VI SA/Wa 768/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym dnia 14 października 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do usunięcia nieprawidłowości w zakresie prowadzonych usług hotelarskich oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej "Prezes UOKiK") utrzymał w całości w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w [...] (dalej "Wojewódzki Inspektor") z [...] września 2019 r., którą nakazano K. K.(dalej "Skarżący") usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w obiekcie świadczącym usługi hotelarskie "[...]" w [...], ul. [...]. Jako postawę prawną skarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.), dalej "k.p.a.", a także art. 43 ust. 1 w zw. z art. 36 pkt 1 i art. 39 ust. 1 oraz art. 39 ust. 3 w zw. z art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach hotelarskich oraz usługach pilotów wycieczek i przewodników turystycznych (Dz.U. z 2019 r. poz. 238), dalej "u.u.h.", jak również § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (Dz.U. z 2017 r. poz. 2166), dalej "rozporządzenie". Po uprzednim zawiadomieniu Skarżącego w trybie 48 ust. 11 pkt 2 z dnia 6 marca 2018 r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2019 r. poz. 1292) dalej "p.p., Inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu, w kwietniu 2019 r., w obecności Skarżącego, przeprowadzili kontrolę legalności i prawidłowości wykonywania przez niego działalności gospodarczej pod firmą "[...]". Kontrola miała miejsce w obiekcie świadczącym usługi hotelarskie, oznaczonym nazwą "[...]". Z kontroli sporządzono protokół, którego Skarżący odmówił podpisania. W wyniku kontroli stwierdzono, że w kontrolowanym obiekcie świadczone były usługi w zakresie zakwaterowania oraz że kontrolowany obiekt oznaczony był nazwą "[...]", a Skarżący nie posiadał decyzji administracyjnej lub promesy o zaszeregowaniu tego obiektu do odpowiedniego rodzaju i kategorii oraz używał prawnie chronionej nazwy "hotel" bez decyzji marszałka województwa właściwego ze względu na miejsce położenia tego obiektu. Ustalono, że nazwy "hotel" używano zarówno na zewnątrz, jak i wewnątrz ww. obiektu, tj. na szyldzie oraz w recepcji na ścianie, znajdowały się napisy: "[...]". Nadto nazwa ta umieszczona była na wizytówkach i na stronie internetowej "[...]" Powyższe Kontrolujący uznali za niezgodne z wymaganiami określonymi w art. 43 ust. 1 w zw. z art. 36 pkt 1 i art. 39 ust. 1 u.u.h. Ponieważ świadczenie usług hotelarskich przez Skarżącego odbywało się bez stosownej decyzji właściwego marszałka województwa, kontrolą objęto także spełnianie przez kontrolowany obiekt wymagań dla innych obiektów hotelarskich. W tym zakresie stwierdzono, że Skarżący przed rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich, nie zgłosił ww. obiektu do ewidencji obiektów prowadzonej przez prezydenta miasta właściwego ze względu na miejsce jego położenia, co było niezgodne z art. 39 ust. 3 w zw. z art. 38 ust. 3 u.u.h. Ponadto w toku kontroli ustalono, że Skarżący nie przedłożył Kontrolującym opinii właściwego miejscowo komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej, bądź protokołu okresowej kontroli Państwowej Straży Pożarnej o spełnianiu w kontrolowanym obiekcie wymagań przeciwpożarowych, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Skarżący do protokołu kontroli wniósł zastrzeżenia, kwestionując zapisane w nim ustalenia w całości, a także zarzucając Kontrolującym brak obiektywizmu oraz uniemożliwianie mu swobodnego wypowiedzenia się w sprawie. Wojewódzki Inspektor uznawszy zastrzeżenia za bezzasadne, z urzędu wszczął wobec Skarżącego