III SA/Kr 772/22

SENTENCJA |Sygn. akt III SA/Kr 772/22 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 18 października 2022 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie: WSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) po rozpoznaniu w dniu 18 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. D. na decyzję Małopolskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 7 kwietnia 2022 r. znak NP.9081.2.25.2021 w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z dnia 7 kwietnia 2022 r. znak: NP.9081.2.25.2021, Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., dalej: k.p.a.) w związku z art. 5 pkt 4a i art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 195) oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (t.j. Dz. U. z 2013, poz. 1367 z późn. zm., dalej: rozporządzenie), utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Nowym Sączu z dnia 17 sierpnia 2021 r. nr B-6/21 o braku podstaw do stwierdzenia u A. D. (dalej: skarżący) choroby zawodowej - przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat, schorzenia wymienionego w poz. 15 wykazu chorób zawodowych. Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Nowym Sączu wpłynęło zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej u skarżącego, określonej w poz. 15 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Organ ustalił, że skarżący jako nauczyciel zawodu na kierunkach [...] i teoretycznych przedmiotów zawodowych narażony był na nadmierny wysiłek głosowy związany z pracą dydaktyczną i wychowawczą z młodzieżą szkolną z różnego rodzaju dysfunkcjami umysłowymi i z różnym stopniem opóźnienia umysłowego lub niedostosowania społecznego. Jako starszy referent ds. [...] był zobowiązany do obsługi technicznej i praktycznej nauki zawodu, bez narażenia na nadmierny wysiłek głosowy. W okresie od dnia 1 września 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. skarżący korzystał z urlopu dla poratowania zdrowia. Od dnia 1 września 2020 r. skarżący przeszedł na świadczenie emerytalne i jednocześnie od dnia 2 września 2020 r. podjął pracę na stanowisku nauczyciela w Zespole Szkół [...] w N., od 2 września 2020 r. do 25 czerwca 2021 r. w wymiarze godzin 4/18, od 1 września 2021 r. w wymiarze 6/18. Skarżący badany był w [...] Ośrodku Medycyny Pracy w K., który w dniu 11 marca 2021 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej w postaci przewlekłej choroby narządu głosu, spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat. Skarżący odwołał się od tego orzeczenia lekarskiego. W oparciu o wyniki przeprowadzonych badań Instytut Medycyny Pracy w Ł. w dniu 21 lipca 2021 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] również o braku podstaw do rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej pod postacią przewlekłej choroby narządu głosu. Na podstawie wyżej cytowanych orzeczeń lekarskich oraz przeprowadzonej oceny narażenia zawodowego, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Nowym Sączu w dniu 17 sierpnia 2021 r. wydał decyzję NR B-6/21 o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej pod postacią - przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat (schorzenia wymienionego w poz. 15 aktualnie obowiązującego wykazu chorób). Od przedmiotowej decyzji skarżący wniósł odwołanie, w którym podniósł, że decyzja organu I instancji jest dla niego krzywdząca z uwagi na 34 letnią pracę w narażeniu zawodowym na nadmierny wysiłek głosowy. Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny pismem z dnia 17 września 2021 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez przedstawienie informacji o sytuacji zawodowej po 1 września 2020 r. i podanie dokładnego adresu placówki, rodzaju umowy, wymiaru godzin, zakresu wykonywanych czynności, ewentualnie świadectwa pracy w przypadku podjęcia pracy na stanowisku nauczyciela. Skarżący pismem z dnia 29 września 2021 r. przesłał dokumenty świadczące o podjęciu pracy po dacie 1 września 2020 r., tj. dwie umowy o pracę z dnia 2 września 2020 r. i z dnia 31 sierpnia 2021 r., świadectwo pracy z dnia 25 czerwca 2021 r., dwa przydziały czynności na rok szkolny 2020/2021 i 2021/2022. Ww. dokumenty świadczą o tym, że skarżący od 2 września 2020 r. podjął pracę na stanowisku nauczyciela w Zespole Szkół [...] w N., od 2 września 2020 r. do 25 czerwca 2021 r. w wymiarze godzin 4/18, od 1 września 2021 r. w wymiarze 6/18. W związku z pozyskaniem nowych danych dotyczących okresu narażenia zawodowego, organ pismem z dnia 25 października 2021 r. wezwał skarżącego do uzupełnienia materiału dowodowego poprzez przedłożenie dokumentacji medycznej świadczącej o stanie narządu głosu z okresu zatrudnienia na stanowisku nauczyciela tj. od 1 września 1986 r. do chwili obecnej, w tym szczególnie z okresu korzystania z urlopu dla poratowania zdrowia, tj. od 1 września 2003 r. do 30 czerwca 2004 r. W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący pismem z dnia 5 listopada 2021 r. przesłał potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie dokumentacji medycznej. Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny pismem z dnia 9 listopada 2021 r., przesłał przedmiotową dokumentację medyczną do [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K., a następnie do Instytutu Medycyny Pracy w Ł., z prośbą o wydanie opinii czy nowa dokumentacja może mieć wpływ na treść wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich. [...] Ośrodek Medycyny Pracy w K. oraz Instytut Medycyny Pracy w Ł. w przesłanych odpowiedziach wskazały, że po zapoznaniu się z przesłaną dokumentacją, nie znalazły podstaw do zmiany treści wydanych w sprawie orzeczeń. Organ odwoławczy wskazał w dalszej kolejności, że aby doszło do stwierdzenia u danej osoby choroby zawodowej, schorzenie tej osoby powinno być wykazane w wykazie chorób zawodowych załączonym do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, oraz powinno być spowodowane narażeniem zawodowym, przy czym związek przyczynowy między schorzeniem i narażeniem zawodowym powinien być stwierdzony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Wydane w przedmiotowej sprawie orzeczenia lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej oraz liczne opinie uzupełniające są jasno i wyczerpująco uzasadnione. Z przedmiotowych opinii wprost wynika, że podczas przeprowadzonych badań w jednostkach orzeczniczych, nie ujawniono obecności zmian w obrębie strun głosowych, wymienionych w poz. 15 wykazu chorób zawodowych, tj. guzków głosowych twardych, wtórnych zmian przerostowych fałdów głosowych lub niedowładu mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią. Organ odwoławczy zaznaczył przy tym, że nie kwestionuje faktu, iż skarżący podczas swojej pracy zawodowej trwającej 34 lata był narażony na nadmierny wysiłek głosowy. Jednak sam fakt wykonywania pracy w narażeniu na czynnik szkodliwy, którym w tym przypadku jest nadmierny wysiłek głosowy, przy braku klinicznych objawów schorzenia, nie daje podstaw do rozpoznania choroby zawodowej narządu głosu. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a., poprzez bezkrytyczne przyjęcie w ślad za orzeczeniami lekarzy orzeczników – badań skarżącego, w całości za wiarygodne w swojej konkluzji, podczas gdy z wywiadu wynikało, iż skarżący nadal jest narażony na ryzyko zawodowe, w dalszym ciągu korzysta z regularnej opieki otolaryngologa, a pierwsze dolegliwości ze strony narządu głosu pojawiły się już w latach dziewięćdziesiątych w postaci bezgłosu, chrypki, w kolejnych latach dolegliwości te miały narastać, a zatem sama długotrwałość i intensywność schorzeń obserwowanych u skarżącego, a także fakt pozostawania przez skarżącego pod stałą opieką poradni otolaryngologicznej, sugerują na znaczne dolegliwości. Zdaniem skarżącego schorzenia te błędnie nie zostały zakwalifikowane jako schorzenia ujęte w wykazie chorób zawodowych, a organ II instancji zobligowany był wyjaśnić te niejasności. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o powołanie biegłych z zakresu otolaryngologii w celu wykonania ponownego badania skarżącego. W odpowiedzi na skargę Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Zdaniem Sądu skarga nie jest uzasadniona. Sąd wskazuje, iż w analogicznej sprawie, zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 maja 2022 r., sygn. III SA/Gl 1713/21 (opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Stanowisko zawarte w tym wyrokach, Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela, dlatego posłuży się argumentami tam zawartymi. W niniejszej sprawie niekwestionowaną w zaskarżonej decyzji okolicznością, było narażenie skarżącego, z racji wykonywanej pracy, na nadmierny wysiłek głosowy przez okres ponad 15 lat. Sporną kwestią było istnienie u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w pkt 15 rozporządzenia. W ocenie organów I i II instancji zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie dawał podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej, w ocenie skarżącego jego dolegliwości potwierdzają istnienie choroby, o której mowa w punkcie 