn. akt II SA/Po 117/09 celem ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt II SA/Po 117/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Skargi okazały się zasadne, aczkolwiek tylko częściowo z przyczyn wskazanych w ich treści. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a, wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną ( art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonych decyzji podnieść należy, że w toku rozpoznania sprawy organ II instancji dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego i materialnego w stopniu powodującym konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż uzgodnienia, które winny poprzedzać wydanie decyzji o warunkach zabudowy, stosownie do treści art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) dotyczą między innymi uzgodnienia z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami (art. 53 ust. 4 pkt 6 powołanej ustawy). Zgodnie z art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 tej ustawy, uzgodnienie powinno nastąpić w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, co polega na zwróceniu się przez organ załatwiający sprawę do innego organu o zajęcie stanowiska i zawiadomieniu o tym strony (§ 2) i zajęciu stanowiska przez ten organ w formie postanowienia, na które stronie służy zażalenie (§ 5). Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych informacji uproszczonej z ewidencji gruntów dla jednostki ewidencyjnej Ł. O. obręb [...] (k. 22), działki objęte wnioskiem stanowią grunty orne i łąki. Wobec powyższego zaszła konieczność dokonania uzgodnienia z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych. Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych jest starosta, a gruntów leśnych - dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, z wyjątkiem obszarów parków narodowych, gdzie właściwym jest dyrektor parku. Postanowieniem z dnia[...]września 2008 r. Starosta K., powołując się na art. 53 ust. 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz przytoczył treść wniosku Wójta Gminy Ł. O. z dnia [...] maja 2008 r. o uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy dla opisanej inwestycji. W uzasadnieniu organ powołał się na dane z operatu ewidencji gruntów, z których wynika, iż działki objęte wnioskiem stanowią następujące użytki rolne: działka nr [...] - grunt orny RV o powierzchni 0,45 ha oraz RVI o powierzchni 0,74 ha; działka nr [...] - grunt orny RV o powierzchni 1,14 ha, RVI o powierzchni 0,51 ha oraz łąka Ł o powierzchni 0,15 ha, działka nr [...] - grunt orny RV o powierzchni 0,86 ha oraz RVI o powierzchni 0,31 ha; ponadto organ stwierdził, iż inwestor przed uzyskaniem pozwolenia na budowę zobowiązany jest do uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej i leśnej. Z treści uzasadnienia postanowienia Kolegium wynika, iż uznało ono tak zredagowane postanowienie za dotyczące uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych. Stanowisko takie jest w zasadzie trafne, z tym zastrzeżeniem jednakże, iż z wyżej przywołanego przepisu art. 5 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wynika, że Starosta w niniejszej sprawie nie był organem właściwym w sprawach ochrony gruntów leśnych, gdyż jest nim co do zasady dyrektor regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych. Takie naruszenie prawa materialnego nie ma jednakże znaczenia wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., bowiem grunty objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy w ogóle nie stanowią gruntów leśnych; poza tym Starosta w sposób dorozumiany, uzgadniając pozytywnie projekt decyzji, wypowiedział się co do tego, że grunty rolne, stanowiące teren inwestycji, nie wymagają zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. W tym zakresie zarzuty zawarte w skargach okazały się nietrafne. Rozpatrując sprawę Kolegium dopuściło się naruszenia prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego. Trafnie wskazując na obowiązujący w dacie orzekania przepis art. 7 ust., 2 pkt 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wymagający zgody na zmianę przeznaczenia dla gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas V i VI, wytworzone z gleb pochodzenia organicznego oraz torfowisk, jeżeli ich zwarty obszar przekracza 1 ha, Kolegium wadliwie - w sensie procesowym - uznało, iż wskazany teren nie zawiera tego typu użytków rolnych. Postawienie takiej tezy wymaga od organu wskazania na konkretny materiał dowodowy, a więc przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego. Za niewystarczające trzeba uznać lakoniczne stwierdzenie, iż "wskazany teren nie zawiera tego typu użytków rolnych". Otóż jedyne dane znajdujące się w aktach sprawy, a dotyczące klasyfikacji gruntów rolnych, to jest informacja uproszczona z ewidencji gruntów dla obrębu [...] , nie pozwalają na jednoznaczne rozstrzygnięcie, że grunty rolne objęte wnioskiem, a stanowiące użytki rolne klas V i VI, nie zostały wytworzone z gleb pochodzenia organicznego oraz torfowisk. W ocenie Sądu powyższe dane nie pozwalają na takie ustalenie, a jeżeli Kolegium wiadomości tego rodzaju posiada z urzędu, to winno było zakomunikować taką okoliczność stronie postępowania zgodnie z art. 77 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, jak i pisemnie udokumentować ten fakt, zgodnie z zasadą pisemności obowiązującą w postępowaniu administracyjnym (art. 144 Kodeksu). W każdym razie tak istotna okoliczność wymagała przeprowadzenia odpowiedniego dowodu, tymczasem organ nie wskazał na jakim dowodzie się w tym zakresie oparł, ani nawet nie powołał się na notorię urzędową i nie wskazał jej źródła (co jednak byłoby również niewystarczające, ale przynajmniej obrazujące tok myślenia organu). Zdaniem Sądu właściwym sposobem postępowania w sprawie byłoby sięgnięcie do danych zawartych w operacie ewidencyjnym, a nie tylko oparcie się na uproszczonej informacji z ewidencji gruntów, która znajduje się w aktach sprawy. Należy przypomnieć, iż zgodnie z art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) informacje o gruntach, budynkach i lokalach zawiera operat ewidencyjny, który składa