postępowanie administracyjne w sprawie nakazania usunięcia przez niego stwierdzonych w toku kontroli nieprawidłowości, tj.: używania - bez decyzji właściwego miejscowo marszałka województwa, prawnie chronionej nazwy "hotel"; niezgłoszeniu świadczonych usług hotelarskich do ewidencji prowadzonej prze prezydenta miasta; niepotwierdzeniu spełnienia w skontrolowanym obiekcie wymagań przeciwpożarowych poprzez okazanie opinii właściwego miejscowo komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej lub osoby wykonującej czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej, o której mowa w art. 4 ust. 2a ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1372). Organ zawiadomił Skarżącego o wszczęciu postępowania oraz pouczył go o przysługujących mu uprawnieniach i ciążących na nim obowiązkach. Skarżący wniósł o przesłuchanie go w charakterze strony, bez podania na jaką okoliczność miałoby to nastąpić. W toku postępowania, na podstawie informacji pozyskanych z Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] , z Urzędu Miasta [...] oraz z Państwowej Straży Pożarnej w [...], ustalono, że Skarżący nadal nie posiada stosownej decyzji i nie złożył w Urzędzie Marszałkowskim Województwa [...] wniosku o jej wydanie, tj. o zaszeregowanie skontrolowanego obiektu pod nazwą "[...]" do określonego rodzaju i kategorii; nie złożył także wniosku o wpis ww. obiektu do ewidencji obiektów świadczących usługi hotelarskie, jak również w dalszym ciągu nie posiada opinii, ani protokołu okresowej kontroli w zakresie spełniania wymagań przeciwpożarowych w tym obiekcie, a także nie zgłaszał w tym zakresie potrzeb w Państwowej Straży Pożarnej w [...]. W związku z powyższym, w drodze decyzji, Wojewódzki Inspektor zarządził usuniecie przez Skarżącego, w terminie 21 dni od dnia doręczenia decyzji, stwierdzonych podczas kontroli, i potwierdzonych w toku postępowania, nieprawidłowości polegających na: używaniu prawnie chronionej nazwy "hotel" bez stosownej decyzji – wbrew art. 43 ust. 1 w zw. z art. 36 pkt 1 i art.39 ust. 1 u.u.h.; niezgłoszeniu świadczonych usług hotelarskich do ewidencji prowadzonej przez prezydenta miasta - wbrew art. 39 ust. 3 w zw. z art. 38 ust. 3 u.u.h.; niespełnieniu w skontrolowanym obiekcie wymagań przeciwpożarowych poprzez nieokazanie opinii właściwego miejscowo komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej lub osoby wykonującej czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej - wbrew § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Skarżący, z zachowaniem trybu i terminu, złożył od decyzji Wojewódzkiego Inspektora odwołanie, w którym wniósł o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzji zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez fragmentaryczną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym pominięcie jego zeznań. Skarżący ponownie wniósł o przesłuchanie go w charakterze strony. Postanowieniem z [...] listopada 2019 r., w oparciu o art. 78 ust. 2 k.p.a., Prezes UOKiK odmówił przeprowadzenia dowodu z zeznań Skarżącego. W uzasadnieniu skarżonej decyzji Prezes UOKiK stwierdził, że ustalenia kontroli, co do stwierdzonych naruszeń, jakich dopuścił się Skarżący, są prawidłowe i znajdują oparcie w zgromadzonym w aktach materiale dowodowym. Ustalenia te, w kontekście obowiązujących przepisów prawa, uznał za uzasadniające wydanie przez Wojewódzkiego Inspektora decyzji zobowiązującej Skarżącego do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Organ wskazał, że Skarżący nie zakwestionował skutecznie ustaleń faktycznych poczynionych w toku kontroli, tj. używania nazwy "hotel" bez uzyskania