15 rozporządzenia. W ocenie Sądu, organy I i II instancji prawidłowo przyjęły, że w przypadku skarżącego, mimo narażenia na nadmierny wysiłek głosowy przez okres ponad 15 lat i dolegliwości ze strony narządu głosu, brak było podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Zgodnie z art. 235(¹) ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1320 z późn. zm., dalej: k.p.), za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Pojęcie "choroby zawodowej" jest więc pojęciem, posiadającym ustawową definicję. Z powołanego przepisu wynika, iż dla uznania choroby za chorobę zawodową, konieczne jest, aby rozpoznane schorzenie figurowało w wykazie chorób zawodowych oraz, aby istniał związek przyczynowy pomiędzy powstałymi objawami chorobowymi, a warunkami, w jakich pracownik świadczył pracę, ustalony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem. Choroba zawodowa jako pojęcie prawne odnosi się zatem do zachorowania pozostającego w związku przyczynowym z wykonywaną pracą. W myśl art. 235(²) k.p., rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika, może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, jednak pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest specyficznym postępowaniem administracyjnym, a regulacje procesowe zawarte w Kodeksie pracy i rozporządzeniu stanowią lex specialis wobec przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia, właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje wnioskodawcę, którego podejrzenie dotyczy, na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, do jednostki orzeczniczej, o której mowa w § 5 ust. 2. Następnie lekarz tej jednostki na podstawie przeprowadzonych badań, dokumentacji medycznej, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego, wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania (§ 6 ust. 1 rozporządzenia). W § 6 ust. 2 zostały wymienione czynniki, które lekarz orzecznik winien uwzględnić przy dokonaniu oceny narażenia zawodowego, w szczególności w odniesieniu do sposobu wykonywania pracy – określenie stopnia obciążenia wysiłkiem fizycznym oraz chronometraż czynności, które mogą powodować nadmierne obciążenie odpowiednich narządów lub układów organizmu ludzkiego. Należy zwrócić uwagę, że to uprawniona jednostka diagnostyczno-orzecznicza ocenia, czy dysponuje pełnym materiałem lekarskim pozwalającym na wydanie orzeczenia w sprawie istnienia podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Pracownik badany w jednostce orzeczniczej I stopnia, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia (§ 7 ust. 1 rozporządzenia). Stosownie do § 8 ust. 1 rozporządzenia, decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika. W przypadku, gdy właściwy państwowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, może zażądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, uzupełnienia orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia materiału dowodowego (§ 8 ust. 2 rozporządzenia). W przypadku uznania, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, to inspektor sanitarny decyduje o sposobie uzupełnienia materiału dowodowego, poprzez podjęcie jednej lub kilku wymienionych w nim czynności. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, że orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Bez opinii, bądź sprzecznie z tą opinią, organ administracji nie może dokonywać we własnym zakresie rozpoznania choroby zawodowej. Nie oznacza to oczywiście zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. II OSK 3694/19, opubl. w CBOSA). Podstawowym, ale nie jedynym warunkiem rozpoznania choroby zawodowej, jest pozytywna opinia lekarska wydana w trybie określonym w rozporządzeniu. Kontrola oraz podważenie opinii lekarskich są możliwe, ale w ograniczonym zakresie. Organ jest związany opinią lekarską w zakresie wiedzy medycznej. Wiedzy tej nie posiadają bowiem organy administracyjne czy też sądy, zatem nie mogą samodzielnie podważać opinii specjalistów. W przypadku, gdy orzeczenie lekarskie jest prawidłowe pod względem formalnym, zawiera wyczerpujące uzasadnienie i jest zgodne z prawem, organ administracyjny jest takim orzeczeniem związany. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wydający decyzję w sprawie choroby zawodowej, nie jest zatem uprawniony do kontroli merytorycznej orzeczeń lekarskich wydanych przez jednostki organizacyjne uprawnione do rozpoznania chorób zawodowych, ani też dokonania własnych ustaleń prowadzących do odmiennego rozpoznania jednostki chorobowej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2010 r., sygn. II OSK 335/10 i z dnia 18 listopada 2020 r., sygn. II OSK 2269/18, opubl. w CBOSA). Wykaz chorób zawodowych wraz z okresem, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym (stanowiącego załącznik do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych) w punkcie 15 wymienia: przewlekłe choroby narządu głosu spowodowane nadmiernym wysiłkiem głosowym, trwającym co najmniej 15 lat: guzki głosowe twarde (2 lata), wtórne zmiany przerostowe fałdów głosowych (2 lata), niedowład mięśni wewnętrznych krtani z wrzecionowatą niedomykalnością fonacyjną głośni i trwałą dysfonią (2 lata). Z treści rozporządzenia wynika, że jedynie rozpoznanie chorób narządu głosu wymienionych w rozporządzeniu, w okresie w nim wskazanym, daje podstawy do stwierdzenia u badanego choroby zawodowej – przewlekłej choroby narządu głosu spowodowanej nadmiernym wysiłkiem głosowym trwającym co najmniej 15 lat. Jednostki orzecznicze pierwszego i drugiego stopnia nie stwierdziły żadnego z tych schorzeń u skarżącego. W toku badania potwierdzono przewlekły prosty stan zapalny błony śluzowej krtani ([...] Ośrodek Medycyny Pracy), przewlekły prosty nieżyt krtani (Instytut Medycyny Pracy w Ł.). Badania przeprowadzone w powołanych do tego jednostkach nie wykazały zatem u skarżącego zmian zawartych w załączniku rozporządzenia, które dawałyby podstawę do stwierdzenia choroby zawodowej. Trzeba wskazać, że sporządzone w toku postępowania opinie są prawidłowe pod względem formalnym, zawierają wyczerpujące uzasadnienie i są zgodne z przepisami prawa, a zatem organy administracyjne były nim związane. Co więcej, w toku postępowania Małopolski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Krakowie przesłał przedłożoną przez skarżącego uzupełniającą dokumentację medyczną do [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K., a następnie do Instytutu Medycyny Pracy w Ł., z prośbą o wydanie opinii czy nowa dokumentacja może mieć wpływ na treść wydanych w sprawie orzeczeń lekarskich. [...] Ośrodek Medycyny Pracy w K. oraz Instytut Medycyny Pracy w Ł. w przesłanych odpowiedziach wskazały, że po zapoznaniu się z przesłaną dokumentacją, nie znalazły podstaw do zmiany treści wydanych w sprawie orzeczeń. Odnosząc się do zarzutów skarżącego, należy wskazać, że w toku postępowania przeprowadzono badania ogólnolekarskie, laryngologiczno-foniatryczne, laboratoryjne, EKG oraz videostroboskopowe skarżącego. Mając na względzie powyższe, za niezasadne Sąd uznał podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 7 art. 8, art. 77 § 1 oraz 80 k.p.a., bowiem sam fakt niezgadzania się z ustaleniami dokonanymi przez organ nie daje podstaw do twierdzenia, że są one wadliwe i dowolne. Organy bowiem oparły się na opiniach właściwych instytucji, wezwały je do zajęcia stanowiska również na etapie postępowania odwoławczego. Dokonały ich oceny i stwierdziły, że są one kompletne oraz jasno i wyczerpująco uzasadnione. Należy wskazać, że uchybienie przez organy normom zawartym w przepisach art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., ma miejsce jedynie wówczas, gdy wbrew obowiązkowi należytego wyjaśnienia sprawy, nie ustalają one faktów czy zdarzeń, które mają znaczenie dla załatwienia sprawy, czyli mają znaczenie dla zastosowania określonej normy prawa materialnego, przyznającej stronie konkretne uprawnienie lub przewidującej jej obowiązek publicznoprawny (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 2020 r., sygn. II OSK 445/19, opubl. w CBOSA). O dowolności oceny można byłoby mówić wyłącznie w przypadku uzyskania wniosków niewynikających w sposób logiczny ze zgromadzonego materiału dowodowego, lub pominięcia określonych dokumentów lub dowodów jako niezdatnych do poparcia przyjętej z góry tezy (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 lipca 2020 r., sygn. II OSK 837/20, opubl. w CBOSA). Tymczasem w niniejszej sprawie, organy przeprowadziły wyczerpujące postępowanie dowodowe, a wyprowadzone z oceny materiału dowodowego wnioski są logiczne i znajdują potwierdzenie w treści dowodów, odpowiadają wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może sprowadzać się do samej tylko polemiki z ustaleniami poczynionymi w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu, do odmiennej oceny materiału dowodowego, lecz winien polegać na wykazaniu, jakich uchybień w świetle norm prawnych, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego dopuściły się organy. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.