się z map, rejestrów i dokumentów uzasadniających wpisy do tych rejestrów. Wobec powyższego analiza danych zawartych w ewidencji gruntów oraz wynikających z mapy glebowo-rolniczej dla terenu objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy pozwoli na prawidłowe określenie klasy i pochodzenia gruntów (charakteru gruntów i klasy bonitacyjnej gleb, z których te grunty zostały wytworzone) stanowiących użytki rolne, których dotyczy postępowanie uzgodnieniowe (por. stanowisko przedstawione w wyroku NSA z dnia 25 sierpnia 1989 r., SA/Wr 1168/88, ONSA z 1989 r. Nr 2, poz. 78 w zakresie, w jakim dotyczy oceny rolniczego charakteru gruntów, jak i bonitacyjnej klasy gleby ustalonej na podstawie przepisów rozporządzenia z dnia 4 czerwca 1956 r. w sprawie klasyfikacji gruntów - Dz.U. Nr 19, poz. 97 ze zm.). Wobec powyższego Kolegium winno rozważyć, czy może samodzielnie i jakim zakresie przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe co do ustalenia gleboznawczej klasyfikacji użytków, a w razie potrzeby skorzystać z pomocy organu I instancji (art. 136 Kodeksu), względnie rozstrzygnąć w sprawie kasacyjnie w razie uzasadnionego przekonania, że rozstrzygnięcie sprawy wymaga przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części (art. 138 § 2 Kodeksu). Tylko w taki sposób zapewniona zostanie należyta realizacja zasady prawdy materialnej (art. 7 Kodeksu) przy ustaleniu istotnej okoliczności, z jakich gleb zostały wytworzone użytki rolne objęte wnioskiem o uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy. Strona powinna mieć możliwość wypowiedzenia się co do takiego dowodu w myśl art. 10 § 1 i art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odniesieniu do pozostałych zarzutów skarg stwierdzić należy, iż trafnie Kolegium uznało, że okoliczności dotyczące rozporządzenie Nr 65 Wojewody K. z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie ustalenia obszaru chronionego krajobrazu "Doliny rzeki [...]" na terenie województwa k. i zasad korzystania z tego obszaru mogą mieć znaczenie w postępowaniu dotyczącym uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy z właściwym organem ochrony przyrody, na co wskazuje treść art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Rozpatrzenie tych zarzutów przekracza granice niniejszej sprawy. Trzeba także zauważyć, iż skarżący zarzucili organom w istocie pozorną sprzeczność. Nie należy bowiem mylić wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne oraz wyłączenia takich gruntów z produkcji leśnej tych terenów. Są to całkowicie odrębne regulacje prawne. Z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wynika, iż przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, wymagającego zgody, o której mowa w ust. 2, dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ust. 2 powołanego artykułu, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2008 r., a zatem w dacie wydania zaskarżonej decyzji (art. 7 ust. 2 pkt 4 skreślony przez art. 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 19 grudnia 2008 r. zmieniającej niniejszą ustawę z dniem 1 stycznia 2009 r. - Dz.U. z 2008 r. Nr 237, poz. 1657), stanowił między innymi, iż zgody wymaga przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów rolnych stanowiących użytki rolne klas V i VI, wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego i torfowisk, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 1 ha. Aktualnie obowiązek ten, w odniesieniu do gruntów rolnych, dotyczy jedynie użytków rolnych klas I-III, jeżeli ich zwarty obszar projektowany do takiego przeznaczenia przekracza 0,5 ha. Z kolei wyłączenie całości lub części gruntu wspomnianego rodzaju (także użytków rolnych klasy V i VI, wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego) może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie i, jak trafnie zauważyło Kolegium, wiąże się z uiszczeniem należności i opłaty rocznej (art. 11 i 12 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych). Ustalenie co do charakteru gruntów i pochodzenia gleb, z których zostały wytworzone ma zatem istotne znaczenie dla sprawy również z uwagi na zapis zawarty w postanowieniu organu I instancji co do tego, że inwestor przed uzyskaniem pozwolenia na budowę zobowiązany jest do uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej i leśnej. Ocena trafności tego zapisu zależy wprost od ustalenia w zakresie pochodzenia gleb (klasy bonitacyjnej), z których wytworzono użytki rolne, których dotyczy postępowanie w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy. Tylko tytułem wzmianki należy zauważyć, iż uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy w zakresie melioracji wodnych należy dokonać z odrębnym organem, a właściwym w takich sprawach jest marszałek województwa, co wynika z przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r. Nr 239, poz. 2019 ze zm.). Stwierdzone powyżej naruszenie przepisów prawa procesowego niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie przez organ II instancji, w konsekwencji konieczne okazało się uchylenie zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Ponownie rozpatrując sprawę organ odwoławczy będzie miał na uwadze wyżej poczynione uwagi i poglądy prawne, w szczególności co do sposobu prawidłowego ustalenia pochodzenia gleb, z których wytworzono użytki rolne, objętych wnioskiem o uzgodnienie warunków zabudowy. Dopiero w wyniku poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych co do tych okoliczności możliwe będzie rozpatrzenie sprawy w II instancji, w tym ocena prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 152 p.p.s.a. orzekła jak w pkt I i III sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w pkt II na podstawie art. 200 p.p.s.a. mając na uwadze wysokość kosztów sądowych, jakie skarżący ponieśli w sprawie, a co do J. i L. J. również co do kosztów związanych z zastępstwem procesowym radcy prawnego (wynagrodzenie ustalone w myśl § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm. oraz kwota opłaty skarbowej od pełnomocnictwa). /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ W.Batorowicz /-/ E.Brychcy MK