stosownej decyzji; braku wpisu skontrolowanego obiektu do ewidencji prowadzonej przez prezydenta miasta; braku opinii właściwego miejscowo komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej lub osoby wykonującej czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej. Prezes UOKiK podniósł, że bez wątpienia Skarżący nie tylko, niezgodnie z obowiązującymi przepisami, używał nazwy "hotel", ale także nie dopełnił obowiązku uzyskania decyzji uprawniającej go do używania tej nazwy, poprzez zgłoszenie swojego obiektu do ww. ewidencji, a także nie uzyskał pozytywnej opinii dotyczącej ochrony przeciwpożarowej w tym obiekcie. Takie działania Prezes UOKiK uznał za wprowadzające klientów - konsumentów w błąd co do rzeczywistego charakteru skontrolowanego obiektu. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie doszło do zarzucanych w odwołaniu naruszeń. Z protokołu kontroli, a także całego materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że Skarżący osobiście brał udział w czynnościach kontrolnych, a także ustosunkował się do protokołu kontroli. Zatem twierdzenie o konieczności dodatkowego przesłuchania Skarżącego w sprawie w charakterze świadka Prezes UOKiK przyjął za całkowicie nieuzasadnione. Podał, że zeznania takie nie wniosły by, w jego ocenie, nic nowego do sprawy. Niezależnie przywołał, że Skarżący mógł złożyć zeznania dnia [...] kwietnia 20219 r., jednakże odmówił składania wyjaśnień. Skarżący, w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze, decyzji Prezesa UOKiK zarzucił - mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a.), naruszenie art. 7, art. 8, 11 i art. 97 pkt 4 k.p.a. przez fragmentaryczną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla rozpoznania sprawy na skutek wydania decyzji przed przesłuchaniem jego osoby. W odpowiedzi na skargę Prezes UOKiK wniósł o oddalenie skargi jako niezasadnej, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a."). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, wszak zarówno skarżona decyzja, jak i utrzymania nią w mocy, odpowiadają obowiązującemu prawu materialnemu i przepisom procesowym. Na wstępie Sąd zauważa także, że zgodnie z wnioskiem Prezesa UOKiK oraz w skutek braku sprzeciwu ze strony Skarżącego, sprawa została – na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Zarzutem skargi jest rozpoznanie sprawy bez uwzględnienia wniosku Skarżącego o jego przesłuchanie w charakterze strony. Taki wniosek Skarżący zgłosił zarówno na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego (mail z 2 września 2019 r.), jak i w toku postępowania przed Prezesem UOKiK (pismo z 22 października 2019 r.). Skarżący podniósł także, że w sprawie nie wyjaśniono wszystkich istotnych okoliczności faktycznych, a zgromadzony materiał dowodowy oceniono fragmentarycznie. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje otwarty katalog środków dowodowych, niezhierarchizowany pod względem wartości. Stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Zatem brak jest podstaw prawnych do tego, aby przyjęć pierwszeństwo dowodu z dokumentów w stosunku do dowodu ze świadków i na odwrót. Jedynie, ze względu na art. 86 k.p.a., dowód z przesłuchania stron może być przeprowadzony posiłkowo wówczas, gdy po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy. W pozostałych przypadkach składane przez stronę w toku postępowania wyjaśnienia podlegają ocenie (pod względem mocy dowodowej oraz wiarygodności), łącznie z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Sposób i zakres gromadzenia materiału dowodowego wytyczają ogólne zasady postępowania administracyjnego (art. 6-12 k.p.a.) oraz przepisy o dowodach (art. 75-88a k.p.a.). Z przepisów tych wynika, że - co do zasady, przedmiotem dowodu powinny być fakty, które są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a więc fakty główne określone w hipotezie podlegającej zastosowaniu normy prawnej, zaś fakty uboczne - o ile służą stworzenia logicznego ciągu ustaleń zmierzających do ustalenia faktu głównego. Zakres koniecznych ustaleń co do faktów może ulegać w toku postępowania zmianom (art. 77 § 2 k.p.a.). Gromadząc materiał dowodowy organ jest zobowiązany, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. i rozwiniętą w art. 77 § 1 k.p.a., przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w sposób wszechstronny i kompletny, odzwierciedlający rzeczywisty przebieg zdarzeń mających istotne znaczenie dla sprawy, a także przed podjęciem rozstrzygnięcia, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 80 k.p.a., dokonać oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy (art. 78 § 1 k.p.a.). Warto jednak zauważyć, że wskazany przepis odwołuje się do okoliczności podlegającej udowodnieniu, a więc tezy dowodowej, nie zaś do kategorii dowodów, które mają być przeprowadzone. Stronie nie przysługuje bezwzględne roszczenie procesowe o przeprowadzenie określonego dowodu. Ocena, czy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, należy do uznania organu. W orzecznictwie ukształtował się pogląd, według którego organ powinien posługiwać się najmniej skomplikowanymi środkami dowodowymi (art. 12 k.p.a.). Nie ma też obowiązku prowadzenia postępowania wyjaśniającego w nieskończoność, w tym przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Uwzględnienie żądania strony zależy od tego, czy wnioskowany dowód może przyczynić się do dokładniejszego wyjaśnienia sprawy, a nie powoduje jedynie przedłużenie postępowania, czy zwiększenie kosztów postępowania. Rozpoznając wniosek dowodowy strony organ powinien przede wszystkim rozważyć, czy poprzez odmowę przeprowadzenia wnioskowanego dowodu nie dojdzie do naruszenia jednej z fundamentalnych zasady prawnych - zasady prawdy materialnej. Odnosząc powyższe do realiów tej sprawy Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w stanie prawnym i faktycznym sprawy. Organ dokonał prawidłowej kontroli postępowania i wydanej w jego wyniku decyzji Wojewódzkiego Inspektora. Zakres podejmowanych przez organ czynności procesowych wyznaczał de facto mające zastosowanie w sprawie prawo materialne. Powodem wszczęcia postępowania zakończonego skarżoną decyzją było stwierdzenie, w toku kontroli przeprowadzonej z udziałem Skarżącego, nieprawidłowości polegających na: 1. używaniu przez Skarżącego nazwy rodzajowej "hotel", podlegającej ochronie prawnej, bez wymaganej decyzji Marszałka Województwa [...] o zaszeregowaniu skontrolowanego obiektu do określonego rodzaju, wbrew obowiązkowi określonemu w art. 38 ust. 1 u.u.h., czym naruszył art. 43 ust. 1 u.u.h. oraz nazwy "hotel" na szyldach przed wejściem do obiektu, wewnątrz obiektu, na wizytówkach, która to nazwa mogła wprowadzać konsumentów w błąd co do rodzaju obiektu, w którym świadczył usługi hotelarskie; 2. nie zgłoszeniu przez Skarżącego, przed rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich, skontrolowanego obiektu do ewidencji obiektów prowadzonej przez Prezydenta Miasta [...] czym naruszył zapisy art. 39 ust. 3 w zw. z art. 38 ust. 3 u.u.h.; 3. nie posiadaniu przez Skarżącego opinii właściwego miejscowo komendanta powiatowego (miejskiego) Państwowej Straży Pożarnej lub osoby wykonującej czynności z zakresu ochrony przeciwpożarowej, a to wbrew § 4 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Zgodnie z art. 39 ust. 1 u.u.h. przed rozpoczęciem świadczenia usług hotelarskich w obiekcie hotelarskim, o którym mowa w art. 35 ust. 1 ustawy, Skarżący, jako przedsiębiorca, obowiązany był bezwzględnie uzyskać zaszeregowanie tego obiektu do odpowiedniego rodzaju i kategorii. Art. 37 pkt 1 u.u.h. ustala dla hoteli, moteli i pensjonatów pięć kategorii oznaczonych gwiazdkami. Zaszeregowania obiektów hotelarskich do poszczególnych rodzajów, w myśl art. 38 ust. 1 u.u.h., dokonuje, kategorie nadaje oraz prowadzi ich ewidencję marszałek województwa, właściwy ze względu na miejsce ich położenia, co zgodnie z art. 42 ust. 1 u.u.h. następuje w formie decyzji administracyjnej. Nadto - stosownie do art. 43 ust. 1 u.u.h., nazwy rodzajów i oznaczenia kategorii obiektów hotelarskich podlegają ochronie prawnej i mogą być stosowane wyłącznie w odniesieniu do obiektów hotelarskich. Możliwość oznaczenia obiektu nazwą rodzajową, czy kategoriami przysługuje przedsiębiorcy, po uprzednim wypełnieniu określonych przepisami warunków. Nazwa "hotel" może więc być używana - stosownie do art. 43 ust. 1 u.u.h., wyłącznie w przypadku obiektów hotelarskich, w odniesieniu do których marszałek województwa, właściwy ze względu na miejsce położenia nieruchomości, wydał - na mocy art. 38 ust. 1 u.u.h., stosowną decyzję o zaszeregowaniu obiektu do odpowiedniego rodzaju i kategorii obiektów hotelarskich. Skarżący – jako przedsiębiorca (któremu konstytucyjnie zagwarantowano prawo wyboru prowadzonej działalności gospodarczej, z jednoczesnym obowiązkiem zachowania przepisów regulujących dany rodzaj działalności); miał możliwość prowadzić skontrolowaną działalność, polegającą na wynajmie pokoi, w innej formie niż wymieniona w art. 36 u.u.h., tj. w oparciu art. 35 ust. 2 u.u.h. Jednakże – jak zasadnie wskazał Prezes UOKiK, nie oznaczało to, że w związku z faktem, że Skarżący nie starał się o zaszeregowanie skontrolowanego obiektu zgodne z art. 36 u.u.h., mógł on swobodnie dokonywać wyboru oznakowania swojego obiektu. Dowolność w wyborze nazwy występuje bowiem pod prawnie określonymi warunkami. Przedsiębiorca nie może stosować nazw prawnie chronionych, czy oznaczeń kategorii obiektów hotelarskich, jak również nie może wprowadzać konsumentów w błąd, o ile obiekt nie spełnia wymagań określonych prawem i nie został poprawnie skategoryzowany. Skarżący nie wypełnił także obowiązku wynikającego dla niego, jako przedsiębiorcy, z przepisów przeciwpożarowych w obiektach hotelarskich, a także innych obiektach. Nie może budzić wątpliwości, że zapewnienie bezpieczeństwa osobom korzystającym z usługi wynajmu pokoi powinno stanowić priorytet dla osób prowadzących takie usługi. W obiekcie, który nie spełnia wymagań przeciwpożarowych nie powinno się, w interesie społecznym, świadczyć usług hotelarskich, do czasu przedstawienia tych dokumentów, tj. potwierdzających bezpieczeństwo korzystających z usług hotelarskich. Sąd stwierdza, że Skarżący na żadnym etapie postępowania nie podważył ani ustaleń poczynionych w czasie kontroli obiektu, ani ustaleń Wojewódzkiego Inspektora poczynionych w toku postępowania na podstawie danych pozyskanych z Urzędu Marszałka Województwa [...], z Urzędu Miasta [...] oraz z Państwowej Straży Pożarnej w [...]. Skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, z którego wynikałoby, że nie dopuścił się stwierdzonych naruszeń. Jedynym działaniem Skarżącego było zanegowanie ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie i zgłoszenie wniosku o przesłuchanie go w charakterze strony, bez podania – jak zasadnie wskazał Prezes UOKiK, na jaką okoliczność dowód ów miałby zostać przeprowadzony. W świetle powyższego organy miały zatem podstawy faktyczne i prawne do tego, aby rozstrzygnąć sprawę wyłącznie w oparciu o zgromadzone w czasie kontroli obiektu oraz w toku postępowania dowody, wszak dawały one rzeczywisty obraz stanu skontrolowanego obiektu oraz uprawnień/ich braku po stronie Skarżącego. Zważyć należy, że ustalenia poczynione w toku kontroli, zawarte w protokole kontroli, są dowodem w sprawie i podstawą wydanego rozstrzygnięcia. Protokół ów należy uznać za dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy, w obecności Skarżącego. Kontrola w tym przypadku odzwierciedlała rzeczywisty stan faktyczny obiektu, a właściciel – Skarżący, mógłby odnieść się do uwag i wniosków w nim zawartych. Fakt, że Skarżący odmówił podpisania tego protokołu (bez podania powodów) nie czyni, że dowód ów – stwierdzone w nim fakty, nie mogły stanowić postawy do wydania w sprawie rozstrzygnięcia, tym bardziej, że późniejsze ustalenia potwierdzały bierność Skarżącego w usankcjonowaniu stwierdzonych naruszeń. Skarżący nie wystąpił ani do Marszałka Województwa [...] o wydanie, w oparciu o art. 39 ust. 1 u.u.h., decyzji zaszeregowującej należący do niego obiekt do określonego rodzaju i kategorii, ani nie z wystąpił do Prezydenta Miasta [...] o wpis skontrolowanego obiektu do prowadzonej przez ten organ ewidencji wymienionej w art. 38 ust. 3 u.u.h. Niewątpliwym także jest, że Skarżący nie zadość uczynił ciążącemu na nim ustawowemu obowiązkowi w zakresie zasad przeciwpożarowych w obiektach hotelarskich, a także innych obiektach, celem zapewnienia bezpieczeństwa gości przebywających w skontrolowanym obiekcie. W konsekwencji uzasadnione jest stanowisko organów, że niedopełnienie przez Skarżącego ciążących na nim, jako przedsiębiorcy - profesjonaliście działającym na rynku, obowiązków w zakresie świadczenia usług hotelarskich, zgodnie z obowiązującym przepisami, stanowiło istotne naruszenie interesów i praw konsumentów. Używanie przez Skarżącego zastrzeżonej nazwy "hotel", bez uprzedniego uzyskania ku temu stosownej decyzji uprawnionego organu, mogło wprowadzać konsumentów w błąd, co do rodzaju i/lub kategorii skontrolowanego obiektu. Konsument dokonując wyboru kieruje się wszak nazwą obiektu. Konsument – na etapie wyboru miejsca noclegu, nie ma ani obowiązku, ani możliwości ustalania, czy używana nazwa "hotel" jest uprawniona, czy też nie. Widząc nazwę hotel konsument ma pełne prawo sądzić, że obiekt jest hotelem, który – co za nazwą idzie, spełnia określone wymagania wynikające z przepisów ustawy o usługach hotelarskich, przypisane dla hoteli. Odrębną rzeczą - faktem przy tym jest, że brak spełnienia przez skontrolowany obiekt wymagań przeciwpożarowych ma nie tylko odniesienie do kwestii wprowadzania konsumenta w błąd, ale przede wszystkim ma to doniosłe znaczenie w zakresie bezpieczeństwa gości korzystających z usług oferowanych przez Skarżącego w tym obiekcie. W tej sprawie należy zauważyć, że wobec niezgłoszenia przez Skarżącego świadczonych usług hotelarskich do ewidencji prowadzonej przez Prezydenta Miasta [...], co stanowiło naruszenie art. 39 ust. 3 w zw. z art. 38 ust. 3 u.u.h. oraz wypełniało dyspozycję art. 601 5 4 pkt 3 Kodeksu wykroczeń, Skarżący, wyrokiem z [...] października 2019 r., został uznany przez Sąd Rejonowy w [...] za winnego popełnienia ww. wykroczeń, za co wymierzono mu karę grzywny w wysokości 1.000 złotych. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które Sąd miał obowiązek wziąć pod rozwagę z urzędu - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.